fbpx
  • Kinderen op een UNRWA-school in Gaza. | Foto: Flash90 - The UNRWA school seen during a handover ceremony in Rafah, southern Gaza Strip. 750 housing units were built for Palestinian families who lost their home during Israeli military operations in 2004 and 2005 as part of a re-housing Saudi-funded project led by the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees(UNRWA). February 04, 2013. Photo by Abed Rahim Khatib / Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Het UNRWA-probleem

    4 november 2014

    In 1948 werd de UNRWA in het leven geroepen. Deze VN hulporganisatie heeft als doel: het helpen van Palestijnse vluchtelingen. Maar velen beschuldigen de UNRWA ervan het Palestijnse lijden te laten voortduren.

    Net als veel andere Israëli’s die de afgelopen zomer in het buitenland zaten, was ook voormalig knessetlid Einat Wilf geconfronteerd met de rauwe beelden uit Gaza die overal op het televisiescherm vertoond werden.

    “Steeds weer zat ik te kijken als de IDF bommen gooide op Palestijnse UNRWA-scholen in Gaza. Het zag er gewoon afschuwelijk uit. Niemand van de verslaggevers zei echter zelfs maar iets over de connectie van UNRWA met Hamas. Dat wordt nauwelijks door de VN in de gaten gehouden. Eveneens wordt veronachtzaamd dat de enige agenda van deze VN hulporganisatie erop gericht is de Palestijnse vluchtelingenstatus in stand te houden.”

    Wilf , die nu staflid is bij het Jewish People Policy Planning Institute, en bijkomend staflid van het Washington Institute for Near East Policy, was geschokt toen zij als parlementslid deel uitmaakte van de Knessetcommissie van Buitenlandse Zaken en Defensie en er achter kwam hoe de VN hulporganisatie voor de Palestijnse vluchtelingen werkelijk functioneerde.

    Obstakel voor vrede
    “Ik begon me af te vragen hoe het toch komt dat er geen publiek debat gevoerd wordt over de cruciale rol van UNRWA om de Israëlisch-Palestijnse crisis in stand te houden. Deze organisatie heeft de vluchtelingenstatus van Palestijnen al 64 jaar laten blijven bestaan; elk kind dat gedurende al deze jaren in Gaza geboren is, heeft nog steeds de vluchtelingenstatus. Dit is een organisatie die op geen enkele wijze geholpen heeft om de levens van Palestijnse vluchtelingen, op welke manier dan ook, te verbeteren.”

    “Het enige onderwerp waarop hun onderwijssysteem hamert, is het ‘recht op terugkeer’; waarmee het de volgende generatie ‘shahids’, martelaars, toerust.”

    “Hoe kan iemand geloven dat er onder deze omstandigheden ooit vrede zou kunnen komen, en waarom doen wij hier niets aan? Niemand wil zich met dit onderwerp inlaten, vooral het ministerie van Defensie niet. Maar ik denk dat dit een misrekening is, want de UNRWA is bezig de volgende generatie Palestijnen te trainen om op ons te schieten.”

    In 2010 besloot Wilf de zaak in eigen handen te nemen. Ze kreeg toestemming van het ministerie van Defensie – onder de voorwaarde dat zij zich ervan onthield een pleidooi te voeren dat UNRWA opgeheven zou moeten worden – en begon een privé publiciteitscampagne waarbij ze ontmoetingen organiseerde met 25 ambassadeurs van UNRWA donorlanden. Wat blijkt? De UNRWA blijft bestaan van donaties van meer dan 1 miljard dollar per jaar, geschonken door de VS en Europa; alleen de VS schonk vorig jaar 250 miljoen dollar, en een totaalbedrag van 5 miljard dollar over de laatste vijf jaar.

    “Het is absurd,” zegt Wilf. “Al deze landen praten over de noodzaak van het bereiken van een overeenkomst met de Palestijnen, gelijkertijd dragen ze echter bij aan een organisatie die er voor instaat dat er nooit vrede zal zijn. De VS en Europa zien de nederzettingen als een obstakel voor vrede, maar zij realiseren zich niet dat UNRWA evenzeer een obstakel voor vrede is.”

    Probleem in stand houden
    “Sinds het ontstaan van UNRWA is het aantal ‘vluchtelingen’ explosief gegroeid: van 650.000 tot 5 miljoen; dat is een verzevenvoudiging. Tachtig procent van de inwoners van Gaza hebben vluchtelingenstatus ondanks het feit dat zij, hun ouders en soms ook hun grootouders daar geboren waren. Zij waren geboren in Palestijns gebied en wonen daar, en hebben Palestijns burgerschap. Maar als je hen vraagt waar zij vandaan komen, dan zullen ze je nog steeds vertellen: ‘Ashkelon’. Omdat de UNRWA- scholen deze ideologie blijven cultiveren. Het Hoge Commissariaat voor Vluchtelingen van de VN (UNHCR) is echter overal elders in de wereld wel bezig vluchtelingen te rehabiliteren.

    “De bedoeling was dat de UNRWA tijdelijk zou zijn. Maar in plaats daarvan handhaaft het de idee van ‘terugkeer naar Palestina’ – om het maar niet te hebben over de connectie met Hamas.”

    Wilf heeft geëist dat de UNRWA officieel z’n rol verandert in het zorgen voor mensen in nood, en niet volgens de ‘vluchtelingenstatus’; dat het niet toestaat dat de vluchtelingenstatus overgaat op de volgende generatie; en dat UNRWA zal samensmelten met de wereldwijde vluchtelingenorganisatie van de VN.

    “Donorlanden luisterden beleefd, en tot mijn verbazing ontdekte ik dat het westen het ‘recht op terugkeer’ niet echt serieus neemt. Maar dat is een ernstige fout. Want nogmaals, we weten maar al te goed dat als je een Palestijn die in Gaza, Judea of Samaria geboren is, vraagt waar hij vandaan komt – inclusief de kleinzoon van de PA president Mahmoud Abbas – dat hij dan zal zeggen dat hij uit Safed komt.”

    “Wereldwijd hebben mensen het niet door dat dit het hart van de zaak is waardoor de crisis maar blijft voortduren. En zij realiseren zich niet dat UNRWA een sleutelrol vervult in het bestendigen van dit fenomeen.”

    Afgelopen maand mei, voordat operatie Protective Edge begon, hield een Joodse rechtskundige organisatie (een ngo van de VN) een eendaags seminar onder de titel ‘UNRWA: verschaffer van humanitaire hulp, of handhaver van het conflict?’

    James G. Lindsay, voormalig jurist en algemeen raadsman voor de UNRWA, was de enige deelnemer die de organisatie openlijk bekritiseerde. Hij gaf toe dat de UNRWA “geen enkele stap genomen had om terroristen onder de stafleden of mensen aan wie diensten verleend werden, te identificeren. Ook werden er geen veiligheidscontroles uitgevoerd voordat werknemers in dienst kwamen. Hun schoolsysteem is uiterst problematisch en bevordert geen vrede tussen volken in de regio.”

    Lindsay gaf ook aan: “Er is absoluut geen enkele rechtvaardiging van de verkwisting van miljoenen dollars financiële hulp waarin de donorlanden voorzien; geld dat aan mensen gegeven wordt die deze diensten niet nodig hebben – en er zijn veel van zulke mensen.”

    UNRWA onder de loep
    David Bedein, directeur van het Israel Resource News Agency en van het Center for Near East Policy Research, heeft over de afgelopen 20 jaar de UNRWA-activiteiten metterdaad onder de loep genomen; hij heeft veel artikelen, boeken en beleidsplannen over de UNRWA geschreven waarin hij aantoont hoe de organisatie door Hamas beheerst wordt.

    Bedein stelt dat sommige mensen weigeren zijn werk te accepteren omdat hij in Efrat woont dat over de grens van vóór 1967 ligt. “Mensen van politiek rechts vinden me veel te links, en politiek links georiënteerde mensen beschouwen me als te rechts. Maar ik heb er geen behoefte aan om voor een kant te kiezen,” zegt Bedein met een glimlach. “Ik ga gewoon door met nauwkeurig volgen van wat de UNRWA doet.

    Vijfenzeventig procent van de Gaza inwoners – dat is 1.2 miljoen mensen – hebben een vluchtelingenstatus. Maar deze mensen willen geen connectie met Gaza, en ze lachen je in het gezicht uit als je met hen probeert te praten over rehabilitatie. Waarom? Omdat het ‘recht op terugkeer’ hun enige onderhandelingsmiddel is. Dat is geen grap, dit is wat er werkelijk gaande is.”

    “Als aan Arabieren in Gaza tijdens een skypegesprek gevraagd wordt waarom zij op ons Israëli’s schieten, dan is het onmiddellijke antwoord altijd: Zodat we het ‘recht op terugkeer’ ontvangen. Je had moeten zien hoe blij ze waren toen kibboets Nachal Oz besloot zijn leden te evacueren. In hun besef bracht dit hen een stap dichter bij het bereiken van het ‘recht op terugkeer’.”

    Bedein is van mening dat het UNRWA onderwijssysteem – met 700 scholen waar anderhalf miljoen kinderen les krijgen – verantwoordelijk is voor de huidige situatie. “Sinds 2000 heeft de UNRWA als belangrijkste onderwerp in het hele onderwijs het ‘recht op terugkeer’ naar voren geschoven. Op deze scholen leren de kinderen van de Gazastrook dag in dag uit , jarenlang, dat het Land van Israël alleen aan de Palestijnen en hun nakomelingen toebehoort, zonder tijdsbegrenzing.”

    Bedein kocht UNRWA-leerboeken en gaf ze aan Arabische taalgeleerden voor onderzoek.
    “Het komt hierop neer dat wat ook het onderwerp was – literatuur, grammatica, aardrijkskunde of wiskunde – het ‘recht op terugkeer’ erin zat gebakken.”

    Bedein gaf een paar voorbeelden van citaten die hij in UNRWA-leerboeken vond: in een grammatica oefening uit Our beautiful Language, een lesboek (uit 2011) voor 5de klas leerlingen, staat: “Vul het lege vakje in met het passende zelfstandige naamwoord :———— (naam van een vluchteling) droomt over terugkeer naar zijn thuisland.”

    Een werkboek voor de 9de klas, ook uit 2011, heeft de volgende passage: “Ik bezocht de stad Jaffa en terwijl ik daar rondliep, zag ik een leegstaand huis in Arabische stijl. Ik probeerde me voor te stellen wat het huis me zou vertellen als het praten kon.” Vervolgens wordt de leerling gevraagd over dit onderwerp een verhaal te schrijven.

    “En het werkt,” zegt Bedein. “Elk kind weet vanaf heel jonge leeftijd waar hij vandaan komt in Israël – Tel Aviv, Jaffa, Be’er Sheva. Op deze manier is de UNRWA, een internationale door de VN voor 100% gesponsorde organisatie, bezig generaties mensen ‘op te voeden’ die vervuld zijn met haat om tegen Israël te vechten en het te vernietigen en z’n land in te pikken. Als dit niet de vlammen van het conflict aanwakkert, dan weet ik niet wat dat wel doet.”

    Tragedie van het Palestijnse volk
    “Op veel manieren is de UNRWA de tragedie van het Palestijnse volk,” zegt Yuval Sasson, een voormalige officier van justitie van de staat en huidig hoofd van de Homeland Security, Defense and Aerospace Law afdeling bij het bedrijf van Meitar Liquornik Geva Leshem Tal. “De kritiek op de UNRWA die de Palestijnse vluchtelingenstatus en het conflict handhaaft, is goed onderbouwd. UNRWA houdt ook de armoede in stand.”

    “Mensen hebben tientallen jaren in vluchtelingenkampen gezeten in plaats van dat ze in de benen komen en hun levens verbeteren. Het is een tragedie. Naar mijn mening schaadt het ook de rechten van andere behoeftige mensen overal ter wereld. In Syrië en in Afrika nemen dictatoriale regimes de vrijheid tegen hun eigen volk op te treden, aangezien de spots toch altijd op het lijden van de Palestijnen staan gericht.”

    Touwtjes in handen van Hamas
    De hamvraag is: Wie heeft het feitelijk voor het zeggen binnen de UNRWA?
    “Er zijn internationale hoofdkwartieren in Tel Aviv en in Europa, maar het is duidelijk dat het de Palestijnen zijn die werkelijk de leiding hebben, en het is Hamas die feitelijk binnen de UNRWA aan de touwtjes trekt.”

    Jarenlang heeft Hamas raketlanceerinstallaties en tunnels gebouwd vanuit UNRWA gezondheidsklinieken en scholen, en deze waren alle uitgerust met springstoffen. “Dit zijn geen bouwwerken die in een dag of twee opgezet kunnen worden, en het is ook niet mogelijk dat ze gebouwd zijn zonder medeweten van de plaatselijke UNRWA constructieambtenaren.”

    Het onderwerp van betrokkenheid tussen Hamas en de UNRWA waardoor deze veranderde in een geschikt surrogaat voor terreurorganisaties, is zelfs meer relevant geworden sinds Hamas in 2006 de verkiezingen won met een overweldigende meerderheid van UNRWA vakbondsleden (25 van de 27 zetels). Deze vakbond heeft 30.000 mensen in dienst, waarvan er 10.000 in Gaza wonen.

    Jarenlang heeft gepensioneerd luitenant- kolonel Jonathan D. Halevi – voormalig werkzaam bij de IDF inlichtingendienst en nu onderzoeker bij het Jerusalem Center for Public Affairs, de overname van de UNRWA door Hamas nagetrokken. In de loop der jaren heeft Halevi lijsten gepubliceerd van UNRWA docenten en opvoeders en regeringsambtenaren die actief waren in Hamas en islamitische jihad.

    Het volgende is een lijst van geselecteerden: Suhail al-Hindi, hoofd van de lerarenbond van de UNRWA en ervaren in actieve dienst voor Hamas; Said Siyam, een Hamasminister van Binnenlandse Zaken die nauw samenwerkte met Hamasleider Khaled Mashaal, en die 23 jaar les gaf op UNRWA scholen voordat hij in 2009 gedood werd; en Awad al-Keek, een leraar in UNRWA scholen in Rafah die aan het hoofd stond van de islamitische jihad ploeg in Gaza die wapens vervaardigde voordat hij in 2008 de dood vond.

    De Amerikaanse regering deed een poging van UNRWA te eisen dat ze de mensen die ze in dienst namen, beter zouden checken, en gaf zelfs de suggestie de lijst van actieve Hamasstrijders te hanteren die Israël had samengesteld. Maar UNRWA (tenminste volgens een verslag van het Amerikaanse Congress in 2011) wilde niet afgaan op een Israëlische lijst en in plaats daarvan stemde het in met het volgen van een Amerikaanse ‘zwarte lijst’.

    Eyal Ofer, een doctoraalstudent die onderzoek doet naar de Palestijnse economie, zegt dat de Amerikaanse lijst heel veel namen telt van mensen in Pakistan, de Filippijnen en Saudi Arabië, maar geen enkele naam van iemand die in Israël of Gaza woont.

    “Op die manier kan de UNRWA ‘naar waarheid’ zeggen dat ze de hele lijst gecheckt hebben en dat niemand voor hen werkt. Hamas controleert alles wat er in UNRWA omgaat, en de organisatie houdt zich niet bezig met wat hun werknemers in hun vrije tijd doen,” zegt Ofer.

    Cashflow
    “Aangezien Israël onbuigzaam is wat betreft het binnenlaten van cash in Gaza, en de inwoners van Gaza geld nodig hebben om de smokkelaars te betalen die koopwaar binnen brengen – van wapens tot energiepillen – is er altijd gebrek aan cash. De enige organisatie die toegestaan is dollars naar binnen te brengen, is de UNRWA.

    Die claimt elke maand 13.5 miljoen dollar nodig te hebben om salarissen uit te betalen – hoewel ze dit gemakkelijk digitaal kunnen doen, in shekels, of met creditcards. Natuurlijk vindt deze cash heel snel z’n weg naar Hamas die er de smokkelindustrie en de terreur mee bevordert.”

    “Maar de wereld ontkent dit simpelweg. In deze situatie gedraagt Israël zich als een mishandelde vrouw die niet wil dat iemand te weten komt wat er thuis met haar gebeurt. Het doorsluizen van cash naar Gaza wordt zelfs in de maandelijkse IDF verslagen niet genoemd. De ministeries van Defensie en Buitenlandse Zaken zijn bevreesd om dit onderwerp expliciet aan de orde te stellen, want dat zou betekenen de kern van het conflict aan te raken.”

    Yossi Kuperwasser, algemeen directeur van het Stategic Affairs Ministry, brengt naar voren:
    “UNRWA Is volledig geïntegreerd in het leven in Gaza. De meeste werknemers zijn docenten, en sommige hebben banden met Hamas. De vraag is: Hoe kan iemand zijn onafhankelijkheid blijven behouden onder zulke omstandigheden? En we zien de resultaten: raketten die afgevuurd worden vanuit UNRWA-faciliteiten, en ze prediken het ‘recht op terugkeer’ in hun scholen.”

    “Onze handen zijn gebonden in een Gordiaanse knoop, en de Israëlische regering weet zich geen raad met deze kwestie.”

    Dit artikel is geschreven door Tal Bashan (Hebreeuws) – in het Engels vertaald door Hannah Hochner – en verscheen in het oktobernummer 2014 van The Jerusalem Post Christian Edition. | Vertaling: Evelien van Dis

    Foto: Kinderen op een UNRWA-school in Gaza. | Foto: Flash90

    Thema

    hamasUNRWAVN