fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ook mijn geschiedenis

    Joanne Nihom - 19 december 2014

    Afgelopen dinsdag was ik in het zuiden van Israël voor een interview met een overlevende van Auschwitz. Gescheiden van zijn moeder, en slechts vijf jaar oud, werd hij afgevoerd naar het concentratiekamp. Het interview komt een dezer maanden in de krant van Christenen voor Israël.

    Een intens gesprek. Moeilijk. Veel gevoel kwam los. Bij hem. De herinneringen doen pijn, zelfs, of juist, na zoveel jaren. Maar ook mij raakte het diep. Als kind van ouders die de oorlog ook hebben overleefd.

    Als kind van een volk dat er nog is. Als kind dat de verhalen wel, en niet kent. Het interview was een continu gevecht met mezelf. Ik wilde zijn verhaal eigenlijk niet horen: te moeilijk. Mijn oren klapten ook steeds dicht. Maar ik wilde zijn verhaal ook wel horen: het is ook mijn geschiedenis, mijn zijn, mijn wortels.

    Zijn verhaal is bizar en ook al was hij drie jaar toen die afschuwelijke oorlog uitbrak, hij herinnert zich nog ieder detail uit die tijd. Het getatoeëerde nummer op zijn arm is een altijd blijvende herinnering.

    Na het interview, nemen we afscheid en bij de deur zegt hij: “Ik ga vanavond het eerste kaarsje voor Chanoeka aansteken. Toen we uit het kamp kwamen, in 1945, hadden we geen geld voor kaarsjes. Mijn vader gebruikte aardappels om de kaarsjes in te zetten. Iedere dag een aardappel meer, tot er acht aardappels naast elkaar stonden.

    In de trein terug naar huis lees ik op internet over de aanslag in Pakistan. Te vreselijk voor woorden. Alsof we, sinds 1945, met zijn allen helemaal niets hebben geleerd. Mijn eerste gedachte is: nu komt de wereld in opstand. De hele wereld gaat in staking. Genoeg is genoeg. Maar als ik de volgende dag op internet probeer te vinden hoeveel kinderen er door de Taliban bij die aanslag zijn vermoord, ontdek ik dat het al geen voorpaginanieuws meer is. Ik ben verbijsterd.

    Over de auteur