fbpx
  • Premier Netanyahu met de voorzitter van het Amerikaanse Conges, John Boehner, die zijn steun aan Israël niet onder stoelen of banken steekt. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Wat het Westen niet wil zien

    1 april 2015

    “Over twee jaar zal Obama vertrokken zijn en in het Amerikaanse geheugen herinnerd worden als de slechtste president ooit.”

    Benjamin Netanyahu’s overwinning in de Israëlische verkiezingen – in de westerse media als zo schokkend en ontstellend ervaren – betekent nog veel meer. Het is een erkenning van Netanyahu door Israëli’s als de Churchill van onze tijd, een staatsman die een eigen positie inneemt naast praktisch alle andere Westerse leiders. Leiders die hetzij uit verlegenheid of moedwillige blindheid de toenemende storm uit Iran bagatelliseren.

    Het is ook een afwijzing door Israëli’s van dezelfde westerse leiders die de ‘iedereen-behalve-Netanyahu’-campagne financierden. Een campagne die probeerde in Netantahu’s plaats een toegeeflijke Joodse man aan de macht te helpen om hun concessiebeleid te bevestigen. Daarbij is Netanyahu’s verkiezingszege een steun in de rug van zijn opmars naar vrijere markten. Uiteindelijk begrijpen Israëli’s dat ze beter af zijn met Bibi.

    De westerse pers die zichzelf herhaalt, houdt ervan Israël te beschrijven als een toenemend geïsoleerd land in de wereld vanwege het veronderstelde falen vrede met de Palestijnen te sluiten. Israël is nog nooit minder geïsoleerd geweest en nooit meer omarmd dan nu.

    De eerste halve eeuw van haar bestaan stond Israël onder bewind van socialistische partijen. Het was een land met sterke staatscontrole en hard werken (‘Big Labour’). In de tachtiger jaren vertegenwoordigde de Histradut werknemersfederatie 85 procent van alle loonarbeiders.

    Economische hervormingen
    Aan het eind van de jaren negentig tijdens zijn eerste termijn als premier, liet Netanyahu’s invloed zich gelden: Israël begon op systematische wijze met de ontmanteling van de verzorgingsstaat waarbij zowel het sociale vangnet als de gevestigde collectieve belangen aangepakt werden.

    Hij deed Israëls belangen in staatsondernemingen in de uitverkoop, maakte een eind aan de strenge regels die de handel in valuta beperkten en liberaliseerde op deze wijze de economie. Buitenlands kapitaal werd aangetrokken en Israël veranderde in een ‘ondernemingswonder’. Volgens The Economist heeft Israël de hoogste concentratie startups en, op Silicon Valley na, het grootste aantal startups.

    Hightechbedrijven banen zich nu een weg om deze ‘startupnatie’ binnen te komen. Verbazingwekkend genoeg zijn er alleen al 250 bedrijven uit Amerika die zich in Israël gevestigd hebben met onderzoek- en ontwikkelingscentra.

    Het jaar 2014 was een recordjaar voor Israëlische hightech- en biotechniekbedrijven. 52 pas beginnende Israëlische bedrijven werden verkocht voor zo’n 15 miljard dollar en 18 IPO’s ( IPO = eerste verkoop van aandelen van een privébedrijf aan het publiek om uitbreidingskapitaal binnen te krijgen) die ook nog eens 10 miljard dollar waard zijn. Deze gegevens komen uit het eindejaarsrapport van het accountantsbureau Pricewaterhouse Coopers and Ethosia Human Resources. Ze verwachten dat 2015 zelfs nog winstgevender zal zijn.

    Afgelopen januari hebben giganten als Microsoft en Amazon 900 miljoen dollar neergeteld voor bedrijven die rijk zijn aan Israëls enige overvloedig hernieuwbare hulpbron: scherpzinnige vindingrijkheid.

    Geïsoleerd?
    De westerse pers die zichzelf herhaalt, houdt ervan Israël te beschrijven als een toenemend geïsoleerd land in de wereld vanwege het veronderstelde falen vrede met de Palestijnen te sluiten. Israël is nog nooit minder geïsoleerd geweest en nooit meer omarmd dan nu. In de onmiddellijke omgeving heeft Israël voor de eerste keer feitelijk bondgenoten in Egypte en Saudi-Arabië, de leiders van de Arabische Soennitische wereld.

    In Afrika onderhoudt Israël nauwe banden met landen als Nigeria, Kenia en Rwanda. In Azië is Israël bezig banden aan te halen met India, de grootste democratie ter wereld, en met China, de op twee na grootste economie ter wereld. Beide landen gaan vrije handelsbetrekkingen aan met Israël. Israëls handel met Japan – de op drie na grootste economie – is eveneens uitgebreid. Ook heeft Israël nauwe betrekkingen met voormalige Oostbloklanden waaronder Rusland dat eens een tegenstander was in de Koude Oorlog en nu een partner in het bestrijden van islamitisch terrorisme.

    De waakzame Arabische pers weet precies waarom Israël wereldwijd zo welkom is, zelfs als de westerse pers met oogkleppen op dat niet weet. Zoals eerder in dit jaar in een Qatars dagblad (Londen), Al-Arabyal-Jadid, uitgelegd stond: “Israëls vooruitstrevende technologische ontwikkelingen vormen het meest opvallende ‘soft power’-gereedschap om diplomatieke betrekkingen te ondersteunen en hun positie in de wereld te verbeteren; waardoor de eigen veiligheid in het proces versterkt wordt.”

    De krant legde uit dat Israëls bekwaamheid op zowel militair als civiel gebied er toe heeft geleid dat China aansluiting zoekt met Israël, dat India rekent op Israëlische in plaats van Amerikaanse wapens en dat Afrikaanse landen in de VN Israël steunen. Al-Arabyal-Jadid verwacht vanwege deze bekwaamheid dat het kan gebeuren dat landen die eens diplomatiek aan de kant van de Palestijnen stonden, zullen switchen en pro-Israëlposities innemen.

    Gewild
    Israëls technologische bekwaamheid – en daarmee het welkom dat Israël geniet in een steeds groeiend aantal gebieden ter wereld – is een neveneffect van Netanyahu’s ontmanteling van de verzorgingsstaat. Die ontmanteling zou nu wel eens nog sneller kunnen gaan omdat bij de verkiezingen een andere ‘ontmanteler’ naar voren trad, Moshe Kachlon, de leider van de Kulanu partij.

    Zijn uitgangspunt in de verkiezingen was te streven naar een ‘economisch platform’ van ongegeneerde pro-business en pro-competitie. Wat ook neerkomt op afslanken van de regering en ontbinden van Israëls resterende publieke monopolies en privé marktvormen met weinig aanbieders. De westerse pers zal verrast zijn te horen dat Kachlon die naar alle waarschijnlijkheid de nieuwe minister van Financiën wordt, in de Israëlische politiek als een centrum figuur wordt beschouwd.

    Israël, ooit het troetelkind van de Internationale Socialisten, is snel op weg gewild te worden bij alles behalve het tegen het socialisme aanleunende Europa, Iran en de degenen die zich het ISIS-ideaal aanmeten. Australië staat als een trouwe aanhanger in Israëls hoek; Canada’s toewijding aan Israël is op het allersterkst; Amerika blijft even stevig als altijd achter Israël staan niettegenstaande president Obama en het Amerikaanse linkse blok.

    Over twee jaar zal Obama vertrokken zijn en in het Amerikaanse geheugen herinnerd worden als de slechtste president ooit. Premier Netanyahu zal aan de macht blijven en op het wereldtoneel gezien worden als een van Israëls grootste premiers en een van de weinige staatsmannen ter wereld.

    Dit artikel is geschreven door Lawrence Solomon en verscheen op 26 maart 2015 op de website van Why Israel? Lawrence Solomon is een beleidsanalist bij Probe International en lid van het Canadian Institute for Jewish Research. | Vertaling: Evelien van Dis

    Foto: Premier Netanyahu met de voorzitter van het Amerikaanse Conges, John Boehner, die zijn steun aan Israël niet onder stoelen of banken steekt. | Foto: Flash90