fbpx
  • President Barack Obama - Foto: White House/Pete Souza
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Israëls oud-ambassadeur in VS doet boekje open over Obama

    24 juni 2015

    In een opinie-artikel van vrijdag 20 juni speculeert Kulanu Knessetlid en Israëlisch oud-ambassadeur in de Verenigde Staten, Michael Oren, dat de aanhoudende handreiking van president Barack Obama naar de moslimwereld zou kunnen voortkomen uit het feit dat hij in zijn leven in de steek gelaten is door twee moslim-vaderfiguren en dat hij daarom aanvaarding zoekt door hun geloofsgenoten.

    In het artikel in Foreign Policy Magazine stelt Oren ook dat de wereld op Obama’s benadering van Midden-Oostenvraagstukken terug zou kunnen kijken als naïef en nauwelijks positief te waarderen.

    Het stuk was Oren´s derde kritische opinieartikel over Obama dat binnen één week werd gepubliceerd in belangrijke Amerikaanse media. In de eerste van deze serie publiceerde de vroegere ambassadeur “Hoe Obama Israël in de steek liet” in de Wallstreet Journal, gevolgd door “Waarom Obama het verkeerd ziet dat Iran rationeel is ten aanzien van atoomwapens” in de Los Angeles Times.

    De president kon niet deelnemen aan een protest tegen moslim-radicalen wier motivatie hij ziet als een verdraaiing, in plaats van een radicale interpretatie van de islam

    Hij gaf ook een lang interview aan de Times of Israel deze week, waarin hij opnieuw de beschuldigingen uitte uit zijn nieuwe boek, Ally (Bondgenoot). Die kritiek komt erop neer dat aspecten van de banden tussen de VS en Israël, vanwege de president, “aan flarden” liggen.

    De regering van Obama reageerde bitter op Oren’s eerdere kritiek op de president en noemde die “absoluut onwaar”. Orens tegenpool, VS-ambassadeur in Israël, Dan Shapiro, zei dat “Oren werd gemotiveerd door de wens om boeken te verkopen”. Maar terwijl nieuwkomer Moshe Kahlon, de partijleider van Knessetlid Oren, op woensdag zijn verontschuldigingen aanbood en zijn partij zich van het stuk in de ‘Wallstreet Journal’ distantieerde, weigerde premier Benjamin Netanyahu, naar verluid, een verzoek van de VS om hetzelfde te doen.

    Verlatingstrauma
    In het Foreign Policy-artikel van vrijdag, schrijft Oren dat “de houding van Obama ten opzicht van de islam onmiskenbaar voortkomt uit zijn persoonlijke omgang met moslims. Dit werd grondig beschreven in zijn openhartige memoires, Dreams from my father, gepubliceerd 13 jaar voor zijn verkiezing tot president.

    Obama schreef gepassioneerd over de Keniaanse dorpen waar na vele jaren van verblijf elders, hij zich het meest thuis voelde en over zijn ervaringen als kind in Indonesië. Ik kon mij voorstellen hoe een kind opgevoed door een christelijke moeder zich zou kunnen zien als een natuurlijke brug tussen haar twee moslim echtgenoten. Ik kon mij ook indenken hoe het verlaten van dat kind door deze mannen hem ertoe kon brengen om vele jaren later acceptatie te zoeken bij hun medegelovigen”.

    Oren biedt een gelijke verklaring in zijn nieuwe boek, maar hij bekend dat hij dat doet “met het risico van psychoanalyse vanuit een luie stoel” In Ally zegt Oren dat hij Dreams from my father tevergeefs afzocht op “een of andere uitdrukking van eerbied, of respect, voor het land dat de auteur op een dag zou leiden”, maar hij vindt niets.

    In plaats daarvan, naar de lezing van Oren, bekritiseert het boek de Amerikanen voor hun kapitalisme en hun consumentencultuur, voor het plunderen van hun (leef)omgeving en voor het handhaven van machtsstructuren die uit de tijd zijn”. Hij schrijft dat Obama de Amerikanen die naar het buitenland reizen beschuldigt dat ze “onwetendheid en arrogantie” tentoonspreiden— dezelfde tekortkomingen, merkt Oren droog op, die de critici van de president aan hem toeschrijven.

    Naïef
    In het Foreign Policy artikel vervolgt Oren met te zeggen dat ”Historici waarschijnlijk op Obama´s politiek ten opzichte van de islam zullen terugkijken met een combinatie van nieuwsgierigheid en ongeloof. Terwijl sommigen hem mogelijk waarderen voor zijn goede bedoelingen, zullen anderen hem mogelijk bekritiseren dat hij naïef was en buiten een complexe en in toenemende mate dodelijke werkelijkheid stond.

    Hij noteert dat het begrijpen van Obama cruciaal was voor zijn rol als ambassadeur, een post die hij bezette van 2009 tot 2013. In Foreign Policy schrijft Oren dat hij zichzelf een ‘Obama 101 cursus’ gaf en “maanden besteedde om de nieuwe president te bestuderen en daarbij zijn speeches, interviews, persberichten en memoires doornam en ontmoetingen had met veel van zijn vrienden en supporters”.

    Hij zegt dat, gedurende zijn vier jaren als gezant, hij zelden verrast werd door de benadering van de president, speciaal met betrekking tot zaken van moslims en het Midden-Oosten.

    Oren oordeelt dat juist deze benadering er toe leidde dat Obama een grote belangrijke samenkomst in Parijs “boycotte”, die werd bijgewoond door tientallen wereldleiders en volgde op de verschrikkelijke jihadistische terreuraanslagen in januari op het hoofdkwartier van Charlie Hebdo en op een koosjere supermarkt waarin vier Joodse mannen werden gedood.

    “De president kon niet deelnemen aan een protest tegen moslim-radicalen wier motivatie hij ziet als een verdraaiing, in plaats van een radicale interpretatie van de islam” zo schrijft Oren in Foreign Policy.

    Een paar maanden na de terreuraanslagen werd Obama ronduit bekritiseerd voor een aantal uitlatingen in de media in de VS waarin hij het antisemitische karakter van de aanslag op de supermarkt van de hand scheen te wijzen en in plaats daarvan “de gewelddadige fanatiekelingen” veroordeelde, “die willekeurig een stel mensen in een supermarkt neerschoten”.

    Oren zegt dat deze commentaren in het verlengde lagen van het denken van Obama over islam en het Midden-Oosten. ”Als er geen terroristen zijn die worden gestimuleerd door de islam dan kunnen er geen bewust geselecteerde Joodse winkels zijn of bedoelde Joodse slachtoffers, slechts een supermarkt en toevallig aanwezige lieden” zo schrijft Oren.

    Oren, een historicus geboren in de VS met bestsellers op zijn naam, schrijft de stukken om ze te laten samenvallen met de publicatie van zijn boek Ally. Oren gaf deze week een uitvoerig interview aan de Times of Israel waarin hij uitgebreid discussieert over zijn boek dat binnenkort uitkomt.

    Hij zegt: “Ally was een ‘cri de coeur’ voor een bondgenootschap dat zich op een veel betere plaats zou moeten bevinden dan het nu is.” Hij zei ook dat hij wilde dat het boek zo snel mogelijk gepubliceerd zou worden “omdat we nu op een cruciaal kruispunt zijn met het Iranvraagstuk en het is erg belangrijk om bepaalde feiten recht te zetten als we een periode ingaan die rampzalig voor de staat Israël zou kunnen zijn”.

    Dit artikel werd geschreven door de staf van The Times of Israel | vertaling: J. Wemmers