fbpx
  • Op Tisha B'av worden rouwgebeden uitgesproken. Om het comfort te minimaliseren gebeurt dat voornamelijk zittend op de grond, zoals hier bij de Klaagmuur in Jeruzalem.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een tijd van treuren en herinnering

    27 juli 2015

    Voortdurende onrust in het Midden-Oosten en de herleving van het antisemitisme wereldwijd herinneren ons eraan dat de dreigingen voor Israël en haar volk nog steeds bestaan zoals ze er al duizenden jaren zijn geweest.

    Gisteren was het Tisha be’Av, één van de meest plechtige dagen in het Joodse jaar. Het vasten van Tisha be’Av gebeurt op de negende dag van de Hebreeuwse maand Av. Gedurende de geschiedenis troffen veel catastrofes het Joodse volk op de negende van Av.

    Gedurende de geschiedenis troffen veel catastrofes het Joodse volk op de negende van Av.

    In 586 v.Chr. en in het jaar 70 werden respectievelijk de Eerste en de Tweede Tempel in Jeruzalem verwoest. In 135 v.Chr. werd de Bar Kochba-opstand neergeslagen door de Romeinse overheersers in Israël. In 1492 vaardigde de koning en koningin van Spanje  een edict uit waarbij alle Joden het land moesten verlaten. Eén van de meest bloeiende en grootste Joodse gemeenschappen in Europa werd hiermee geëlimineerd. In 1942 begonnen de nazi’s met het deporteren van Joden uit het getto van Warschau richting de vernietigingskampen.

    Tisha be’Av geeft het culminatiepunt aan van een treurperiode die bekend staat als ‘De drie weken’. Het is een dag van plechtigheid, verdriet en herinnering. Joden laten de gewone pleziertjes van het leven achterwege, en 25 uur lang eten en drinken ze niet. Alles wat met frivoliteit te maken heeft wordt helemaal niet gedaan: baden, gebruik van cosmetica, het dragen van leren schoenen. Bovendien zit men op de grond of op lage stoelen om comfort te minimaliseren. Zelfs Thorastudie – wat in het Jodendom gezien wordt als iets vreugdevols – wordt beperkt tot passages die de wetten voor treuren beschrijven, en de verwoesting van de Tempel en andere tragische gebeurtenissen.

    In 1942 begonnen de nazi’s op Tisha B’av met het deporteren van Joden uit het getto van Warschau richting de vernietigingskampen.

    Verborgen
    Deze gewoontes zijn natuurlijk niet een doel op zich maar een middel om ons eraan te herinneren dat datgene wat we doen veel meer is dan eenvoudig het betreuren van het verlies van gebouwen. De Tempels waren volgens het jodendom de heiligste plekken op aarde. Daar was de Goddelijke Tegenwoordigheid het meest aanwezig. Toen de Tempels er nog stonden, reflecteerden zij Gods heerlijkheid en wat er binnen in die Tempels gebeurde, gaf het gewone volk een voelbare verbinding met het Goddelijke. De verwoesting van de gebouwen nam niet alleen hun luister weg, maar verwijderde eveneens een graad van zekerheid die men eens had om Gods wil te leren kennen. Natuurlijk is God nog steeds tegenwoordig in de wereld. Maar Joden geloven dat Hij Zich voor ons verborgen houdt op een manier zoals dat nooit eerder zo was.

    Er zijn mensen die zeggen: het is het beste al het lijden te vergeten en voorwaarts te gaan. Maar de Bijbel maant ons aan te gedenken: “Als ik u vergeet, Jeruzalem, laat dan mijn rechterhand zichzelf vergeten. Laat mijn tong vastkleven aan mijn gehemelte, als ik niet aan u denk,…” (Psalm 137:5-6). Joden herdenken de rampen van het verleden niet om te zwelgen in ons verdriet, maar om de herinnering van de geschiedenis te versterken, om verkeerde stappen te corrigeren die tot de rampen leidden, en om zich ervan te verzekeren dat deze dingen niet weer gebeuren. En – misschien – zal het herdenken ons helpen te realiseren dat overleven in zoveel beproevingen inderdaad een wonder is, een geschenk van God.

    “Want in blijdschap zult u uittrekken en met vrede voort geleid worden.”

    Eeuw van de Messias
    Op deze dag herinneren Joden zich degenen die vermoord werden omdat ze Joods waren. Hetzij door Romeinen, inquisiteurs, Kozakken, nazi’s of terroristen. Ze herinneren degenen die stierven terwijl ze het Joodse volk verdedigden, de Joodse staat, en de heiliging van Gods Naam. Ze brengen zich in herinnering dat Israël nooit volledig vrij kan zijn van oorlogsdreiging en verwoesting tot de ‘Eeuw van de Messias’.

    Het gedenken van deze beproevingen is pijnlijk, maar het voor ogen houden van het overleven is verlossend. Joden geloven dat ze nooit zullen bezwijken aan wanhoop omdat ze zich herinneren dat “De HEERE bij mij is, (daarom) ben ik niet bevreesd…” (Psalm 118:6). En ze geloven trouw in Zijn belofte in Jesaja 55:12: “Want in blijdschap zult u uittrekken en met vrede voort geleid worden. De bergen en de heuvels zullen voor uw ogen uitbreken in gejuich en alle bomen van het veld zullen in de handen klappen.”
    Ik vraag u te bidden voor het welzijn van het Joodse volk en de Joodse staat, en dat u doorgaat met het steunen van het werk om gezamenlijk Israël en haar volk te versterken.Meer gebedspunten
    Onder ogen zien
    Allen van ons gaan door periodes van lijden. Tisha be’Av daagt ons uit om onze moeiten uit het verleden onder ogen te zien. Alleen door dat te doen kunnen we werkelijk onze tijden van vreugde en zegen waarderen. Alleen dan kunnen we oprecht God danken wanneer we weer uit een tunnel van wanhoop tevoorschijn komen. Psalm 30 onderwijst ons: “avonds overnacht het geween, ‘s morgens is er gejuich.”

    Op Tisha be’Av danken we God dat treuren overgaat in hoop, en dat ons geloof ons leert dat er een dag komt dat de hele wereld gevuld zal zijn met de kennis van God.

    Thema

    Over de auteur