fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Horrordagen

    Joanne Nihom - 3 augustus 2015

    Het waren horrordagen! Eerst de aanslag in Jeruzalem tijdens de Gay Parade, en vervolgens het in brand gestoken huis van een Palestijns gezin, waarbij een kind omkwam. Zijn ouders zo zwaar gewond dat ze niet bij de begrafenis van hun kindje aanwezig konden zijn. Beide aanslagen door orthodoxe Joden. Triest, afschuwelijk. Geen woorden voor.

    Een paar gedachten.

    De berichtgeving van bijvoorbeeld NRC.nl van 30 juli j.l.: “Bij de jaarlijkse Gay Pride in Jeruzalem zijn zeker zes mensen gewond geraakt nadat ze werden neergestoken door een Israëlische man. De politie heeft een ultraorthodoxe Jood aangehouden die tien jaar geleden ook al drie mensen neerstak tijdens de jaarlijkse parade.”

    Waarom niet zo:

    Bij de jaarlijkse Gay Pride in Jeruzalem zijn zeker zes mensen gewond geraakt nadat ze werden neergestoken door een Israëlische man. De politie heeft een ultraorthodoxe Jood aangehouden die tien jaar geleden ook al drie mensen neerstak tijdens de jaarlijkse parade. Al heel snel waren beelden van de aanslag te zien op de Israëlische televisie. Hulpverleners, onder hen een groot aantal orthodoxe Joden, waren snel ter plekke om de gewonden, van wie een ernstig, te helpen.

    Zo was het. Dat was wat ik zag op de televisie. Dan krijg je een beeld van een situatie. Dan denk je als lezer niet: ‘alle orthodoxe Joden’ vallen andersdenkenden aan. Dan begrijp je als lezer dat er goede en slechte mensen zijn. En dat dat niets te maken heeft met afkomst of religie.

    Helpt het bij een oplossing? Komen de verschillende partijen dichter bij elkaar? Of wordt er zo meer haat over en weer gezaaid ..?

    Een andere gedachte. Palestijnse en Israëlische politici weten niet hoe snel ze de aanslagen moeten veroordelen. Ze bellen elkaar. Allen staan in de rij om de getroffen familie in het ziekenhuis te bezoeken. Mooie foto’s, prachtige woorden. Iedere keer hetzelfde patroon. Waarom, waarom is het niet mogelijk om, als ze elkaar toch aan de telefoon hebben of in de ziekenhuisgang tegenkomen, te komen tot vrede. Ik naïef? Nee zij!

    Nog een gedachte.
    Op internet circuleren allerlei foto’s en berichten over de familie van het in brand gestoken huis. Onder andere een foto van het vierjarig zoontje. Zijn gezicht helemaal in het verband, overal slangetjes. Ik kan er niet naar kijken. Het is te verdrietig, te erg. Maar waarom doen we dit?

    Bid om vredelievendheid. Dat mensen het extremisme niet volgen of beantwoorden met extremisme.Meer gebedspunten Waarom de foto’s, de horrorstory’s? Waarom? En mijn vraag geldt ook als de aanslag wordt gepleegd door Palestijnen en de foto’s van Israëlische slachtoffers zijn. Helpt het bij een oplossing? Komen de verschillende partijen dichter bij elkaar? Of wordt er zo meer haat over en weer gezaaid ..?

    Ik weet het antwoord. U ook.

    Over de auteur