fbpx
  • Israëli's betuigen hun medeleven met Frankrijk na de aanslagen van 13 november. - Foto: Tomer Neuberg/Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    9 – 11, 11 – 13, 24 – 7

    23 november 2015

    In de nasleep van het bloedbad in Parijs op 13 november zette een vriend van mij uit Israël op Facebook: “Ik haat het dat dit vreselijke wie dan ook overkomt, maar ik hoop dat de wereld nu eindelijk begrijpt waar Israël 24 uur per dag, en dat zeven dagen per week, mee te maken heeft.”

    Ik herinner me dat ik hetzelfde voelde na de terroristische aanslagen in Amerika op 11 september 2001. Aanslagen die heel dichtbij kwamen, want de broer van mijn vrouw was in de Twin Towers op die noodlottige dag en kwam om het leven.

    Te midden van de shock en de pijn zei ik tegen mezelf: “Dit is het waartegen Israël elke dag te vechten heeft. Nu zal Amerika dat tenminste begrijpen.”

    Op dezelfde manier zei premier Netanyahu na de Parijse aanslagen: “Het is tijd dat landen terrorisme tegen ons veroordelen, zoals ze ook terrorisme elders in de wereld veroordelen.”

    “Volgens deze manier van denken is het niet de radicale islam die het westen de oorlog heeft verklaard, maar is het Israël die dat heeft uitgelokt.”

    De laatste paar dagen heeft er in diezelfde geest op het internet een drievoudig beeld gecirculeerd dat de vinger hierbij legde: een paneel liet de brandende Twin Towers zien (met daarachter: 9 – 11), het volgende vertoonde de Eifeltoren (met de aanduiding: 11- 13), en het derde paneel vertoonde de Israëlische vlag (met de aanduiding: 24 – 7).

    Heeft de wereld het eindelijk opgepakt? Droevig genoeg, niet.

    Ons wordt verteld dat Israël geen onschuldige partij is, zoals Frankrijk en de VS wel waren. In plaats daarvan wordt gesuggereerd dat Israël terroristische daden uitlokt; als er geen kwaadaardig beleid door de Joodse natie gevoerd werd, dan zouden niet alleen de Israëli’s en Palestijnen vreedzaam naast elkaar leven, maar dan zou zelfs het vuur van radicale islam worden uitgedoofd.

    Dit is natuurlijk volslagen nonsens. Juist de aanwezigheid van het Joodse volk in hun oude vaderland is een provocatie aan de radicale islam, en Israëls beheer over Jeruzalem is absoluut niet te tolereren door deze religieuze extremisten.

    Radicale islam wil niet ophouden totdat de Joden uit het land verdreven zijn.

    Vraag de Iraniërs die ‘Dood aan Israël’ scanderen, of ze gelukkig zullen zijn zolang Israël bestaat als een soevereine staat. Vraag het leiderschap van Hamas of zij tevreden zijn met een tweestatenoplossing. Het handvest van Hamas eist nota bene de vernietiging van de Staat Israël, en wil in plaats daarvan een Palestijnse islamitische staat vanaf de rivier de Jordaan tot de Middellandse Zee.

    Vraag Hezbollah, ISIS en Al-Qaeda welke doelen ze nastreven als het om Israël gaat, en vervolgens denk er aan dat deze sentimenten niet nieuw zijn.

    Reeds in 1936 had Haj Amin Husseini, de Grootmoefti van Jeruzalem het volgende te zeggen over het vreedzaam leven met de naburige Joden: “Er is in Palestina geen plaats voor twee rassen. De Joden verlieten Palestina 2000 jaar geleden, laten ze naar andere delen van de wereld gaan waar plaats genoeg voor hen is.” Husseini collaboreerde later met Hitler en werd de geestelijke vader van de radicaal – islamitische groeperingen van vandaag.

    Belangrijker nog is het dat deze sentimenten teruggaan tot de vroegste islamitische tradities, waaronder een befaamde ‘Dood de Joden’ verklaring van de Hadith. Een paar jaar geleden haalde de Moefti Muhammad Hussein deze verklaring aan. Hij is de religieuze leider van de Palestijnse Autoriteit, het zogenaamde ‘gematigde’ Palestijnse leiderschap.

    In een toespraak ter gelegenheid van de 47ste verjaardag van de Fatah partij die uitgezonden werd voor de PA tv op 9 januari 2012 citeerde deze Moefti deze islamitische overlevering toegeschreven aan de profeet Mohammed: “Het uur (van opstanding) zal niet komen totdat jullie de Joden bestrijden. De Joden zullen zich achter stenen of bomen verbergen. Dan zullen de stenen of bomen roepen: ‘Oh moslim, dienaar van Allah, er staat een Jood achter mij, kom en dood hem.’”

    Het maakt het nog ernstiger als we afgaan op een enquête uitslag van juli 2011 (Palwatch.org) dat door het Israel Project gesponsord werd en dat aangeeft dat een verbijsterend percentage van 73% van de Palestijnen deze Hadith gelooft.
    Ook Hamas citeert deze Hadith in artikel 7 van hun handvest, en zegt erbij: “Hamas ziet uit naar de dag dat we Allah’s belofte (van de vernietiging van de Joden) kunnen uitvoeren, hoe lang dat ook zou duren.”

    Om deze reden zei premier Netanyahu: “Wij hebben er geen schuld aan dat de terroristen zich tegen ons keren, net zomin als de Fransen dat hebben aan tegen hen gericht terrorisme. Zij die schuldig staan aan terrorisme zijn de terroristen zelf. Niet de gebieden, niet de nederzettingen, noch welke andere factor ook. Het is de wil om ons te vernietigen wat het conflict in stand houdt, en dat moorddadige agressie richting ons aanwakkert.

    Het is zeker dat veel Israëli’s, samen met Joden buiten Israël, kritiek hebben op dingen van het Israëlische beleid, en zij voelen dat deze beleidsmaatregels de Palestijnse haat richting Israël doen toenemen. Maar slechts heel weinigen – als er al iemand is – geloven dat verandering van beleid tot resultaat zal hebben dat de terroristische aanslagen tegen Israël zullen stoppen. Het aantal daarvan zou wel kunnen oplopen tot honderden per maand als Israël niet zulke onophoudelijk alerte veiligheidsdiensten had.

    De reden dat Joden door moslims worden aangevallen in landen als Frankrijk en België, is dezelfde haat als tegen Joden in Israël. Het is de radicaal islamitische haat tegen Joden in het algemeen en in het bijzonder tegen Israël.

    Ondanks deze feiten zei de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken in een openbaar Zweeds televisie-interview: “Om radicalisering tegen te gaan, moeten we terugkomen van de situatie waarin Palestijnen alleen maar zien dat ze geen toekomst hebben. We kunnen of een wanhopige situatie aanvaarden of de toevlucht nemen tot geweld.”

    Volgens deze manier van denken zijn de radicale moslims niet de schuldigen, maar krijgt Israël de schuld. En is het niet de radicale islam die het westen de oorlog heeft verklaard, maar is het Israël die dat heeft uitgelokt.

    Misschien dat deze minister op een gegeven moment – als haar eigen land door radicale islammensen wordt geterroriseerd (en ik hoop en bid dat dit niet het geval zal zijn, maar ik vrees dat het wel kan gebeuren), dat zij zich dan realiseert dat Israël niet de oorzaak is van deze terreurdaden, maar dat Israël het uiteindelijke doel van deze terroristen is.

    Zij en haar verlichte tijdgenoten kunnen beter focussen op de gevaarlijke ideologie van de radicale islam, dan Israël tot zondebok te maken. Die ideologie vernietigt zoveel levens, Joodse levens, christenlevens en levens van moslims.

    Dit is de realiteit waar Israël 24 uur per dag en 7 dagen per week mee te maken heeft.

    Vertaling: Evelien van Dis

    Thema

    Islamterreur

    Over de auteur