fbpx
  • Hulpdiensten op de plaats waar een Palestijnse Arabier met zijn auto inreed op een groep Joden. - Foto: Muammar Awad/Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Met de dag grimmiger

    Yochanan Visser - 6 november 2015

    Hoofdweg 60 van Jeruzalem naar Hebron is altijd al gevaarlijk geweest om over te reizen, niet alleen vanwege roekeloos gedrag door Palestijns-Arabische chauffeurs die vaak inhalen waar het absoluut verboden is, maar de weg is tevens een belangrijk doelwit voor terroristen.

    Het is een dag nadat een Palestijnse-Arabier zijn auto in een groep Joden ramde die langs de weg stonden in de buurt Halhoul een Palestijns stadje een kilometer van de Israëlische dorp Carmei Tzur in Gush Etzion.

    De poging tot moord werd vastgelegd op video. Men ziet een auto met Palestijnse nummerplaten die met hoge snelheid op hoofdweg 60 rijdt wanneer de bestuurder plotseling van de weg afgaat en zijn auto in de groep Joden ramt.

    Een agent van de grenspolitie werd levensgevaarlijk gewond bij de terreuraanslag. Hij liep ernstige verwondingen aan het hoofd op toen de auto hem frontaal raakte.

    Op weg naar het belangrijkste kruispunt in Gush Etzion (Tzomet HaGush) merk ik op dat er veel soldaten zijn die hoofdweg 60 bewaken. De weg gaat door de Palestijnse dorpen Beit Umar en Al Aroub. Deze dorpen staan bekend om hun steun aan Hamas en waren het toneel van tal van terreuraanslagen in het verleden.

    “Maar nu hebben Israëli’s te maken met een nieuwe situatie: elke Arabier kan een terrorist zijn die het op jou gemunt heeft.”

    Wanneer de gepantserde autobus waar ik mee reis Tzomet HaGush bereikt, merk ik de verandering op in de veiligheidsmaatregelen die zijn genomen sinds de recente reeks steekpartijen en aanvallen met auto’s die tegen de Joodse inwoners van dit grootste ‘nederzettingen’blok in Judea waren gericht.

    Bij elke bushalte zie ik vier zwaar bewapende militairen die de Joodse reizigers bewaken en op het centrale plein van Tzomet HaGush staat een pantservoertuig van de IDF. Mensen blijven weg van de trottoirs uit angst voor een andere aanval met een voertuig.

    Bij de plaatselijke Ramy Levi supermarkt alles lijkt ‘business as usual’. Arabische en Joodse werknemers vullen de schappen, terwijl klanten voedsel kopen voor Sjabbat. Het enige verschil met de situatie die bestond tot voor kort, is de afwezigheid van Arabische klanten. De manager van de supermarkt vertelt me dat sinds de messenjihad begon meer dan een maand geleden, de Arabische klanten wegblijven uit angst voor vergeldingsaanvallen.

    Sinds de opening van een paar jaar geleden is de supermarkt altijd een model van Arabische Joodse coëxistentie in de regio geweest. Toen ik Rami Levy de eigenaar van de supermarktketen een aantal jaren geleden interviewde vertelde hij me dat hij dacht dat vrede alleen kan worden bereikt via deze vorm van dagelijkse coëxistentie.

    Maar nu ziet alles er heel anders uit. Weinigen in Israël hebben nog steeds illusies over vrede met de Palestijnen. Meer dan twintig jaar na de ondertekening van de Oslo-akkoorden lijkt het vredesproces een zaak van het verleden.

    Israëli’s zijn zeer pragmatisch geworden en realiseren zich dat er geen snelle oplossingen zullen zijn voor de vele problemen waarmee zij worden geconfronteerd en zeker niet voor het conflict met de Palestijnse Arabieren.

    De ‘twee staten voor twee volkeren’ slogan die door een meerderheid van de Israëlische bevolking werd geadopteerd tien jaar geleden lijkt langzaam te zijn vervangen door een andere: “Eén staat voor ons volk”.
    Israëli’s lijken nu te beseffen dat de Onafhankelijksheidsoorlog van 1948 in feite nooit beëindigd is en dat de huidige strijd evenzeer een existentiële is, net zoals toen.

    “De Arabieren willen ons niet hier en dat is waarom we in de eerste plaats voor onszelf moeten zorgen. Het is zij of wij”, is wat men nu vaak van de Israëlische Joden hoort.

    Zij hebben hun illusies over vrede opzij geschoven en hebben het feit dat het islamisme nu de belangrijkste trend is in het Midden-Oosten geïnternaliseerd. Ze zien wat Islamitische Staat doet net over de grens in Syrië en Egypte, waar deze week een Russisch vliegtuig met 224 passagiers neerstortte door toedoen van de jihadistische groep.

    Israëli’s weten dat deze vorm van extremisme ook wortel heeft geschoten in de Palestijnse samenleving en zagen wat de zogenaamd gematigde president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, zei tijdens een toespraak in Genève vorige week.

    Abbas vertelde de Mensenrechtenraad van de VN, dat heel Israël bezet Palestijns gebied is. Hier is wat Abbas letterlijk zei: “Hoe lang zal deze langdurige Israëlische bezetting van ons land blijven voortduren? Na 67 jaar, hoe lang?”

    Dit is de realiteit waar Israëli’s mee te maken hebben. Ze zien geen licht aan het einde van de tunnel. Het tegendeel lijkt waar, de situatie begint met de dag grimmiger te worden.

    Tot nu toe was de oorlog tegen de Palestijnse terreur een kwestie van de IDF tegen organisaties zoals Hamas en de Islamitische Jihad. Maar nu hebben Israëli’s te maken met een nieuwe situatie: elke Arabier kan een terrorist zijn die het op jou gemunt heeft.

    Bid voor bescherming voor Israël.Meer gebedspunten Als gevolg is zelfbescherming uitgegroeid tot een zeer belangrijk onderwerp in de Israëlische samenleving. Mensen besteden grote hoeveelheden geld aan het nemen van beschermende maatregelen, zoals de versterking van de ramen van hun auto’s (tegen stenen gooien) of het verkrijgen van een vergunning voor een pistool.

    Mensen die al in het bezit van een pistool zijn worden nu aangemoedigd om het wapen altijd bij zich te hebben waar ze ook naartoe gaan.

    Het zal de ‘golf van terreur’ echter niet stoppen. In het gebied van Gush Etzion is er geen tekort aan wapens, noch aan soldaten. Je ziet overal soldaten. Toch zag de regio het hoogste aantal aanslagen tegen Joden sinds het begin van wat Hamas noemt “De Jeruzalem Intifada”.

    De Palestijnse samenleving is er inmiddels nog steeds van overtuigd dat het bestaan van Israël tijdelijk is en dat het gebruik van dit soort geweld zal bereiken wat tijdens de eerste en de tweede Intifada niet lukte: De angst voor een mes in de rug zal Joden er uiteindelijk toe bewegen om hun koffers te pakken en om Israël te verlaten. Dit is wat de meeste Palestijnse Arabieren denken.

    Deze Israëlische man die eruit ziet als een Arabier draagt een t-shirt met de tekst: “Ontspan maar. Ik ben slechts een Jemenitische Jood.”

    Deze Israëlische man die eruit ziet als een Arabier draagt een t-shirt met de tekst: “Ontspan maar. Ik ben slechts een Jemenitische Jood.”

    Deze gedachte wordt gevoed door opruiing en propaganda door de PA en Hamas en het gaat volledig voorbij aan de werkelijkheid. Israëlische Joden hebben keer op keer bewezen dat niets hen zal dwingen om te overwegen Israël verlaten. Dit gegeven is ook vandaag zichtbaar in Israël. In plaats van wanhopig te worden gaan mensen door met hun leven alsof er niets is veranderd en wanneer dingen echt moeilijk worden al is er altijd humor om de problemen mee te lijf te gaan.

    Deze Israëlische man die eruit ziet als een Arabier draagt een t-shirt met de tekst: “Ontspan maar. Ik ben slechts een Jemenitische Jood.”

    Thema

    terreur

    Over de auteur