fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een wonderlijke ontwikkeling

    Ruben Ridderhof - 1 december 2015

    Israel in de geschiedenisHoe je ook tegen Israël aankijkt, het blijft een wonderlijk land. De enorme diversiteit aan toegestroomde Joodse immigranten. De vijandschap van de gehele omliggende Arabische wereld. De tegenstellingen tussen religieuzen en seculieren. De as van de Holocaust … Dat zich hieruit – onder continue bedreiging – het land heeft kunnen ontwikkelen dat wij vandaag kennen … Daarin zien wij Gods machtige hand die op wonderlijke wijze Zijn beloften vervult.

    Door de eeuwen heen hebben er altijd Joden gewoond in het Bijbelse land. Maar dat was slechts mondjesmaat. Eeuwenlang leefde het Joodse volk vooral in verstrooiing, verspreid over heel de wereld. Zo was de profetie van Mozes verwezenlijkt: “De HEERE zal u verspreiden onder al de volken, van het ene einde van de aarde tot aan het andere einde van de aarde” (Deuteronomium 28:64).

    Herstel
    Maar zoals de Heere de verstrooiing van Israël had voorzegd, zo ook had Hij hun terugkeer en herstel beloofd. Op talloze plaatsen in Israëls profeten lezen we over het herstel en de terugkeer van Israël naar het land dat God hen beloofde. Zoals “Hij zal een banier omhoogheffen onder de heidenvolken en Hij zal de verdrevenen van Israël verzamelen en hen die vanuit Juda overal verspreid zijn, bijeenbrengen van de vier hoeken van de aarde.” (Jesaja 11:12)

    “Zo zegt de Heere HEERE: Op de dag dat Ik u reinig van al uw ongerechtigheden, zal Ik de steden doen bewonen en zullen de puinhopen herbouwd worden. Het verwoeste land zal bewerkt worden, in plaats van een woestenij te zijn voor de ogen van ieder die erdoorheen trekt.” (Ezechiël 36:33-34)

    Die terugkeer komt op gang vanaf halverwege de negentiende eeuw, als Joden uit Europa weer naar het beloofde land trekken om daar het land op te bouwen. Hierbij spelen talloze factoren een rol. Het groeiende antisemitisme in Europa. Moderne reismogelijkheden. Politieke ontwikkelingen. Opkomende emancipatiebewegingen. Wie gelooft dat de geschiedenis wordt bestuurd door de Allerhoogste, ziet hoe de Heere de tijd bereidt om Zijn beloften te vervullen.

    Zionisme
    Toch zijn het over het algemeen niet de godsdienstige Joden die het zionisme aanhangen. Het zionisme is vooral een seculiere beweging, gestoeld in het socialisme en een sterk Joods identiteitsbesef. Religieuze Joden vrezen dat die poging om de verlossing – want dat is in feite de terugkeer het volk Israël naar het beloofde land – tot stand te brengen zonder daarbij te vertrouwen op de Eeuwige, een heilloze weg zal zijn.

    Toch zien we hoe het zionistische ideaal vorm krijgt. Zionistische pioniers weten het braak liggende, verwaarloosde land te ontginnen. Met pijn en moeite, wordt het land weer vruchtbaar gemaakt. En de Heere geeft Zijn zegen. Visionair Eliezer Ben Yehuda wijdt zijn leven aan het moderniseren van de Hebreeuwse taal voor alledaags gebruik. Dankzij zijn levenswerk, krijgt de ontkiemende staat zijn eigen taal.

    Begin van het ontluiken van …
    Ondanks aanhoudende en groeiende tegenstand, haat en terreur, bloeit de terugkeer uit in de oprichting van de Joodse staat Israël. De Heere gebruikt de internationale gemeenschap zelfs om die oprichting te faciliteren. In het Britse mandaat klinken woorden van verlossing: “… de voornaamste geallieerde machten zijn overeengekomen dat de mandaathouder verantwoordelijk is om de verklaring, gemaakt op 2 november 1917 door de Britse regering [de Balfourverklaring, red.], en overgenomen door de genoemde nachten, te verwezenlijken, ten gunste van de oprichting van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina …”

    En hoewel de staat Israël bedreigd en omstreden blijft, groeit deze uit tot een bloeiende samenleving die wereldwijd bewondering oogst.
    Als in 1967 ook Oost-Jeruzalem en Israëls hartland, Judea en Samaria worden veroverd, ontstaat ook een groeiend besef dat de Eeuwige Zijn land teruggeeft aan de nakomelingen van Abraham, Isaak en Jakob. Nog altijd zijn veel orthodoxe Joden antizionist. Maar dat is vanwege de seculiere aard van de grondbeweging. Niet omdat zij niet geloven dat de Eeuwige bezig is Zijn volk te verlossen. In de gebeden in de synagoge klinken woorden van gebed voor “de staat Israël, het begin van het ontluiken van de verlossing.” Moge die verlossing spoedig compleet zijn.

    Vier vragen over Israëls staatsvorm

    Hoe zit het Israëlisch bestuur in elkaar?
    Israël is een parlementaire democratie. Het parlement, de Knesset, is de wetgevende macht. Deze wordt rechtstreeks gekozen door de bevolking. Naar aanleiding van de Knessetverkiezingen wordt een regering geformeerd. Deze regering vormt de uitvoerende macht. De rechterlijke macht is onafhankelijk en bestaat uit verschillende gerechtshoven voor onder meer civiel- en strafrecht, religieus recht, arbeidsrecht en militair recht.

    Voor het plaatselijk bestuur is Israël ingedeeld in stadsraden (voor grote, stedelijke gemeenten), lokale raden (voor kleinere gemeenten) en regionale raden (voor een groep gemeenschappen, vaak op het platteland). Deze raden vallen onder de verantwoordelijkheid van het ministerie van Binnenlandse Zaken.

    Waarom heeft Israël geen grondwet?
    Toen de staat Israël was opgericht en de Onafhankelijkheidsoorlog was gestreden, werd op 13 december 1949 besproken of de staat een grondwet diende te hebben, zoals andere landen. Sommigen waren vóór, religieuze partijen waren tegen. De Thora is immers Gods wet. Hoe zouden mensen daar een eigengemaakte wet boven stellen?

    Uiteindelijk was het David Ben Gurion die de knoop doorhakte: er waren veel belangrijker zaken te doen. De opbouw van het land en de huisvesting van immigranten. Later kwam de vraag om een grondwet opnieuw ter tafel.

    Op 13 juni 1950 werd het voorstel van Knessetlid Yizhar Harari aangenomen om een speciale Knessetcommissie in te stellen die geleidelijk basiswetten zou opstellen. Uiteindelijk zouden die basiswetten de grondwet moeten gaan vormen. Tegenwoordig kent Israël veertien basiswetten, maar van een officiële grondwet is nog altijd geen sprake.

    Hoe zit het met de term ‘Joodse staat’?

    Joodse vrouwen in Samaria benadrukken met de Israëlische vlag dat het land aan het volk Israël toebehoort.

    Joodse vrouwen in Samaria benadrukken met de Israëlische vlag dat het land aan het volk Israël toebehoort.

    Al voor de oprichting van de staat Israël trokken Joden naar het beloofde land. In het Britse Mandaat werd bepaald dat er in het land een Joods nationaal tehuis zou worden opgericht, waarbij rekening gehouden zou worden met de in het land levende minderheden. Dit is in de praktijk gerealiseerd. Het Joodse karakter van de staat Israël is echter nooit in wetgeving verankerd.

    Omdat Joden veruit in de meerderheid zijn, is het Joodse karakter van Israël voorlopig nog gewaarborgd, maar dit zou natuurlijk kunnen veranderen als de Joden in Israël ooit een minderheid zouden worden. In 2011 stelde Knessetlid Avi Dichter daarom voor het eerst voor om de Joodse identiteit van Israël in een nieuwe basiswet vast te leggen. Dit voorstel is echter omstreden, omdat tegenstanders menen dat dit zou kunnen leiden tot discriminatie van minderheden en daarmee zou tornen aan het democratische karakter van de staat.

    Hoe zit het met orthodoxe Joden en antizionisme?

    Een demonstratie van antizionistische Joden van Neturei Karta.

    Een demonstratie van antizionistische Joden van Neturei Karta.

    Het oorspronkelijke zionisme is in hoofdlijnen een seculiere beweging die een Joodse staat wilde verwezenlijken. Dit was en is in ogen van veel gelovige Joden een kwalijke zaak. Het zou namelijk betekenen dat het volk Israël buiten God, die Zelf heeft beloofd Zijn volk te zullen verlossen, zijn eigen verlossing tot stand brengt. Zo’n verlossing is natuurlijk een heilloze weg.

    Toch heeft de geschiedenis uitgewezen dat het zionisme instrumenteel is geweest in het verwezenlijken van een Joodse staat in Israël. De massale terugkeer van het Joodse volk en de wonderlijke gebeurtenissen in de geschiedenis van die staat, hebben veel orthodoxe Joden ervan overtuigd dat de Eeuwige toch bezig is Zijn volk te verlossen. In synagogen wordt dan ook gebeden voor “de staat Israël, het begin van het ontluiken van de verlossing.”

    Er zijn nog altijd orthodoxe Joden die het seculiere zionisme verfoeien. Er is zelfs een margebeweging, Neturei Karta, die haar antizionisme uit door mee te doen aan pro-Palestijnse demonstraties. Dit wordt echter door veruit de meeste gelovige Joden stellig afgekeurd.

    Dit is een uitgebreidere versie van het artikel dat in het decembernummer 2015 van onze krant Israël Aktueel verscheen in de bijlage De Tijden

    Over de auteur