fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De weg terug (deel 1)

    Ds. Henk Poot - 22 januari 2016

    Door Gods genade zijn er altijd wel mensen en groepen in de kerk geweest die begrepen dat het anders moest.

    Zo zijn er in de tijd van de Nadere Reformatie in de zeventiende eeuw predikers geweest die opnieuw op een heldere manier gesproken hebben over de toekomst van Gods koninkrijk en de uiteindelijke ontmoeting tussen Israël en Christus. Ik merk dat in reformatorische kringen bij mensen die geboeid zijn door de geschriften van de puriteinen en met name de ‘Schotten’ een grote liefde en verwachting voor het Joodse volk leeft.

    Dat we terug moeten is wel duidelijk. Het is nodig voor een helder zicht op wat we geloven en belijden. Terug moeten we uit de filosofie van de dogmatiek, uit de mensenwoorden naar de woorden van God zelf. Het is nodig om een juiste positie in te nemen tegenover Israël, zeker nu het Joodse volk onder de mom van liefde voor de Palestijnen en weerzin tegen het zionisme, opnieuw verketterd wordt.

    “Het geloof in Jezus als de beloofde Messias is weliswaar een breekpunt, nog steeds, maar Jezus zelf niet. Hij blijkt juist de verbinding te zijn tussen ons en Israël.”

    Maar het is niet in het minst nodig om in de kerken de zuivere lofprijzing en aanbidding te hervinden. Daar is het overigens in de kerk veel vaker om gegaan. Het opnieuw definiëren wat we geloven, is niet in de eerste plaats een dienst aan de geloofsleer, maar staat in het teken van de toewijding aan God.

    De vraag is welke weg we moeten gaan om terug te keren. Er zijn meerdere invalswegen. We zouden kunnen nadenken over de verhouding tussen het Oude en het Nieuwe Testament, kunnen spreken over de onopgeefbaarheid van Gods beloften en de immense trouw van God aan het volk dat Hij zelf geschapen heeft.

    Maar ik begin ermee om opnieuw te kijken naar Jezus. Dat lijkt onlogisch. Jezus lijkt immers het grote breekpunt te zijn tussen de kerk en Israël. Maar dat lijkt maar zo. Het geloof in Jezus als de beloofde Messias is weliswaar een breekpunt, nog steeds, maar Jezus zelf niet. Hij blijkt juist de verbinding te zijn tussen ons en Israël.

    We zullen moeten inzien dat de roeping van Jezus groot en alomvattend is. Hij zelf heeft getuigd dat de Vader Hem alles in handen gegeven heeft. Niet alleen het wegdragen van de zonden van Israël en de verzoening van de zonden van zelfs de gehele wereld, was zijn taak. Dat was het zeker: Jezus legde uit dat Hij van de Vader het gebod ontvangen had om zijn leven af te leggen en het weer op te nemen en God daarin te verheerlijken. Maar er was en is meer.

    Zo heeft de Vader Jezus het oordeel in handen gegeven en de de ontvouwing en ontwikkeling van de laatste fase van de heilsgeschiedenis. De hemel wijst in dit verband op Jezus als de Leeuw uit de stam van Juda, die hiervoor de aangewezen persoon is (Openbaring 5).

    Bid voor de kerk dat zij Jezus mag leren zien in zijn volheid, als vervulling van de profetieën voor Israël.Meer gebedspunten Jezus begreep dat Hij alles wat de Vader ooit gezegd had door de profeten over de komende Messias zou gaan uitvoeren. En zo zou Hij de heerlijkheid van God laten zien in het midden van Israël voor het oog van alle natiën (Psalm 98, Lukas 2:32).

    Er is het misverstand dat de Joden in de tijd van Jezus een verkeerde verwachting van de komende Messias hadden. Zij moesten leren inzien dat Hij ook zou lijden en zelfs sterven, maar wat zij voor de rest van de Koning van de eindtijd verwachten was waar.

    De Messias zou Jeruzalem herstellen, zou de verstrooide stammen verzamelen, zou de vijanden van Israël richten. Nooit heeft Jezus gezegd dat dit achterhaald was of opnieuw geformuleerd zou moeten worden. Voor een juist zich op God, op Jezus, op de heilsgeschiedenis, op de toekomst, op Israël, op onze geloofsleer, op de eredienst en de lofprijzing moeten we dus niet een groot deel van de missie van de Messias afnemen.

    Het is waar: voor de heidenen was het verzoening van de zonden en het leren kennen van een geheel nieuwe en andere God, het leren kennen van Jezus als de overste leidsman van het geloof, de wetenschap deel uit te maken van het Lichaam van Christus en de vruchten en de gaven van de Heilige Geest te mogen proeven het eerste en het belangrijkste. Maar de rest is er dus ook nog steeds.

    BEKIJK ALLE ARTIKELEN IN DEZE SERIE

    Over de auteur