fbpx
  • Gabriel Naddaf - Foto: Aviram Valdman/thetower.org
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Om Sions wil zal ik niet zwijgen

    29 februari 2016
    Rectificatie: Per abuis is in de maarteditie van onze krant Israël Aktueel in de tekst van dit verhaal verwarring ontstaan tussen Aramese en Armeense gemeenschap. Gabriel Naddaf is leider van de Aramese gemeenschap. Onze excuses voor de verwarring. In deze versie van het artikel is de fout hersteld.

    ‘Om Sions wil zal ik niet zwijgen’, zegt de psalmist. Dit is een pleidooi dat de eeuwen door heeft weerklonken en uitmondde in de terugkeer van de Joden – het oorspronkelijke volk van het Bijbelse Sion – naar het land van Israël. Na tweeduizend jaar ballingschap is het Joodse volk eindelijk vrij om te wonen in het thuis dat God het beloofde als een teken van zijn eeuwig verbond.

    Het is deze uitdaging van de psalmist waarvoor ik mijzelf gesteld zie. Ik ben namelijk Grieks-orthodox priester en leider van de Aramese gemeenschap. Over het algemeen zijn Arameeërs een stedelijk en hoogopgeleide gemeenschap waarnaar Israël altijd een welwillende houding heeft getoond – en daar ben ik dankbaar voor.

    We verlangen er naar om volledig in de maatschappij te integreren. Maar we ervaren veel tegenstand. Wolven in schaapskleren zijn eropuit mijn kudde te verwoesten en onze inzet om daadwerkelijk te integreren te ondermijnen. Al jaren proberen deze mensen ons een cultuur op te leggen die niet de onze is, een etniciteit die niet de onze is, een taal die niet de onze is en een Palestijns nationalisme dat niet de onze is.

    “Het is deze Joodse toewijding en trouw die het fundament van het echte christendom en een beschaafde maatschappij hebben behouden.”

    Ze hebben alles gedaan wat ze kunnen om ons te discrimineren en ons het bloedsprookje te verkopen dat we geen Israëlische christenen zijn maar eigenlijk Palestijnse Arabieren, slachtoffers die ‘lijden onder de Joodse bezetting’. Het is tijd om deze leugen te weerleggen en vanaf de daken te roepen ‘om Sions wil zal ik niet zwijgen’.

    Als man die zich laat leiden door het Woord van God, zie ik het als mijn opdracht alles te doen wat ik kan om onze reactie op deze intimidatie te veranderen. Om dat te doen moeten we weten waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Dan, en alleen dan kunnen we begrijpen waarom we nooit moeten zwijgen.

    De Aramese geschiedenis, cultuur, gewoonten en taal zijn verankerd in het heilige land sinds de tijd van Jezus, onze Heer. Als christenen weten we dat we alles wat we hebben, hebben gekregen van het Joodse volk. Alhoewel elke christen verbonden is met de Hebreeuwse Schrift (de enige Bijbel die Jezus ooit las), beweren sommige christenen dat die geschriften – de woorden van Mozes, de geschriften en de profeten – nu achterhaald zijn. Echte volgers van Jezus weten dat het oude Joodse Testament alleen ‘oud’ is in de zin van ‘senior’. Het Nieuwe Testament bevestigt dat het Oude Testament God-doorademde schrift is.

    Het Oude Testament is eeuwenlang bewaard door de Joden, wat tragisch het leven kostte van miljoenen die geconfronteerd werden met gedwongen bekering, verbanning en dood. Deze daden, verricht door zij die zich ijskoud ‘christenen’ noemden, waren mogelijk omdat zij vanuit een theologische gedachte het ‘oude’ testament als irrelevant en zelfs vijandig ten opzichte van Jezus bestempelden. “Waar ze boeken verbranden, zullen ze ook mensen verbranden” zijn Heine’s ontnuchterende woorden die voor altijd geschilderd zijn op het canvas van de geschiedenis.

    Joden trotseerden de christelijke poging om het Oude Testament te ontkrachten. Zij hielden onwrikbaar vast aan hun geloof en de wetten van Mozes. Gelukkig maar, want het is deze enorme Joodse toewijding en trouw die het fundament van het echte christendom en een beschaafde maatschappij hebben behouden.

    We leven in een tijd waarin een echte dreiging bestaat om het volk van God te vernietigen. Niet ver naar het oosten vind je een tiranniek regime dat niet eens moeite doet zijn verlangen Israël te vernietigen te verhullen. Dit zijn tijden voor de kerk om een standpunt in te nemen, haar eigen mensen en de overheden van het vrije Westen te overtuigen, om te weerleggen alle retoriek, sociale activiteiten of politieke afspraken die de weg banen voor de vernietiging van Israël. Wie zo doet omarmt de moeilijkste opdracht; wie zo doet blijft niet zwijgen, om Sions wil.

    ‘Om Sions wil’ is de eeuwige opdracht die wij op ons nemen; het is een eed om wachters te zijn voor onze natie, het Joodse volk en Gods Woord. Iedereen met een hart en een klein beetje kennis van de geschiedenis is verplicht om niet alleen het recht te steunen van Joden om te wonen in het historische thuisland, maar ook te verzekeren dat ze daar in veiligheid wonen. We sluiten ons aan bij de moedige christenen die onbaatzuchtig Joden die gevaar liepen beschermden, soms ten koste van hun eigen leven.

    Christenen zoals Corrie ten Boom die hen verborg tijdens de Holocaust. Christenen zoals Dietrich Bonhoeffer die sprak over het kwaad van tirannieke regimes. Christenen zoals de invloedrijke, maar onbekende, Anglicaanse priester William Hechler. Hij bad voor Theodor Herzl, gaf hem kracht door zijn vriendschap en moedigde hem aan om nooit op te geven te streven naar het rechtmatige nationale thuis voor Herzls volk.

    Uit dit land kwam het onderwijs van onze Here Jezus, een Jood en een man die hield van Zijn volk, Zijn taal, Zijn wet en Zijn land. Als volgelingen van Jezus komen we op voor de onvervreemdbare rechten van de Joden om te wonen in veiligheid, omdat het enerzijds het juiste is en anderzijds omdat God het beloofde in Zijn heilig verbond.

    We leven in turbulente tijden. Moslimoorlogen woeden in het Midden-Oosten en de westerse beschaving is wankel en ongemakkelijk door de toestroom van radicale islamieten die hun gruwelijke daden van terreur en verkrachting in de Europese straten plegen.

    Maar geschiedenis wordt ook hier in het oosten geschreven. Nooit eerder zag de Israëlische maatschappij zo’n verandering waarbij de Arameeërs openlijk en zonder angst hun Arabische cultuur van zich afschudden door te verklaren dat ze geen Palestijnen zijn, maar trotse burgers die trouw zijn aan de staat Israël. Nooit eerder was er een periode waarin Joden, christenen en zelfs een beginnende pro-Israël moslimgemeenschap zich bij elkaar voegden tot één, om onze natie te verdedigen – de enige democratie in het Midden-Oosten.

    Het is onze opdracht. Het is geen keus. Samen moeten we ons verzetten tegen de tirannie van hen die ons willen vernietigen en ons van binnen uit verdelgen.

    Om Sions wil, mogen we niet, moeten we niet, en zullen we niet zwijgen, nooit en te nimmer.

    Over de auteur