fbpx
  • Joden en Arabieren reizen samen in dezelfde tram in Jeruzalem. Er geldt geen restrictie voor bepaalde bevolkingsgroepen. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Palestijnse fabel: Israël is een apartheidsstaat

    6 februari 2016

    In Israël wonen seculiere Joden, christenen, moslims, druzen, orthodoxe Joden en Arabieren naast elkaar. Allemaal hebben zij dezelfde rechten, allemaal bekleden zij zeer hoge posities in de Israëlische maatschappij.

    Zo is niet een Jood maar een Druzische Arabier, Raslan Alian, op dit moment de hoogste commandant van een elite-eenheid van het Israëlische leger, de Golani-eenheid. De katholieke Arabier Salim Joubran is een van de hoogste rechters van het land. In het Israëlische parlement, de Knesset, wordt meer dan tien procent van de zetels door Arabieren ingenomen.

    Ook Likoed heeft verscheidene Arabische parlementsleden gehad, zoals Ayoub Kara. In 2013 was Miss Israël een erg knappe zwarte Ethiopische vrouw, Yityish Aynaw, in 1999 was dit een moslima: Rana Raslan. De hoogste militair binnen de Israëlische marine was tot 2011 Eli Marom, een Chinees: niet ras of geloof maar hard werken bepaalt waar je in Israël terecht komt.

    Meer dan 400 Arabisch-Israëlische militairen zijn sinds 1948 gestorven bij de verdediging van de staat Israël. De Israëlische ambassadeur in Noorwegen, Naim Araidi, is een Arabier. Tel Aviv was de homo-hoofdstad van de wereld in 2012.

    Israël is, zo blijkt, juist een van de meest multiculturele landen ter wereld! Er is bijna geen land met een zodanig gemengde bevolking: Arabieren, Russen, Europeanen en Ethiopiërs, zij wonen allemaal door elkaar heen. Zij liggen naast elkaar in ziekenhuizen, picknicken met elkaar in parken en bezoeken dezelfde universiteiten.

    Nergens is de toegang verboden voor bepaalde bevolkingsgroepen, zoals het geval was onder het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Ismail Khaldi, de eerste islamitische bedoeïen die als diplomaat diende op het ministerie van Buitenlandse Zaken van Israël:

    “De bedoeïenen in Israël vormen een voorbeeld van de bijdrage die men kan geven aan deze democratische en vrije staat, dat is waarom wij er trots op zijn hier deel van uit te maken. Ik ben een trotse Israëli – samen met vele andere niet-Joodse Israëli’s, zoals druzen, bahai-aanhangers, bedoeïenen, christenen en moslims, die in een van de meest cultureel gevarieerde samenlevingen en de enige echte democratie in het Midden-Oosten wonen.”

    “De Israëlische samenleving is verre van perfect, net als die van andere landen. Maar laten we eerlijk zijn, welke maatstaf u ook kiest – onderwijskansen, eco-nomische ontwikkeling, vrouwen- en homorechten, vrijheid van meningsuiting en van vergadering, vertegenwoordiging in de wetgeving – Israëlische minderheden zijn hier veel beter af dan in elk ander land in het Midden-Oosten.”

    De term ‘apartheid’ wordt vaak speciaal genoemd als het om het veiligheidshek, de ‘muur’ ten westen van de Westoever, gaat. Maar voordat deze gebouwd werd, konden Palestijnen ongestoord naar Israël reizen en werkten er veel Palestijnen in Israël. De golf zelfmoordaanslagen in de jaren negentig maakte een strikter toelatingsbeleid helaas onvermijdelijk.

    Dat heeft niets te maken met apartheid, het is één van de vele voorbeelden van hoe Arabieren door geweld te gebruiken, slachtoffer worden van hun eigen handelen.

    Wat apartheid betreft is er bovendien sprake van Arabische projectie, waarbij Israël iets verweten wordt wat in het gebied waar de Palestijnen zelfbestuur hebben (op de Westoever en in Gaza) juist schering en inslag is. Want in auto-noom Palestijns gebied wordt wel degelijk gediscrimineerd: er mogen namelijk geen Joden wonen.

    Op sommige plekken – bijvoorbeeld op de Palestijnse Bir Zeit universiteit – mogen zelfs geen Joden komen. Op het verkopen van een huis door een Palestijn aan een Jood staat de doodstraf. Gezamenlijk voetballen wordt door de voorzitter van de Palestijnse voetbalbond “een misdaad tegen de menselijkheid” genoemd.

    Apartheid komt in de Arabische landen heel veel voor. Er wordt onderscheid gemaakt tussen groepen en de mannelijke, heteroseksuele, soennitische minderheid maakt vaak met geweld de dienst uit over de rest van de bevolking.

    Slavernij komt bijzonder veel voor in vooral de Afrikaanse Arabische landen, zoals Soedan, Tsjaad, Niger, Mali en Mauritanië. In dat laatste land leeft op dit moment zelfs 20 procent van de mensen in traditionele slavernij. Vrouwen uit bijvoorbeeld Kameroen worden als slaaf ‘geëxporteerd’ naar Koeweit en Saoedi-Arabië. Naar schatting gaat het om 750.000 mensen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Geheel in lijn met de islamitische sharia-wetgeving die stelt dat slavernij geoorloofd is en apartheid dient te worden toegepast op vrouwen en ‘ongelovigen’.

    Discriminatie en de mishandeling van vrouwen in Arabische landen zijn alge-meen bekend. Eerwraak is gemeengoed. Vrouwenbesnijdenis komt veel voor. In Somalië, Egypte, Tsjaad, Mali, Soedan en Jemen worden volgens een rapport van Unicef uit 2013 zelfs vrijwel alle vrouwen besneden.

    Onder de sharia hebben vrouwen wettelijk minder rechten. Daar kwam in 2013 de Noorse Marte Dalelv wel heel pijnlijk achter. Zij deed in Dubai aangifte van verkrachting, maar werd in de rechtszaak zelf tot zestien maanden celstraf veroordeeld vanwege “buitenechtelijke seks”. Een gevolg van het feit dat het getuigenis van een vrouw volgens de sharia veel minder waarde heeft dan dat van een man.

    Vergelijk dat met Israël, waar een Joodse oud-president, Moshe Katsav, in 2011 op grond van getuigenissen tot zeven jaar gevangenisstraf werd veroordeeld wegens verkrachting. En dat oordeel werd uitgesproken door bovengenoemde – Arabische –- rechter, Salim Joubran.

    “Er is geen reden om aan te nemen dat een Joodse overheid niet net zo’n fatsoenlijk bestuur voor minderheden zou kunnen hebben als het Engelse, Canadese of Zwitserse bestuur. Tenslotte heeft de wereld uit Joodse bronnen geleerd hoe je moet omgaan met de ‘vreemdeling binnen jouw poorten’.” Ze’ev Jabotinsky, geestelijk vader van de Likoed, 1940

    150 Palestijnse fabels

    Dit artikel is een hoofdstuk uit het boek 150 Palestijnse fabels – Feiten voor een beter begrip van het conflict tussen de Arabieren en Israël van Tom S. van Bemmelen. Dit boek biedt een feitelijke weerlegging van talloze aantijgingen aan het adres van Israël die niet alleen door Palestijnen worden geuit, maar vaak ook in de westerse media als gemeengoed worden aangenomen. Daarmee vormt dit boek een goed middel om uw blik op het conflict te verruimen en aan te scherpen. Het boek is voor € 19,95 te bestellen in de winkel van het Israël Producten Centrum.

      BESTEL OP ISRAELWINKEL.NL

    Over de auteur