fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Alija vanuit Parijs (deel 2)

    Rachel Poot - 10 juni 2016

    Inmiddels is het regenen opgehouden en schijnt de zon weer volop. Het grauwe, regenachtige Parijs heeft plaatsgemaakt voor de volle terrassen, het rumoerige stadsleven en de stralende Franse balkonnetjes zoals je die van Parijs verwacht. De stad heeft de charmes, maar ook de spanning van een wereldstad waar je alles wat je maar kunt verzinnen, op straat voorbij kunt zien komen. Maar naast het ritme van de wereldstad lijkt er in de samenleving ook een ander soort spanning te zijn.

    In de afgelopen weken zijn er op de Place de la République continu manifestaties gaande, zijn er al minstens twee stakingen in het openbaar vervoer geweest en heeft de stad te maken gehad met zoveel regen dat de Seine op verschillende plekken in de stad is overstroomd en er mensen moesten evacueren. Bovendien zijn er veel politieagenten en militairen op straat, wordt er in de metro omgeroepen om alert te zijn op verdachte pakketjes en begint het Europees Kampioenschap deze week.

    Er hangt een bepaalde sfeer in de lucht, waarvan men niet weet of die nog een climax gaat krijgen of langzaam weer weg sust.

    Die spanning is ook merkbaar bij de Parijzenaren, die er inmiddels een beetje genoeg van beginnen te krijgen. Gisteren nog bij de bushalte. “Wat een gek weer hè?”, hoor ik een meneer tegen een mevrouw zeggen. “Ja”, antwoordt ze, “er is wel meer dat gek is. Gek weer. Gekke politiek. Gekke media. Alles is gek op het moment.” Er hangt een bepaalde sfeer in de lucht, waarvan men niet weet of die nog een climax gaat krijgen of langzaam weer weg sust.

    Dat merken ook de Joodse families op. Wat opvallend is bij de bezoeken die we doen, is dat hoewel de families verschillen, ze dezelfde hoofdredenen hebben om te vertrekken. De twee redenen die steeds weer terugkeren zijn angst en een betere toekomst voor hun kinderen. Bijbelse en ideologische redenen zijn er wel, maar bij minder families. Ouders willen hun kinderen niet laten opgroeien in een omgeving waar militairen hun scholen en synagogen 24/7 beveiligen en waar ze op straat raar worden aangekeken, omdat ze een keppeltje dragen en er Joods uitzien.

    De families zijn zich ervan bewust dat er ook in Israël nog steeds veiligheidsvoorschriften zijn, maar daar kunnen ze in ieder geval wel Joods zijn op straat. Ook weten ze dat ze nu nog in een relatief rustige periode kunnen vertrekken, waarin ze hun alija goed kunnen voorbereiden. Ze verwachten zelf, en die mening is Ebenezer ook toegedaan, dat er een periode komt dat ze geen tijd meer hebben om hun alija goed voor te bereiden en ze een stuk gehaaster of misschien wel halsoverkop moeten vertrekken.

    Het vertrekken van Joodse families uit Europese landen is niet meer iets waarover we alleen maar lezen, of waarvan we verwachten dat het ooit eens zal gaan komen. Het is aan het gebeuren, nu, op dit moment. Het is heel bijzonder om dat met eigen ogen mee te maken.

    logo breng de joden thuisSteun onze actie Breng de Joden Thuis voor de terugkeer van Franse Joden.

    Over de auteur