fbpx
  • Val de Marne, een buitenwijk van Parijs is niet echt het beeld dat veel mensen hebben van Frankrijk ... - Foto: Gabriel de Castelaze/CC 2.0 Flickr.com
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Alija vanuit Parijs (deel 3)

    Rachel Poot - 29 juni 2016

    Ik kan me voorstellen dat u denkt: de Franse Joden, die hebben toch helemaal geen hulp nodig? Dat zijn toch net zulke mensen als wij en leven in een rijk, vrij land? En ik moet u zeggen, daar hebt u niet eens zo ongelijk in. Zij leven inderdaad in een rijk land. Afgezien van een aantal families die het financieel wél moeilijk hebben, zijn de meeste families die wij bezoeken gezinnen met een modaal inkomen. De uitdaging voor de Franse alija zit m echter júist in het feit dat zij in een rijk land wonen.

    Ik neem u mee naar een hypothetisch gezin, ergens in een van de buitenwijken van Parijs, om u te illustreren hoe een bezoek aan een familie eigenlijk gaat. We verruilen de drukke, 19e-eeuwse Parijse binnenstad voor de kalme Parijse provincie, waarvan je al snel bij het verlaten van de binnenstad de monotone huizen en flatgebouwen kunt zien oprijzen. Het ziet er wat mistroostig uit. De huizen zijn vierkant, van beton en hebben grauwe kleuren. Niet echt het beeld dat je van Franse huisjes hebt zoals je die in de vakantie-editie van Landelijk Wonen terug kunt vinden.

    We bellen aan bij het flatgebouw waar we moeten zijn. Na een vriendelijk welkom door de intercom, wordt er bij het appartement opengedaan door een mevrouw. “Kom binnen.” glimlacht ze en vraagt of wij een kopje koffie lusten. We knikken en vragen of ze al druk bezig is met het inpakken van dozen voor haar vertrek en of zij en de rest van haar gezin ernaar uitzien.

    “Ja,” zegt ze, “Het is dubbel. Aan de ene kant hebben wij ontzettend veel zin om te gaan, nu het hier voor ons steeds moeilijker wordt om te leven. We hebben zin om naar Israël te gaan en daar echt Joods te kunnen zijn, en onze feesten te kunnen vieren. Tegelijkertijd is dit het land waar we zijn opgegroeid. We zijn vergroeid met de Franse cultuur. Mijn man heeft hier zijn werk, onze kinderen gaan hier naar school. Het is moeilijk om dat achter te laten.”

    We vragen haar of ze haar gezinssituatie eens voor ons zou kunnen beschrijven. Ze vertelt ons dat ze een man en drie kinderen heeft. Haar man werkt in de ICT en zijzelf is sinds een aantal maanden werkloos. Ze kunnen dan ook maar net rondkomen. Hij verdient €1200, zij krijgt een werkloosheidsvergoeding van €800 per maand. Daarnaast ontvangen ze nog een kinderbijslag voor hun drie kinderen, die uitkomt op €450 per maand. Samen hebben ze dus een inkomen van rond de €2500 euro. Daarentegen is de huur van hun appartement €1500 en kost de school van de kinderen €600 per maand. Dat houdt in dat ze iets minder dan €400 per maand overhouden om van te leven. Geld om te sparen hebben ze dus eigenlijk niet. Zeker niet als er daarnaast ook nog onverwachte kosten om de hoek komen kijken.

    Heeft ze al een verhuizer benaderd? “Ja,” antwoordt ze, “dat heb ik inderdaad gedaan. Ze hebben berekend dat de omvang van de spullen zo’n 20 m3 zijn, wat samen neerkomt op €3450.” Waar ze dat geld vandaan halen, dat is de grote vraag. Misschien kan ze spullen niet meenemen en moet ze die hier laten, omdat ze niet alles kunnen betalen. Of is het goedkoper om spullen hier te laten en die in Israël opnieuw te kopen.

    Het probleem daarvan is echter dat dezelfde spullen in Israël een stuk duurder zijn. Het leven in Israël is over het algemeen een stuk duurder. Men verdient er minder en de huur is er hoger. Wil men rondkomen, dan is het noodzaak om beiden te werken. We vragen of verder ook alle documenten geregeld zijn die geregeld moeten worden. Dat betekent, zijn alle stappen met het Joods Agentschap doorgelopen? Is er gekeken naar de zorgverzekering in Israël en zijn alle medische gegevens doorgegeven aan hen? Is alles qua administratie afgesloten in Frankrijk zodat er geen problemen zijn bij vertrek? “Ja.” antwoordt ze, “wat dat betreft zijn we klaar om te gaan.”

    Het emigreren naar Israël gaat niet alleen om het vertrekken uit Frankrijk, het gaat des te meer om een goede integratie in het land daar. En dat realiseren de gezinnen zich maar al te goed. De families zijn zich ervan bewust dat de eerste maanden na hun aankomst vol zullen zitten met uitdagingen. Ja, het is Israël. Ja, ze zijn bij hun eigen volk. Maar, hoe zal het gaan met het leren van Hebreeuws? Vinden ze een baan? Kunnen ze genoeg Hebreeuws spreken om een baan te krijgen? Vinden ze een goed appartement? Kunnen ze hun appartement blijven betalen? En zal het in Israël echt beter zijn dan in Frankrijk op dit moment?

    Die vragen maken de stap extra spannend. Mensen willen heel graag naar Israël vertrekken, maar het betekent tegelijkertijd een complete verandering van leven. Daarin ligt voor ons ook een rol weggelegd om de families te steunen. Het is belangrijk om ze te troosten en te laten weten dat ze niet alleen zijn, zeker in een tijd waarin het antisemitisme groeit. Het is belangrijk ze te verzekeren dat ze de goede beslissing maken, zodat ze met een gerust hart Frankrijk kunnen verlaten om een nieuw leven op te gaan bouwen in Israël. De Eeuwige zorgt immers voor Zijn volk.

    Over de auteur