fbpx
  • Een straatartiest maakt een boycot-oproep tegen Israël met grafiti.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    BDS leidt tot schending mensenrechten

    17 juni 2016
      Dit artikel is gebaseerd op wat zich nu rond de BDS-beweging afspeelt op voornamelijk Amerikaanse universiteiten en in de media; het sijpelt echter ook door naar Europa en ook Nederland; in onze ‘sobering times’ is het noodzaak met alle kracht zich te verzetten tegen elke vorm van antisemitisme; de recente geschiedenis ook van ons land kent het dieptepunt van de ‘Jodenvervolging’, (EvD)

    Irina Tsukerman legt uit hoe de BDS-beweging en andere anti-Israëlbewegingen absoluut niets te maken hebben met mensenrechten. Integendeel, zij moedigen schendingen van mensenrechten aan tegen Israëli’s en ze veroorzaken dat Palestijnse arbeiders hun inkomen verliezen.

    Laten we de feiten onder ogen zien. De BDS-beweging is niet alleen in strijd met steun aan de Palestijnen of hun mensenrechten, maar het is een bespotting van het feitelijke idee van mensenrechten. De idee van het boycotten van een staat is hatelijk, en onverenigbaar met het bouwen van bruggen, het scheppen van wederzijds begrip of het aanmoedigen van positief naar elkaar uitreiken.

    Hypocrisie
    Het is niet verrassend dat deze beweging ontstond als een resultaat van de opstelling van Omar Barghouti, een activist die actief lobbyt tegen de tweestatenoplossing en die al zijn pogingen aanwendt om Israël als apartheidstaat af te schilderen, ondanks het feit dat hij zelf een promotieplaats aan de Universiteit van Tel Aviv heeft gekregen.
    Dit soort zichzelf dienende hypocrisie is niet ongewoon voor activisten in de anti-Israëlbeweging. Persoonlijk genieten ze van een ruime keus aan Israëlische producten, ontwikkelingen en technologieën, maar publiekelijk zijn ze er op uit om het imago van Israël te bezoedelen.

    Met welke bedoeling? Als een feitelijke economische boycot van Israëlische goederen en diensten niet realiseerbaar is en ook niet wenselijk, zelfs niet voor degenen die het voorstaan?
    De reden is eenvoudig en logisch: zelfverheffing en het scheppen van een tweedracht zaaiende anti-Israëlatmosfeer op universiteiten en onder uitgezocht publiek dat niet goed geïnformeerd is.

    Anti-Israël
    BDS-activisten zijn niet pro-Palestijns. Zij zijn specifiek anti-Israël, en ten diepste antisemitisch op de meest stereotypische, beschamende klassieke manier die we allen associëren met de ergste pogroms in de menselijke geschiedenis. Deze bewegingen geven er niet om dat Palestijnen economisch lijden als gevolg van mogelijke sluitingen van Israëlische bedrijven die hen in dienst hebben voor hogere salarissen dan in fabrieken en zaken onder het beheer van de PA.

    Integendeel. Het neerzetten van Palestijnen in de rol van eeuwig slachtofferschap en afhankelijkheid, hen arm laten, bij voorkeur niet opgeleid en met geen enkel vooruitzicht op vooruit komen in het leven, dat is de beste manier om het conflict te bestendigen. Op die manier is publieke steun binnen te halen, medelijden, en het meest belangrijk: fondsen van Europese NGO’s, het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en andere sponsoren. Iets nastreven is een goede zaak. Maar niet wanneer dat aangewend wordt om bloedvergieten, haat en vijandschap te promoten.

    “Haat en mensenrechten verdragen elkaar niet goed.”

    Oproepen om Israëlische producten te boycotten en Israël uit te sluiten van gezamenlijk wetenschappelijk onderzoek, gaan gelijk op met ophitsing in Palestijnse media, waar het dehumaniseren van Israëli’s en verheerlijking van geweld het afgelopen half jaar heeft geleid tot een piek in aanslagen van messentrekkerij, schietpartijen en met auto’s inrijden op mensen.

    Of er al of niet directe coördinatie is tussen het leiderschap van de BDS-beweging en degenen die achter het aanzetten tot geweld in de Palestijnse media en organisaties zitten, is de moeite van het onderzoeken waard. Maar beide stammen af van hetzelfde: gebrek aan empathie met menselijk lijden in welke vorm dan ook.

    Anti-Israëlactivisten in het Midden-Oosten en in het Westen hebben hetzelfde kenmerk. Hoewel er een klein verschil is in de intensiteit waarmee ze hun methodes hanteren, verafschuwen ze Israëli’s en hun vrienden en bondgenoten, Joden en actieve niet-antisemieten.

    Omdraaiing van mensenrechten
    Haat en mensenrechten verdragen elkaar niet goed. Anti-Israëlactivisten hebben het concept van ‘mensenrechten’ ingepikt en zo verdraaid dat het precies het omgekeerde is gaan betekenen van wat de idee inhoudt: de erkenning van menselijkheid die alle mensen geldt en hun recht op een goed leven, en het najagen van geluk in veiligheid en met bescherming van basale burgerlijke vrijheden.
    In plaats daarvan worden Israëli’s, en in toenemende mate nu ook non-activistische Joden, op Amerikaanse en Europese universiteiten gemarginaliseerd. Ze zijn stelselmatig het doelwit van beschamende bejegening en worden over één kam geschoren met de meest negatieve interpretatie die altijd gegeven wordt aan alle acties van de Israëlische regering.

    De pretentie dat antizionisme en antisemitisme verschillende concepten zijn, bestaat niet meer. De twee hebben zich uiteindelijk verzoend en hebben het beschamende vernis van onderscheid van zich afgeworpen. Het bloedsprookje – een oude lastering tegen Joden die aangezet heeft tot vele historische pogroms, is op het Amerikaanse Vassar College nieuw leven ingeblazen, samen met de verdediging van de steekpartijen. Een professor die antisemitische samenzweringstheorieën onderwees op het Oberlin College (in de VS), kreeg steun van de Amerikaanse regering.

    Antisemitisme
    Dit zijn uitingen van antisemitisme gebaseerd op ras, en ze bestonden al lang voor de oprichting van de staat Israël. Ook hadden ze niets te maken met welke Zionistische beweging of gevoelens dan ook.
    Het feit dat supporters van ‘mensenrechten’ en zij die achter hen staan, kwade berichten gebruiken die geleid hebben tot moordaanslagen en ander massaal geweld tegen Joden – reeds ontelbare keren in de geschiedenis –, zou de eerste aanwijzing moeten zijn dat deze individuen en groepen geen conflictoplossing zoeken of bescherming van de underdog.

    In plaats daarvan zijn ze er op uit Joden te marginaliseren en tot haat en geweld op te roepen binnen zelfs zulke ogenschijnlijk stabiele en onontvankelijke samenlevingen als de Verenigde Staten.
    Niet alle BDS supporters en andere anti-Israëlactivisten zijn direct betrokken bij ophitsing tot geweld, maar allen dragen bij aan een toenemend vijandig klimaat op universiteiten en elders. Een klimaat dat agressie en radicalisering toestaat tot bloei te komen.

    Toename antisemitische aanvallen
    Recente incidenten, waaronder fysieke pesterij door Studenten voor Gerechtigheid in Palestina (SJP) van Joodse studenten door heel New York City heen, laten zien dat wat bijvoorbeeld begint met een kleine ongevaarlijke swastika, of met een ongefundeerde beschuldiging, zeker kan uitlopen op veel grotere ‘maatregelen’ tegen beschuldigde ‘overtreders’ als die dingen niet worden uitgezocht.

    De BDS-beweging, die achter SJP staat, legt het fundament voor een toename van incidenten en een toename van intensiteit van antisemitische aanvallen. Het staat een klimaat toe waar zelfs geweld tegen Joodse studenten en tegen hen die op welke manier dan ook achter Israël staan, sociaal aanvaardbaar wordt.

    Een andere plaats, zoals de Columbia Universiteit waar Barghouti gestudeerd heeft, staat sinds 2005 er al om bekend dat Joodse en Israëlische studenten worden aangevallen en gemarginaliseerd. Ook hanteert deze universiteit dubbele standaarden tegen organisaties die Israël steunen. Campagnes om van Israël te desinvesteren, blijven een altijd aanwezige bedreiging.

    Erosie wellevendheid
    De erosie van basale wellevendheid onder mensen van SJP en gelijksoortige organisaties – waar studenten gehoond worden omdat ze de Sjabbat houden en een Joodse identiteit uitdragen, of represaillemaatregelen tegen het enkele feit van Joods-zijn zonder Israël erbij te betrekken – richt de schijnwerpers op hun eigenlijke doel: kwaadsprekerij over Joden ongeacht hun politieke overtuigingen of mate van support voor Israël.

    “BDS hecht weinig belang aan iemands menselijkheid of mensenrechten. Het enige waar de beweging belang bij heeft, is het ontmenselijken en verslaan van hun vijand”

    Verder bewijs dat de recente opleving van BDS-activiteit niet louter interesse voor Palestijnse mensenrechten is of het hekelen van Israëlisch beleid, blijkt uit de acties van linkse studenten aan de Universiteit van Oxford (Engeland) en ook van de vele BDS-supporters aan het Vassar College (VS) die onlangs een BDS-resolutie aannamen. In een aantal verontrustende incidenten maakten Oxford studenten slachtoffers van terreuraanslagen belachelijk en noemden ze Auschwitz een cash cow, een ‘veel geld opleverend bedrijf’

    Een BDS-cartoon illustreert de ontmenselijking van Israël. Israëlische producten worden voorgesteld als schedels, om zo een associatie te wekken met het kwaad.

    Een BDS-cartoon illustreert de ontmenselijking van Israël. Israëlische producten worden voorgesteld als schedels, om zo een associatie te wekken met het kwaad.

    Ontmenselijken
    Tijdens de hoorzitting over de BDS-resolutie van het Vassar College, toen de tegenstanders van die resolutie hun persoonlijke ervaringen deelden, kletsten andere studenten erdoorheen en negeerden de sprekers, of erger, lachten om de persoonlijke verhalen van de vertellers waarvan sommigen huilden.

    Het gebrek aan belangstelling voor de persoonlijke ervaringen van iemand die het niet met je eens is, liet zien dat de organisaties die deze resolutie ondersteunden – studenten van SJP en van het linkse Jewish Voice for Peace – weinig belang hechtten aan iemands menselijkheid of mensenrechten. Het enige waar zij belang bij hadden, was het ontmenselijken en verslaan van hun vijand – en niet het aanpakken van het wezenlijke van het dispuut. Het ging om het kapotmaken van iedereen die zelfs maar een beetje zich verzette tegen de kwaadaardige agenda’s van deze organisaties.

    Hellend vlak
    De geschiedenis laat zien dat wanneer antisemitisme een sociaal aanvaardbare norm wordt, de incidenten toenemen van verbale aanvallen en spotprenten tot vandalisme en fysieke aanvallen. Men hoeft alleen maar na te gaan in de geschiedenis wat er gebeurde vóór elke pogrom, of voorafgaand aan elk historisch voorbeeld van een aanval op een etnische of religieuze minderheid.

    Het accepteren van doelbewuste acties wordt een hellend vlak: gauw genoeg is het doden van leden van de geselecteerde groep aanvaard. Dit is reeds gebeurd dank zij de anti-Israël ophitsing door de Palestijnse media – en niet alleen in Israël. Er zijn al een aantal recente steekpartijen geweest en andere fysieke aanvallen op orthodoxe Joden in New York; recent werd een Jood uit Uruguay doodgestoken in navolging van wat elders gebeurde.

    We zien dat zowel de moordaanslagen op Joden/Israëli’s, als de toename van het antisemitisme in de VS en Europa, één ding gemeen hebben: ze beginnen met ontmenselijkte retoriek die om wraak schreeuwt tegen Israël, in plaats van te roepen om een positieve verandering om het leven van de Palestijnen te verbeteren. Ieder die zelfs maar enigszins met het onderwerp te maken heeft, wordt belasterd – zelfs als het gaat om iemand van wie beweerd wordt dat hij Joods is.

    Hoe is dit zo gekomen?
    Hoe is het toch gekomen dat antisemitisch zijn zo iets als ‘cool’ en aanvaardbaar is geworden? Nota bene in een tijd waarin de wereld zich laat leiden door politieke correctheid, veilige ruimtes, micro agressie en andere vormen van zich afzijdig houden van de mogelijkheid beledigd te worden?

    Bid dat de pogingen van de BDS-beweging om Israël te ontmenselijken ontkracht zullen worden.Meer gebedspunten Dat gaat eenvoudig op twee manieren: allereerst door herhaling van leugens en ontmenselijkende opmerkingen, totdat ze de norm worden. Ze worden norm als ze lang genoeg herhaald worden en er geen enkele tegenstand is vanuit de media, universiteitsbesturen en de samenleving (politiek) in het algemeen.

    Ten tweede willen de volgelingen van deze bewegingen voelen dat ze betrokken zijn bij iets groots, iets geweldigs en wat betekenisvol is. Iets wat hen in de ogen van anderen er doet uitzien als ‘goed’ en waarover ze zich goed voelen. Dit is gebaseerd op emoties en het hebben van snel te krijgen impact.

    Het is dezelfde mentaliteit om bij een beweging te horen zonder een intense mentale analyse te maken die aan elke echte en sociaal succesvolle beweging ten grondslag ligt. Dezelfde mentaliteit is het die van de samenleving vervreemde jongvolwassenen doet aansluiten bij ISIS, Occupy Wall Street, Black Live Matter, en dergelijke groepen.

    Gevaarlijke groepsmentaliteit
    Niet een van hen gelooft van zichzelf dat hij slecht is, dom, lui, onwetend of aanstootgevend. Allen geloven ze dat ze streven naar het scheppen van een betekenisvolle sociale verandering. Allen willen dat het fijn is, gemakkelijk en ‘twitterbaar’. Allen gebruiken groepsdruk en emotionele manipulatie, en laten zich weinig aan de feiten gelegen liggen om hun punten te verdedigen. ‘Mensenrechten verdedigen’ klinkt als het juiste te doen. Het ondersteunen van een vermeende underdog lijkt iets dat gevoelsmatig goed is, en het maakt je een held en het voelt alsof je ergens bij hoort.

    “De strategie om dit fenomeen te bestrijden, moet veelzijdig zijn en agressief.”

    Het een ander de schuld geven, misleidende pakkende slogans maken, door emoties je beeldvorming laten bepalen en veel lawaai maken, gaat snel. Het spreekt aan en geeft plezier. Zo vermijdt je het ‘ouderwetse’ idee van je verdiepen in verslagen over mensenrechten, het interviewen van betrokkenen in bepaalde situaties, het controleren van feiten en onderzoek verrichten. Dat iemand als gevolg hiervan zou kunnen lijden, is geen bezwaar; het is juist meegenomen!

    BDS bestrijden
    Dit verschijnsel is niet bijzonder moeilijk te begrijpen. Het trekt aan als vuur, is potentieel vernietigend en is op gelijke wijze moeilijk in de hand te houden. De strategie om dit fenomeen te bestrijden, moet veelzijdig zijn en agressief.

    • BDS en z’n steunverlenende organisaties moeten in verlegenheid gebracht en onwettig verklaard worden door het zodanig ontmaskeren van hun hypocrisie en moreel bankroet op alle niveaus, zodat hun volgelingen erdoor aangesproken worden.
    • Studenten die het doelwit zijn van ‘boycot’, moeten getraind worden zichzelf fysiek en mentaal te verdedigen zonder dat ze zich over groepsdruk en druk vanuit het universiteitsbestuur hoeven te bekommeren.
    • Zet netwerken op van oud-studenten die financiële druk kunnen uitoefenen op de besturen van de meest beledigende universiteiten.
    • Maak duidelijk aan degenen die betrokken zijn bij pesterij, dat dit consequenties voor het verdere leven heeft.
    • Maak ontmenselijking onaantrekkelijk en onpopulair.
    • Het meest belangrijk: schep positieve stimulansen voor deze jonge ontvankelijke mensen om betrokken te zijn bij iets anders, iets wat werkelijk betekenis heeft en opbouwend is, dat hen zal brengen tot intellectuele onafhankelijkheid en het beheer over hun eigen levensbestemming.

    Positieve draai
    Herclaim de mensenrechten! Breng de jonge mensen in de gemeenschap van de mensenrechten door hen te verbinden met platforms als Movements.org, waar ze aan individuen in nood gekoppeld kunnen worden en waar ze hun vaardigheden, hun geest en mededogen kunnen inzetten om iets speciaals te doen voor iemand in werkelijke nood.

    Zet netwerken van mentors op die sommigen van deze activisten onder hun hoede willen nemen en moedig hen aan om initiatief te tonen door eigen projecten op te zetten die feitelijk een positieve impact hebben.
    Plant zaadjes van twijfel in het hart van deze activisten. Boodschappen die zelfverdediging bedoelen of reactionair zijn, helpen niet! Ook kunnen we niet alle zaken voor alle groepen en op alle universiteitscampussen oplossen.

    “BDS-ophitsing en anti-Israël activisme leiden tot precies datgene wat ze claimen te willen voorkomen: schendingen van de mensenrechten.”

    Maar wij, als samenleving, kunnen helpen bij het bieden van een aantal instrumenten die iemand kan leren hanteren. We kunnen creatieve inspanningen aanmoedigen; we kunnen laten zien dat ontmenselijking niet wordt getolereerd. En we kunnen op meerdere fronten tegelijk strijden.

    Mensenrechten
    Het meest belangrijke is echter dat we werkelijk kwaad, ‘zinloos’, ‘saai’ maken, ‘absurd’ en ‘belachelijk’. Want wat het in werkelijkheid doet, is beslist niet-leuk, pijnlijk en vernietigend.

    Ten slotte leidt BDS-ophitsing en anti-Israël activisme namelijk tot precies datgene wat het claimt te willen voorkomen: schendingen van de mensenrechten.

    Wat houdt een recht om te leven in vrede en veiligheid uiteindelijk in als het niet een ‘recht van mensen’ is? Waarom wordt dit ontzegd aan Israëli’s, Joden en hun vrienden? En is moord niet het ergste onrecht van alle? Toch worden aanslagen op Israëlische burgers, Joden en op ieder die zelfs maar een klein beetje met hen geassocieerd is, verontschuldigd en goedgepraat. Het resultaat is dat we als samenleving ons menselijk gezicht verliezen, en allen lijden onder de gevolgen.

    Over de auteur