fbpx
  • Avraham Sinai in zijn woonplaats Tzfat. - Foto: Reuters
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Van Hezbollah naar de IDF

    30 juni 2016

    Op Israëls Onafhankelijkheidsdag 12 mei 2016 ontving een Golani gevechtssoldaat, Amos Sinai, de onderscheiding voor Uitmuntend Soldaat van de Israëlische president Reuven Rivlin. Zijn ultraorthodoxe vader Avraham stond rechts naast hem. Amos’ oorspronkelijke naam was Abbas, en zijn vader heette Ibrahim. Hij was een moslim (sjiiet).

    De vader diende bij Hezbollah, maar werd geronseld als een spion voor Israël door een jonge agent van Eenheid 504, Yoav (‘Poli’) Mordechai. Mordechai is vandaag de dag de coördinator van regeringsactiviteiten in de Gebieden in het Israëlische leger. Toen het leven van de handlanger in gevaar was, werden hij en zijn zoon Israël in gesmokkeld.

    Ibrahim Yassin veranderde zijn naam in Avraham Sinai. Avraham Sinai is een trotse vader. Zijn zoon Amos kreeg de onderscheiding voor Uitmuntend Soldaat van Israëls president. De soldaat uit het 51ste Golani bataljon ontving een eer die maar voor weinigen is weggelegd. Toen Amos oefende voor de onderscheidingsceremonie op de Mount Herzl begraafplaats, wandelde zijn vader opgetogen door de stad die hij zijn thuis noemt: Safed.

    Hoe dit verhaal rond de held Avraham tot stand is gekomen, kunnen ze in de straten van Safed vertellen. Als het als een script voor een film zou geschreven zijn, dan zou het waarschijnlijk afgewezen worden omdat het te ongelooflijk is. Misschien een ‘science fiction’ verhaal? Hoe zou je het feit verklaren dat Avraham Sinai in Libanon geboren werd als een sji’ietische moslim die Ibrahim Yassin heette…? Hier komt een deel van het verhaal.

    Ibrahim Yassin werd in een Libanees sji’ietisch dorp geboren, en daar ervoer hij de verschrikkingen van de Libanese burgeroorlog uit de eerste hand. Net zoals zovelen uit de onderdrukte sji’ietische gemeenschap, werd hij gedwongen z’n houding tegenover vreemde bezetters te bepalen, zoals het Syrische leger. Maar in zijn ogen waren de Palestijnen het ergste. “De Palestijnen bonden onze dochter vast aan twee auto’s en elk reed in een verschillende richting,” vertelt hij. “En ze schreeuwde, en de auto’s rekten haar uit. Ik zag dit vlak voor mijn ogen gebeuren op het achtererf bij mijn huis.”

    Toen kwam het Israëlische leger Libanon binnen. Door velen, waaronder Ibrahim, werd de IDF aanvankelijk binnengehaald als een bevrijdende macht. Zijn eerste ontmoeting met de Israëlische militairen is er een die hij nooit zal vergeten, omdat het zijn liefde voor Israël wakker riep. “Mijn vrouw moest bevallen en er was niemand die hielp,” vertelde hij. “Geen auto in het dorp, geen gezondheidskliniek, en geen vroedvrouw. Een IDF-patrouille kwam over de weg aanrijden. Wij zetten allerlei soorten ‘tekens’ op het dak, zoals wegenkaarten van Libanon. Geheel tegen hun handelwijze in, kwamen de soldaten het dorp binnen en riskeerden daarbij hun eigen leven.” De soldaten riepen een helikopter op die Ibrahims vrouw ophaalde en naar het Rambam-ziekenhuis in Haifa bracht.

    Daarna begon Ibrahim met Israël samen te werken door geheime inlichtingen door te spelen. Maar zijn daden bleven niet onopgemerkt: Hezbollah begon hem en zijn familie te verdenken. Hij werd gekidnapt en naar een ondergrondse bunker gebracht waar hij maandenlang ondervraagd en gemarteld werd. Zijn ondervrager in die tijd was een jong lid van de terreurorganisatie, later een van Hezbollah’s grootste moordenaars: Imad Fayez Mughniyeh (in 2008 door de CIA gedood als gezochte terrorist). Na twee maanden van ondervragingen bracht de terreurorganisatie Ibrahims familie vanuit Israël naar Libanon. Zijn zoontje werd voor zijn ogen in brand gestoken.

    Na maanden van ondervragingen was Hezbollah ervan overtuigd dat Ibrahim onschuldig was. Hij kwam vrij en besloot wraak te nemen op de organisatie die verantwoordelijk was voor het ruïneren van zijn leven. Hij werd een spion. Hij sloot zich bij Hezbollah aan, benutte zijn hoge rang en begon informatie aan Israël door te spelen. En dat terwijl hij in de binnenste gelederen van Hezbollah opereerde. Hij werd geprezen als een fenomenale agent: meer dan tien jaar lang speelde hij gouden inlichtingen over Hezbollah door aan de IDF. Van tijd tot tijd dook hij op aan de grens met Israël om zijn mede-agent te ontmoeten, en keerde dan weer terug naar zijn post in Libanon.

    In 1997 besloot Israël dat het leven in Libanon te gevaarlijk was voor Ibrahim. Hij, z’n vrouw en vijf kinderen werden allemaal Israël binnen gesmokkeld, en Ibrahim werd Avraham. Vandaag wil hij zelfs niet eens denken aan de mogelijkheid naar Libanon terug te keren. “Daar is het de hel, en hier is het de hemel,” zegt hij. “Waarom zou ik de hel missen?”

    Nadat hij tallozen zag gedood worden en rampen meemaakte van bijna Bijbelse afmetingen, bouwde Abraham een nieuw leven op. De week van Israëls Onafhankelijkheidsdag was tegelijk ook zijn ‘overwinningsdag’. Hij keek naar zijn zoon en kon terecht zeggen: Ik heb gewonnen!