fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Moge haar herinnering tot zegen zijn

    16 juli 2016

    Als mensen aan mij vragen waarom ik steeds weer naar Israel ga antwoord ik steevast dat het voor mij steeds opnieuw een “thuiskomen” is. Ik ga een paar keer per jaar, vaak samen met mijn Israëlische vriendin op stap en bezoek verschillende mensen die ik door de jaren heen heb leren kennen. Israëli die daar wonen en het dagelijkse leven meemaken. Die hun leven zo normaal mogelijk proberen te leven ondanks de dagelijkse spanningen en veelvuldige terreuraanslagen. Zoals op 30 juni 2016 het leven van Hallel Yafa Ariel plotsklaps afgebroken werd door een terreuraanslag.

    Hallel Yaffa Ariel

    Hallel Yaffa Ariel


    Hallel Yafa
    Ze werd doodgestoken door terroristen in de vroege ochtend terwijl ze nog sliep. Hallel Yafa leefde, samen met haar ouders en twee zusjes in de joodse nederzetting Otniel in de bergen van Judea, bij Hebron. Samen met 130 andere families die leven volgens de orthodoxe joodse geloofstradities. De Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever – waaronder Otniel – worden beschouwd als illegaal volgens het internationaal recht. Echter de Israëlische regering bestrijdt dit en deze families wonen hier vanuit hun geloofsvisie en vanuit de volle overtuiging dat ook Judea een deel is van de landsbelofte voor Israel. Hallel Yafa Ariel is om het leven gebracht omdat zij openlijk uitkwam voor haar geloofsopvatting. Hallel Yafa Ariel was dertien jaar oud toen zij stierf, de leeftijd waarop joodse meisjes hun Bat Mitzwa doen en de verantwoordelijkheid voor hun keuzes zelfstandig dragen. Ze had grote toekomstplannen gemaakt; ze wilde danseres worden! God zij dank stond de familie niet alleen in het verdriet om hun dochter. Er waren zeer veel mensen op de been bij de begrafenis van Hallel Yafa Ariel die hun steun betuigden en aanwezig waren. Het hele volk treurde mee en stond massaal om de familie heen. Het joodse volk dat altijd zal blijven vechten voor het leven en het recht op een vrij bestaan, ondanks alle terreur en afwijzing. En ja, óók zullen ze blijven vechten voor het kleine stukje land met de betwiste landsgrenzen waar de hele wereld zich mee bemoeit! De Nederlandse politiek is tegen het huidige beleid van de Israëlische regering en veroordeelt de aanwezigheid van nederzettingen in Judea en Samaria en staat afwijzend tegenover de mensen die ervoor kiezen om daar te wonen. Ik weet niet wat u ervan denkt? Maar heeft u wel eens met de mensen gesproken die daar wonen en geluisterd naar wat hen nu precies beweegt om juist daar te willen wonen? Welke geloofsvisie er ten grondslag ligt aan de keus om in het hartland van Israel – de streek Judea of Samaria te gaan wonen?
    In Nederland lopen de gesprekken over Israël veelal vast in meningsverschillen. Joden krijgen van ons een stickertje opgeplakt van arrogant en tegendraads. Wij verwarren geloofsinzichten en politieke opvattingen bij het vormen van een visie op Israel en raken met z’n allen verstrikt in ingewikkelde discussies.

    Ook Israëli hebben verschillende geloofsopvattingen en politieke visies.

    En juist daarom ben ik zo graag in Israel. Omdat ik dan gewone alledaagse gesprekken heb met mensen die uitkomen voor hun geloofsvisie en daar naar proberen te leven. Gesprekken die gaan over henzelf en hun eigen land waarin ze zo goed en zo kwaad als het gaat proberen te leven. In deze gesprekken wordt de kern van het geloof gedeeld. Ze gaan over de liefde voor God en voor elkaar en het hebben van respect voor een andermans mening. Men is daadwerkelijk geïnteresseerd in wat er in de ander leeft en men luistert oprecht naar elkaars verhaal. Een eigen mening mag er zijn ook al is die afwijkend. Heeft u wel eens met Joden gesproken over hun geloof en hun traditie en van henzelf gehoord hoe het is om het gevoel te hebben dat niemand je begrijpt?
    Ook Israëli hebben verschillende geloofsopvattingen en politieke visies. Hun sterke Bijbelse traditie werkt echter verbindend. Door de geschiedenis heen werden de Joden een hecht volk en kregen zij een band met elkaar die versterkt is door eeuwenlange verdrukking. En die verbondenheid werd zichtbaar op de begrafenis van Hallal Yala Ariel. Heel Israël stond op zijn kop en treurde om dit jonge meisje dat op brute wijze van haar leven beroofd werd. Iedereen had verdriet om het verlies van deze tiener omdat ieder mensenleven in Israël telt ongeacht de politieke kleur.

    Begrijpt u het nu?
    Daarom houd ik zoveel van dit volk en van dit land en ben ik er zo graag! Als ik in Israël ben kom ik niet alleen voor de zon; ik kom vooral voor de mensen waarmee ik me zeer verbonden voel. Ik ervaar in tijden van geluk en verdriet Gods liefde en trouw aan dit volk dat steeds weer opnieuw de kracht vindt om door te gaan. Zij beantwoorden Gods liefde en trouw door steeds maar weer opnieuw door te gaan met het vieren van het leven. Daar waar mijn geloof tekort schiet laten zij mij zien wie God daadwerkelijk is en hoe ik Hem kan vinden. Waar ik al lang gestopt zou zijn met geloven in een God van liefde, gaan zij door met het zoeken naar vrede en recht. Omdat zij Gods volk zijn – apart gezet door God zelf – om de wereld te laten zien hoe groot Hij is. Als ik in Israel ben kom ik die God tegen. Ik ontmoet Hem doordat ik in contact kom met de bewoners en door het dagelijkse leven mee te maken. Ik hoor de mensen vertellen over de positieve kant van het leven in Israël, maar ik beluister ook de zorgen die men heeft voor de toekomst – hunkerend naar een duurzame vrede. Ik doe een poging om hen te begrijpen.

    Lichtje
    Tegen Hallel zeg ik: “ik hoop dat de wereld eindelijk gaat zien wie het joodse volk is en wie jullie God is”. Dan ben je in ieder geval niet voor niets gestorven en heb je door jouw sterven het lichtje door gegeven aan mensen die jou niet kennen en niet weten wie je bent. Veel mensen begrijpen weinig van jullie drijfveren en geloofsmotivatie om te gaan wonen in Otniel, in het bergland van Judea. Jij Hallel, kunt het ze niet meer vertellen en daarom probeer ik jouw lichtje door te geven in de hoop dat de mensen ooit zullen begrijpen waarom jullie zijn gaan wonen in het hartland van Israël”. En als ze het begrijpen mag daarna iedereen zijn mening vormen. We leven tenslotte in een wereld van democratie en vrije meningsuiting”.

    Over de auteur