fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    ‘Sterk blijven’

    Yochanan Visser - 6 juli 2016

    Hallel Yaffa Ariel

    Hallel Yaffa Ariel

    Een paar minuten nadat een Palestijnse terrorist het 13-jarige Joods Israelische meisje Hallel Yaffa Ariel op beestachtige wijze had doodgestoken in Kiryat Arba in Judea kreeg ik telefoon. Aan de lijn was een lid van de lokale veiligheidsdienst in Carmei Tzur een Joods dorp tussen Gush Etzion en Hebron. Hij vroeg of ik al had gehoord over de aanslag in Kiryat Arba. “Nee” zei ik,”er is nog niets over gepubliceerd.” Daarop vertelde hij me wat er was gebeurd en vroeg me er nog niets over naar buiten te brengen.

    Kort daarop begonnen de autoriteiten de eerste details vrij te geven over de moord en werd het me duidelijk dat er sprake was van een zeer ernstige situatie die gemakkelijk uit de hand zou kunnen lopen. De Joodse gemeenschap in Judea en Samaria is zeer hecht en kinderen nemen een centrale plaats in in het leven van de Joden die in de zogenaamde ‘nederzettingen’ wonen.

    Deze gruwelijke aanslag op een kind was daarom te vergelijken met de moord op drie Joodse jongens in het zelfde gebied twee jaar eerder. Die moorden leidden uiteindelijk tot grote spanningen in Judea en Jeruzalem waar Joodse extremisten wraak namen op een Arabische jongen die niets te maken had met de moord op Naphtali Fraenkel, Gilad Sha’ar en Eyal Yifrach. De crisis veroorzaakte uiteindelijk de derde Gazaoorlog toen Hamas zich ging bemoeien met de toestand op de Westelijke Jordaanoever en raketten op Israël begon af te vuren.

    Een paar uur na de moord op Hallel Yaffa arriveerde ik in het gebied. In Gush Etzion was ogenschijnlijk weinig te merken van spanningen. Tegen zonsondergang, terwijl in Kiryat Arba de begrafenis van het meisje begon, veranderde dat. Het Israëlische leger begon controleposten op te zetten op de wegen naar Palestijnse dorpen en langs route 60 die leidt van Jeruzalem tot Hebron werden demonstraties gehouden door Joden afkomstig uit de zogenaamde ‘nederzettingen’. De sfeer deed me denken aan de Tweede Intifada toen de IDF ook dit soort maatregelen nam en de Joden in Judea en Samaria voortdurend vroegen om hardere maatregelen tegen het Palestijnse geweld.

    Twee dagen na de gruwelijke moord en de daarop volgende schietaanslag nabij Otniel waarbij Rabbijn Michael Mark werd gedood en zijn vrouw en twee van zijn negen kinderen gewond raakten, kreeg ik opnieuw telefoon. Een lid van het locale rapid response veiligheidsteam in Kiryat Arba die getuige was geweest van de jacht op de terrorist die Hallel Yaffa had vermoord, was bereid om zijn verhaal te vertellen, zei mijn contact. Hij voegde eraan toe dat de man anoniem wenste te blijven.

    De ooggetuige vertelde later wat er precies was gebeurd vanaf het moment dat er een alarm afging vanwege een bres in het electronische veiligheidshek in Kiryat Arba. Aanvankelijk dacht men niet direct aan een binnengedrongen terrorist maar aan kwajongens die over het hek waren gesprongen. Maar toen de bewakers polshoogte gingen nemen bij het huis van de familie Ariel namen zij verdachte geluiden waar.

    Op dat moment besloten de bewakers om Amichai, Hallel’s vader, die ook lid is van het plaatselijke civiele veiligheidsteam te bellen. Hij bevestigde dat zijn dochter thuis was. Korte tijd later, arriveerde de vader van het meisje bij het huis, en opende de voordeur. Gevolgd door een van de bewakers ging hij onmiddellijk naar de kamer van Hallel om te controleren of alles ok was. Toen hij de deur opende, zag hij zijn dochter die in bed lag en bloedde uit meerdere steekwonden. De vader probeerde haar te reanimeren, maar besefte al snel dat zijn dochter was gestorven en schreeuwde van verdriet voordat hij ineen zeeg op de grond.

    “Gedurende dertien-en-een-half jaar genoot ik van haar aanwezigheid, en nu geef ik haar terug aan U.”

    Tegelijkertijd merkte één van de andere bewakers vanuit zijn positie in de gang een bewegende schaduw achter een kast in de kamer op. Hij begreep dat de terrorist nog steeds in de kamer was en dat hij zich probeerde te verbergen achter de kast. Hij zag ook dat de terrorist, Mohammad Tra’ayra uit het dorp Bani Na’im in de buurt van Hebron, in het bezit was van een zeer groot mes dat op een zwaard leek. De bewaker besloot daarop om de terrorist te neutraliseren, en schoot hem twee keer in de rug.

    Tra’ayra zeeg eveneens ineen, maar dat weerhield hem er niet van om de tweede bewaker, die ook in zijn hoofd was geraakt door een terugketsende kogel, in zijn been te steken. Zijn collega redde het leven van de bewaker door de terrorist in het hoofd te schieten. De gewonde bewaker verloor een oog, maar de kogel bereikte op miraculeuze wijze niet zijn hersenen en zijn conditie is nu gestabiliseerd.

    Dit alles gebeurde in een tijdsbestek van een paar seconden, vertelde de anonieme ooggetuige. Hij zei dat het meisje acht steekwonden in haar bovenlichaam had en dat de terrorist Hallel ook in haar keel had gestoken.

    Op de begrafenis van Hallel, noemde haar dansinstructeur het meisje “een prinses in het wit met een doordringende blik en een stormachtig zwijgen dat haar omhulde.” “Gisteren, danste je nog als een witte vogel, de dans van je leven”, zei de instructeur toen ze sprak over de dansvoorstelling in Jeruzalem waar Hallel de avond voor de moord de show stal.

    Hallel’s moeder, Rina Ariel, zei op de begrafenis, “God, Vader, hoe kun je een lijkrede voor een dertien-en-een-half-jaar-oud meisje geven? Ik had het voorrecht om de geboorte van Hallel mee te maken en vanaf dat moment was mijn leven gevuld met licht. Gedurende dertien-en-een-half jaar genoot ik van haar aanwezigheid, en nu geef ik haar terug aan U.”

    Ze had ook iets te zeggen om de moeder van Mohammad Tra’ayra: “Ik wil de moeder van de terrorist die dit heeft gedaan het volgende zeggen. Ik leer mijn kinderen om lief te hebben en jij hebt ze onderwezen om te haten,” zei Hallel’s moeder.

    Later verbijsterde Rina Ariel de duizenden Israëli’s die naar haar huis in Kiryat Arba kwamen om de familie te troosten. In plaats dat zij de moeder troostten, troostte Rina haar landgenoten. Ze vertelde hen sterk te blijven en dat zij door te leven in Kiryat Arba (de plaats waar Abraham ooit woonde, volgens de Bijbel) de Palestijnse Arabieren duidelijk maakt dat de Israeli’s zullen winnen.

    De Palestijnse Autoriteit heeft ondertussen nog altijd de meedogenloze moord op Hallel Yaffa Ariel niet veroordeeld. PA-voorzitter Mahmoud Abbas gaf geen officiële verklaring af na de aanslag en naar verluidt weigerde hij ook om telefoontjes van buitenlandse leiders die wilden hem aansporen om de moord te veroordelen te beantwoorden. Hij droeg de Palestijnse media ook op om niet te rapporteren over de brute aanslag.

    Over de auteur