fbpx
  • Chanoeka met gehandicapte kinderen in het St. Vincentklooster in Ein Kerem.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Chanoeka in de Mienzar

    Petra van der Zande - 22 december 2016

    “Want wie veracht de dag van de kleine dingen…” Zacharia 4:10

    De zwaar gehandicapte kinderen van St. Vincent (de Mienzar – het klooster) in Ein Kerem gaan naar de “Ma’ayan” school. Onze pleegzoon Na’il* heeft ook les gehad op deze bijzondere school, waar dit Chanoekaverhaal over gaat.

    Het moment dat ik de overvolle zaal binnenstap word ik van alle kanten omhelsd. Toegewijde Joodse en Arabische medewerkers en rolstoel gebonden kinderen, hun gezichten stralend van verwachting, staan langs de muren van de zaal. De gewoonlijk sombere ruimte is nu versierd met kleurrijke banieren, slingers en lichtjes.

    Het feest begint. Terwijl de volwassenen zingen, wiegen de kinderen in hun rolstoelen heen en weer. Omdat iedere klas een Chanoekathema representeert zijn de rolstoelen beplakt met een dreidel (tol), een kaars, een fakkel of een kannetje. Iedereen applaudisseert als een klasje met opgewonden kinderen door de zaal wordt gereden. Ik weet niet wie er meer genieten, de kinderen of de volwassenen.

    “Geniet van de kleine dingen in het leven want op een dag kijk je terug, en dan besef je dat het eigenlijk grote dingen waren.”

    Blazen kan Na’il niet, dus probeert hij de acht brandende kaarsen in de met zand gevulde doosjes uit te spugen. Die poging wordt verijdeld als zijn favoriete muziekleraar hem op zijn schouders neemt en met hem door de zaal host. Doodeng vind ik het, maar Na’il schatert het uit.

    Yuval de Clow is een favoriet van deze kinderen. Als hij Na’ils ritmische bewegingen ziet (hij voelt de muziekvibraties met zijn blote voeten) pakt hij voorzichtig de kleine, klauwvormige handjes. Samen schuifelen ze heen en weer. Hij had de kleine jongen geen mooier cadeau kunnen geven.
    De clown houdt een ander kind een aap-handpop voor. “Wat is dit?”
    “Abba! Pappa!” schreeuwt het uitgelaten jongetje en roffelt op zijn rolstoeltafel.

    De lichten worden gedimd. De volwassenen steken sterretjes aan in de brandende chanoekia’s. Even later genieten de kinderen van de ronddraaiende, spetterende lichtjes. Eindelijk mag Na’il de kaarsen uitspugen en blijft hij verwonderd kijken naar de walmende pitten.

    Tijd om afscheid te nemen. Buiten inhaleer ik de frisse buitenlucht en geniet van de stilte en de vogeltjes. Wachtend voor een groep toeristen die de weg bij de Mariabron blokkeren, denk ik na over het voorrecht om met deze bijzondere kinderen Chanoeka te mogen vieren.

    Geniet van de kleine dingen in het leven want op een dag kijk je terug, en dan besef je dat het eigenlijk grote dingen waren.

    * Na’il overleed in 2009 op 14-jarige leeftijd. Zijn levensverhaal is beschreven in het boek ‘Gewoon doen!’

    Over de auteur