fbpx
  • vredesonderhandelingen
    Premier Benjamin Netanyahu en PA-voorziter Mahmoud Abbas ontmoeten elkaar. - Foto: Twitter
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een nieuwe insteek voor vredesonderhandelingen

    10 januari 2017

    Sommige van mijn zelfs intelligente vrienden zeggen dat het tijd is om Israël eens goed het vuur aan de schenen te leggen. Hoe onplezierig dat ook mag zijn. Want we moeten er nodig aan herinnerd worden dat de tweestatenoplossing de enige manier is om ons te ontdoen van het Palestijnse probleem. We kunnen immers de Palestijnen niet opnemen in onze eigen staat, we kunnen niet over hen heersen en we kunnen hen niet deporteren.

    Dit is het probleem, mensen: jullie kunnen wel twee staten willen, maar de Palestijnen willen er maar één, en dat wij verdwijnen. Dat is hun grondbeginsel. Dit is waarom zij bestaan. Om deze reden is de PLO in het leven geroepen. Hun doel is niet een staatje en een half Jeruzalem, maar ze willen alles. Ze willen de Nakba omzetten en de trouwe volgelingen bevrijden vanonder het ‘juk’ van de Joden. Er is niets, maar dan ook niets in de Palestijnse mentale en culturele aard dat hen voorbereid heeft op vreedzaam samenleven met de Joden.

    “Slechts één manier blijft over: niet Israël onder druk zetten, maar de Palestijnen.”

    Wapenfeiten van de tweestatenoplossing
    Als ik toch eventjes jullie tweestatenmodel omhels – en ik dek me in voor meer dan één mogelijkheid – hoe zouden we vooruitkomen richting die oplossing?

    Er was de manier van Rabin-Peres-Barak-Livni: we onderhandelen, we onderhandelen en we onderhandelen, en dan: boem! – er is vrede en de dingen zijn oplosbaar.
    Dat werkte niet. In plaats van onderhandelen, namen de Palestijnen alles wat hun aangeboden werd als het noodzakelijke vertrekpunt voor welke toekomstige vredesonderhandelingen dan ook, en wandelden vervolgens weg van de onderhandeltafel. Om hen weer aan tafel te krijgen, dwongen de Amerikanen Israël van tevoren zaken op te geven, zodat we in elke ronde meer onderhandelingstroeven kwijtraakten voordat het wiel ook maar begon te draaien. Tijdens de onderbrekingen vermoordden de Palestijnen ons ook.

    Er was de Sharon-Olmert-methode van eenzijdige afscheiding. Dat betekende ideaal gesproken dat we ons ontdeden van gefaalde projecten zoals de Gazastrook, dat we behielden wat we niet kwijtwilden en dat we de Palestijnen een vinger gaven en Amerika ons steunde. Dat werkte niet, omdat elke Israëlische terugtrekking door de Palestijnen gezien werd als een overwinning voor hun ’verzet’. Het was een teken dat hun optreden succes had, zodat ze zich te meer zouden verzetten. Het kwam er ook op neer dat neergeschreven plechtige Amerikaanse beloften loze woorden waren.

    Het lijkt erop dat de Obama-Kerry-manier niet gericht was op het bevorderen van de tweestatenoplossing, maar om de idee ervan in leven te houden. Ze deden dit door Israël te dwingen Joodse immigratie te stoppen of te verminderen naar gebieden die de Amerikanen zien als exclusief Palestijns. Tijdens dit proces probeerde Obama het Israëlische publiek dichter naar de Palestijnse eisen toe te schuiven door onze politieke keuzes te beïnvloeden. We weten allemaal hoe dat uitpakte.

    Druk op de Palestijnen
    Herinneren jullie je Sherlock Holmes? “Wanneer jullie het onmogelijke hebben uitgesloten, dan moet wat overblijft de waarheid zijn, hoe onwaarschijnlijk het ook is.”
    Alle mogelijke heldere ideeën bleken onmogelijk te zijn en hebben ons ontstellend veel gekost. Slechts één manier – tot nu toe als onaannemelijk beschouwd – blijft over: niet Israël onder druk zetten, maar de Palestijnen.

    Overweeg het volgende. De Palestijnen hebben sinds het begin van de vredesonderhandelingen in het Oslo-proces in 1993 nooit een prijs hoeven te betalen voor hun verwerpingstactiek, obstructie, hun falen oprecht te onderhandelen, ophitsing, het moorden, corruptie en hun algehele houding van ‘val dood’. Integendeel, elke keer wanneer de Palestijnen zich onwaarachtig gedroegen, kregen ze nieuwe concessies los zodat ze konden stoppen. We kunnen hun zelfs geen financiële sancties opleggen omdat wij daar meer schade van zouden ondervinden. En de Amerikanen pasten zich hierbij aan, terwijl ze de doelen van een toekomstige overeenkomst steeds dichter richting Palestijnse eisen schoof en steeds verder voorbij Israëls ‘rode lijnen’.

    Aan de andere kant is het Israëlische publiek minder bereid om de bepalingen van een oplossing te accepteren die zo duidelijk de andere partij begunstigt. Omdat Israël nu al meer dan twintig jaar de uitwerking van de Palestijnse ‘geweldloosheid’ heeft gevoeld. Ook is er demografisch het een en ander veranderd.

    Wanneer werden nota bene de wapenstilstandgrenzen van 1949 de ‘heilige graal’ van een Palestijnse staat? Denkt iemand werkelijk dat een meerderheid van Israëli’s bereid zal zijn stukken land binnen de ‘groene lijn’ op te geven om Gilo, Pisgat Zeev en Gush Etzion te behouden – die ze toch al beschouwen als rechtmatig Israëlisch grondgebied? Wie besloot dat de hoofdstad van Palestina in Jeruzalem moest zijn?

    Nieuwe strategie
    Een van de meer ‘smakelijke happen’ van de klinkklare onzin van Kerry’s toespraak was zijn vasthoudendheid aan de niet noemenswaardige verschillen tussen de uitgangsposities van de Israëli’s en de Palestijnen bij de vredesonderhandelingen. Niets is minder waar. Tenzij de positie van Israël afgemeten wordt aan de maatstaven van het redactionele commentaar van de uiterst linkse krant Ha’aretz, (waarschijnlijk de bron van Kerry’s informatie). Van al zijn ‘6 uitgangspunten’ – die zwaar vertekenend richting Israël zijn – is er niet één die door de Israëli’s of de Palestijnen geaccepteerd is, laat staan door beide.

    De tijd is aangebroken om een revolutionaire nieuwe strategie uit te proberen. In plaats van druk uitoefenen op, heftig toespreken en onder dreiging iets afdwingen van de partij die feitelijk vrede wil, proberen om diegenen voor het blok te zetten die voortdurend bewezen hebben dat ze een totale overwinning willen. De Palestíjnen moeten onder druk gezet worden en gestraft. In het eisenpakket van de Palestijnen moet zo gesneden worden dat het aansluit bij de Israëlische eisen.

    Laat je illusies varen. Vrede zal nooit komen vanuit een wederkerige, billijke overeenkomst tussen ons en de Palestijnen, omdat hun cultuur een wederkerige, billijke overeenkomst met ons niet aanvaardt. Zij noemen ons zonen van varkens en apen. Vrede zal alleen komen als resultaat van het afdwingen van acceptatie van bepaalde voorwaarden door hen, zonder een enkel alternatief.

    Als Amerika werkelijk de wens heeft vrede te bevorderen, zoals Donald Trump zegt, dan moet het beginnen met het vernietigen van het Palestijnse geloof in hun onkwetsbaarheid. De prijs voor Palestijnse weigering moet opgeëist worden in de enige beschikbare valuta: geleidelijke Amerikaanse erkenning van Israëls territoriale groei in Judea, Samaria en Jeruzalem. Het overbrengen van de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem zou een goede eerste stap zijn.

    Als de Palestijnen te maken krijgen met het perspectief van het definitief kwijtraken van stukken van hun toekomstige staat, zullen zij eerst de toevlucht tot geweld nemen. Vervolgens zullen ze zich wenden tot de internationale gemeenschap. Maar daarna zouden ze wellicht kunnen overwegen naar de vredesonderhandelingen terug te keren.

    Als de prijs van elke Palestijnse druk bij het Internationale Hooggerechtshof of Unesco of waar dan ook, zou bestaan uit Amerikaanse erkenning van weer een paar vierkante kilometer ten oosten van de ‘groene lijn’ als Israël, dan misschien zou het Palestijns leiderschap terugkruipen naar onderhandelingen.

    Als de Palestijnen te maken zouden krijgen met een Amerika dat opgehouden is een ‘honest broker’ (lees: ‘Palestijnse stroman’) te zijn, en aan de kant van de Joden is komen te staan, dan zouden wellicht de Palestijnen het eens kunnen worden over iets wat het Israëlische publiek kan slikken.

    De Palestijnen zouden zich nog niet werkelijk gehouden weten de overeenkomst na te komen. Ze zouden nog steeds wachten op het gelegen moment ons te vernietigen. Maar ze zouden de overeenkomst wel ondertekenen.

    Origineel bericht op algemeiner.com

    Over de auteur