fbpx
  • Een bloem in de woestijn. - Foto: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Bloemengroet

    Fraidzjah - 10 februari 2017

    “David, ga je mee naar de groene ui?” Enthousiast als altijd rende onze zoon naar zijn vader in de werkauto en ik hees Jonathan en mijzelf er voor deze keer ook in. Heel even wat zand opsnuiven.

    We reden naar het veiligheidshek toe dat het kleine dorp omringt. Bij het toegangshek zag David verschrikt een tiental groene indianen staan. Hij drukte zijn rug in de autostoel toen er een naar het raampje toe kwam en boog zich toen weer nieuwschierig naar voren toen deze met zwarte, groene en bruine strepen op het gezicht vriendelijk naar hem grijnsde. Wat was dat toch voor een eng raar ding buiten dat ook nog lachte?

    “18 jaar zijn en het leger in moeten om je land te verdedigen tegen levensgevaarlijke ongrijpbare haat.”

    De jonge soldaten kregen nu allemaal de blonde jongens in de auto in de gaten en trokken de meest idiote gezichten naar hen. Hun tanden wit tussen de verf, modder en stof en hun geweren in de handen. We gierden het uit van het lachen en verduidelijkend riep ik naar hen dat zij voor de jongens net indianen waren. “Was het maar zo!” riep een jong meisje met een serieuze en verlangende ondertoon naar me terug.

    Moge het zijn dat we spoedig bloemen uitdelen aan onze soldaten om de vrede te vieren en hen hun dromen terug te kunnen geven.Meer gebedspunten Soms zijn het ontmoetingen die je meeneemt je dag in. Soms is het een zin. Dit was er zo een. 18 jaar zijn en het leger in moeten om je land te verdedigen tegen levensgevaarlijke ongrijpbare haat. Het zal je maar gebeuren als 18-jarige Europeaan. Een ver van je bed show voor de gemiddelde puber in het westen. Dit meisje droomde misschien wel van haar paard in het Wilde Westen. En was met een stel indianen op oefening met volle bepakking en een wapen. Waarbij geen plaats was voor dagdromen.

    De groep bevroeg ons waar we vandaan kwamen, waar we naar toe gingen, hoe lang we hier woonden en hoe het was om hier te wonen. De eerste drie vragen waren verplicht, de laatste werd er uit interesse aan toegevoegd. “Droog!” antwoorde ik. Bij hun vragende blik legde ik uit dat deze winter het midden en noorden van het land gezegend werd met flinke regen maar het in het gehele zuiden dramatisch droog was. Met maar 8 mm regen in de regenmeter en nog maar één wintermaand te gaan ziet het er de komende lange zomer niet best uit voor de vegetatie en de dierenpopulatie.

    We controleerden de irrigatie systemen en sneden groenvoer voor onze kippen dat hier met het restwater overvloedig op was gekomen. Blij boog ik me over een groep kleine bloemen en maakte er een lief bosje van. Goud voor een geboren bollenvelder. Weer bij het toegangshek gekomen boog ik me ver uit het raam en gaf een soldaat een felgele wilde chrisant. “Een groet van de Negevwoestijn” riep ik vrolijk. Verrast en verlegen wurmde hij zich uit het betonnen veiligheidsblok waarbij hij met zijn vervaarlijke machine geweer bijna vol in het gezicht mepte van zijn vrouwelijke collega-indiaan naast hem.

    Moge het zijn dat we spoedig bloemen uitdelen aan onze soldaten om de vrede te vieren en hen hun dromen terug te kunnen geven.

    Over de auteur