fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    ‘Frankrijk is niet meer wat het geweest is’

    Rachel Poot - 17 mei 2017

    Wij zijn op bezoek bij een Joodse familie in het zuiden van Parijs. Al jaren denken ze aan het maken van alija, maar door omstandigheden lukte het niet eerder om concrete stappen te zetten. Dit jaar hebben ze eindelijk de beslissing gemaakt en zijn ze er klaar voor. Ze willen vertrekken.

    Niet alleen omdat ze naar Israël willen, maar ook omdat ze denken dat de situatie in Frankrijk niet veranderen zal. “Frankrijk is niet meer wat het geweest is”, zegt de moeder van het gezin. “De Fransen, ook de Joodse Fransen, hopen op verbetering, maar worden steeds weer teleurgesteld. Mensen willen terug naar een Frankrijk van voorheen, maar dat wordt het denk ik niet meer. Misschien wordt het zelfs alleen maar slechter.”

    “Elke dag hebben ze wel te maken met een incident. Dan zijn het verbale bedreigingen, dan is het een tas die afgepakt wordt. Ze voelen zich onveilig.”

    Dat Frankrijk in een soort identiteitscrisis verkeert, bleek ook wel in de afgelopen presidentsverkiezingen. Volgens mijn Franse huisgenootje was het land nooit eerder zo verdeeld geweest in de verkiezingen. Fransen hebben het idee dat de regering niet bekwaam genoeg is om de Franse situatie te veranderen, met name wat betreft de aanslagen. Ze hopen ze op een volgende president, die dat dan misschien wél kan.

    Vier kandidaten waren daarom in de running om president te worden, en elk van deze kandidaten had in de peilingen ongeveer 20% van de stemmen. Het land was grotendeels in vieren verdeeld. Na de eerste verkiezingsronde, waarin er twee kandidaten overbleven, werd de keuze er volgens de Fransen niet beter op. Op graffiti-muren stond geschreven: ‘Ni le choléra, ni la peste!’. Het was kiezen tussen twee kwaden: was het niet de cholera, dan wel de pest. Het ene dan hopelijk toch iets minder kwaad dan het ander.

    De ontevredenheid over de bekwaamheid van de Franse regering wordt ook gevoeld binnen de Joodse gemeenschap. De moeder van het gezin waar we zijn, verwacht dat de situatie ook voor Joden in Frankrijk niet zal verbeteren. Elke dag hebben ze wel te maken met een incident. Dan zijn het verbale bedreigingen, dan is het een tas die afgepakt wordt. Ze voelen zich onveilig.

    Dat gevoel komt niet eens vanwege die ‘kleinere’ vergrijpen die gebeuren; de gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben ook een enorme impact gehad op de Joodse gemeenschap. Zelfs als er niets gebeurt, voelt ze zich bedreigd: “De onvoorspelbaarheid van wat er zou kunnen gebeuren, maakt het dagelijkse leven lastig. Ik leef continu met een buikpijn, een soort stress. Komen mijn kinderen wel veilig thuis? Zijn ze veilig in de metro? Om daar op elk moment van elke dag over na te denken, dat is geen doen.”

    Veel Joodse families die we bezoeken, schetsen ditzelfde beeld. Gehoopt wordt dat het onder de nieuwe Franse president Macron beter zal gaan. Maar zal die hoop ook worden waargemaakt?

    Over de auteur