• Een stoffenzaak in de Oude Stad van Jeruzalem. - Foto's: Petra van der Zande
Nieuws

Gordijnstof kopen in de Oude Stad

Petra van der Zande - 13 juni 2017

“Zie, Damascus houdt op een stad te zijn, het zal een puinhoop worden, een ruïne.” Jesaja 17:1

“Kom je een keer mee naar een stoffenhandelaar in de Oude Stad?” vraagt een vriendin. “Je weet niet wat je ziet!”

Rondom de Heilige Grafkerk wemelt het van de souvenirwinkels, restaurantjes en stoffenzaken. Als we de winkel aan de Christian Quarter Road binnenstappen ruik ik stereotype geur van een stoffenzaak. Ibrahim herkent mijn vriendin, die een goede klant van hem is. Snel dooft hij zijn sigaret (het bordje ‘niet roken’ geldt niet voor hem) en verwelkomt ons hartelijk.
“Willen jullie thee?” Hij loopt hij naar buiten en doet zijn bestelling bij een jongen die met een hangend dienblad langs de winkels loopt.

“Dit is mijn laatste rol; het is niet langer verkrijgbaar omdat Palmyra [Homs], waar deze stof met de hand geweven werd, in puin ligt.”

Ibrahim Abu Khalaf’s familie kwam in 1936 vanuit Koerdistan naar het toenmalige Palestina waar zij een stoffenzaak begonnen. Zijn broer kocht de stoffen in de omliggende Arabische landen en opende later een tweede winkel, niet ver van Ibrahim. De derde generatie stoffenhandelaar leidt mij rond door zijn winkel. Ik kijk mijn ogen uit naar de kleurrijke, veelal handgemaakte stoffen van katoen of kasjmier, met een breed scala aan patronen scala.

Een trap leidt naar een ruimte met nog meer stoffen. Ibrahim trekt een rol uit het vak. “Dit is mijn duurste stof,” zegt hij trots. “Deze met gouddraad geborduurde zijde kost rond de € 1500 per meter. Dit is mijn laatste rol; het is niet langer verkrijgbaar omdat Palmyra [Homs], waar deze stof met de hand geweven werd, in puin ligt.”

“Wie kan zo’n dure stof betalen?” vraag ik. “Soms lijst iemand een stukje in, of naait een strook op een jurk of vest,” legt Ibrahim uit. “Het wordt ook verwerkt in een stola of mantel van orthodoxe priesters.” Hij probeert mij te interesseren voor de peperdure stof met een kruisvaarders patroon. “Ik zoek eigenlijk gordijnstof,” zeg ik. Hij sleept een aantal balen naar de overvolle tafel. Ik kies een stof uit waarvan zijn familie in oost-Jeruzalem gordijnen zal naaien.

Beneden in de winkel staat inmiddels de thee met nana (munt) klaar. Ibrahim volgt mijn blik langs de rijen kleurrijke stoffen. “Dat is brokaat uit Damascus.” Hij haalt een paar rollen met mooie patronen en warme kleuren uit het rek.
Ook die fabriek bestaat helaas niet meer.

We nemen afscheid. “Ma’alsalèma, [tot ziens], Ibrahim!”

“Hoe zouden al die stoffenzaken hun hoofd boven water houden,” vraag ik m’n vriendin als we naar de auto lopen. “Dankzij jouw bestelling heeft Ibrahim in ieder geval vandaag een hele goede dag gehad,” antwoordt zij.

Over de auteur