Nieuws

Kerk moet Israël steunen

30 juni 2017

We lezen veel over de wonderlijke terugkeer van miljoenen Joden naar het land Israël en de wederoprichting van de staat Israël. We zien de hand van God hierachter en in tal van artikelen in Israëltijdschriften lezen we over de wederkomst van Christus en de komst van Zijn Koninkrijk.

Onze christelijke verbondenheid met Israël wordt dan gebaseerd op onze gezamenlijke toekomstverwachting: de komst van het Koninkrijk. Dat is waar. Toch wil ik ervoor pleiten om onze verbondenheid met Israël niet alleen hierop te baseren. Er zijn nog meer redenen.

“Wie Israël zegent, zal door God gezegend worden. De geschiedenis leert helaas dat we als kerk het tegenovergestelde gedaan hebben.”

De Bijbel vertelt hoe de landbelofte een eeuwig verbond van God met Israël is. Deze is diep verweven met de Joodse identiteit. We lezen weliswaar ook over schuld en over dreiging met verwijdering uit het land, maar dat is iets tussen God en Zijn volk. Daar mag de kerk niet over oordelen. We lezen immers ook steeds over Gods eeuwige liefde voor Zijn volk en Zijn beloften voor terugkeer naar het land.

Het Joodse volk heeft de opdracht om in het land Israël Gods heilige priestervolk te zijn en een licht voor de volken. Een christelijke kerk die meent verbonden te zijn met Israël kan dan ook niet anders dan het Joodse volk steunen bij die opdracht om te wonen in het land. Wie Israël zegent, zal door God gezegend worden. De geschiedenis leert helaas dat we als kerk het tegenovergestelde gedaan hebben.

Vaak hebben we ons best gedaan om Joden uit het land te weren. Toen keizer Constantijn het christendom tot staatsgodsdienst maakte, verbande hij meteen ‘de weerzinwekkende Joodse meute’, zoals hij de Joodse gemeenschap noemde, uit Jeruzalem. Daarna werd in 361 Julianus Apostata (de Afvallige) keizer. Hij wilde de voorchristelijke heidense godsdienst weer in ere herstellen, omdat hij tegen het christendom was. Meteen gaf hij de Joden toestemming terug te keren naar Israël en hun tempel te herbouwen. Het is er niet van gekomen, omdat hij twee jaar later stierf. Zijn opvolger was wel weer christelijk en verbande de Joden weer uit Jeruzalem.

Dit is eigenlijk kenmerkend gebleven voor de houding van de christelijke kerk als het gaat om Joden in hun relatie tot het land Israël. Toen later in de elfde eeuw de kruisvaarders het heilige land wilden bevrijden van de moslims zijn duizenden Joden daar vermoord en vervolgd. De eeuwen erna heeft de kerk zelden iets gedaan voor de terugkeer van Joden naar hun land. Vandaag is Israël in de kerk een gevoelig onderwerp, en dat geld nog meer voor de landbelofte.

Israël ligt onder zware kritiek over ‘bezetting’ en ‘nederzettingen’, en het zionisme, het Joodse verlangen naar het land van hun vaderen, wordt vaak openlijk afgewezen. Een christelijke kerk die gelooft in de eenheid van het Oude en Nieuwe Testament zou het Joodse volk juist openlijk moeten steunen en faciliteren om te wonen in het land dat God aan hen gaf, om daarin hun roeping als volk van God vorm en inhoud te geven.

Thema

kerk

Over de auteur