fbpx
  • Nieuwe immigranten uit Amerika arriveren op het vliegveld en worden warm onthaald. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De dag waarop je wakker werd en naar huis ging

    18 augustus 2017

    Zeventig jaar geleden kwam mijn vader aan in Israël. Hij was een jonge Holocaust overlevende. Niet zoals jullie, kwam híj aan per vliegtuig, maar per schip. Maar net als voor jullie, was alles nieuw en verwarrend. De kleuren, de geluiden, het tempo.

    Hij stond op het perron van de haven in Haifa en de beambte schreeuwde: “Kinderen onder de 17 gaan naar het absorptiecentrum. Boven de 18 jaar, naar het leger.” Mijn vader stak z’n hand op en zei: “Ik ben 17 en een half, waar moet ik naar toe?” De beambte keek naar hem en zei: “Waar je maar wilt.”

    Mensen nemen beslissingen die in een fractie van een seconde hun levens bepalen. Mijn vader keek naar zijn moeder. Mijn oma. Toen raapte hij zijn rugzak op, gooide ‘m over z’n schouders en zei: “Ik ga het leger in.” En hij ging dienen in het leger van een land waarvan hij de taal niet sprak, waarvan hij het volkslied niet kende en waarvan hij de aardrijkskunde nauwelijks wist. Een land met een geschiedenis die hem vrijwel onbekend was.

    “Israël is een vreugdevolle natie. Een beetje lawaaierig zoals jullie wel zullen merken.”

    Maar hij wist één ding wel, iets wat elke immigrant weet. Iets wat iedereen van jullie weet. Dat hij een beslissing had genomen. Iemand die alija maakt, is een persoon die een beslissing neemt. Zij weten dat hun levens niet toevallig zijn. Dat zij als architect hun levenslot in eigen handen nemen. In die betekenis geven jullie allen in de eerste uren als Israëlische burgers een diepe uitdrukking aan de ziel van onze natie. Omdat jullie beslissing naar Israël te komen, betekent dat Israël niet zomaar een plaats is, het is een gedachte. Het is een keuze.

    Wij zijn ‘het uitverkoren volk’. Mensen denken dat het een voorrecht is, maar ze hebben het mis. In feite is het een plicht, een opdracht. Wij waren verkozen om een speciaal idee vorm te geven, een speciaal doel te dienen. Ik geloof dat een sterk en vrij Israël ten grondslag ligt aan dat idee.

    Ik wens jullie allemaal een normaal leven toe in Israël. Ik hoop dat jullie zullen integreren – en ik ben er zeker van dat dit het geval zal zijn – werk vinden, lief zullen hebben, dansen op bruiloften en bar mitzah’s en brith’s (besnijdenissen) zullen vieren. Dat jullie blije burgers van een vreugdevol land zullen zijn – en Israël is een vreugdevolle natie. Een beetje lawaaierig zoals jullie wel zullen merken. Soms zelfs een beetje agressief. Maar dat komt allemaal voort uit vreugde.

    Bid dat nieuwe immigranten zich in Israël onderdeel zullen weten van Gods beloften en dat ze Hem zullen vertrouwen en volgen.Meer gebedspunten Maar er zal ook iets anders zijn. Een ander element in jullie leven. Jullie zullen weten dat jullie levens betekenis hebben. Jullie zullen weten dat jullie niet alleen maar dag in dag uit leven, maar dat jullie onderdeel zijn van iets wat veel groter is. Een onderdeel van iets wonderlijks. Onderdeel van iets wat niet mogelijk is zonder jullie.

    Het Zionistische idee van een vrij volk in een vrij land, was vanaf de eerste dag gebouwd op mensen zoals jullie. Mensen die op een dag wakker werden in een ver gelegen land en zeiden: “Ik ben onderdeel van iets. Ik ‘behoor’. Ik behoor bij iets en ik wil dat elk moment van elke dag beleven.”

    Israël heeft jullie nodig. In de meeste landen krijgen immigranten te maken met strak kijkende immigratiebeambten die naar een reden zoek om iemand af te wijzen. Israël verwelkomt jullie blij. Wij kijken naar jullie en zeggen: “We hebben jullie nodig. Jullie liefde, jullie hersens, jullie energie. We hebben jullie nodig omdat zonder jullie onze familie niet compleet is.

    Alleen in Israël kunnen mensen landen op het vliegveld en als eerste horen: ‘Welkom terug. Welkom thuis!’” Dus bij dezen: Welkom terug, en welkom thuis!

    Thema

    alija

    Over de auteur