Nieuws

Niet willen zwijgen

Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 29 augustus 2017

Ik merk hoe ik steeds vaker mijzelf de vraag stel: waar sta ik in het leven? Deze vraagstelling is prima, speciaal in de maand van voorbereiding voor de Hoge Feestdagen, dagen van bezinning. Dagen ook waarin wij steeds dienen te beseffen dat alles dat van Boven komt in essentie goed is, ook als wij het niet als zodanig kunnen plaatsen. Dagen dus van acceptatie en aanvaarding. Maar tegelijkertijd moeten wij weldegelijk naar de dokter gaan als wij ziek zijn.

Geachte lezer, deze column wordt verward. Verward omdat ik met twee artikelen werd geconfronteerd die mij diep aan het denken hebben gezet. Wel of niet aanvaarden? Wel of niet luidkeels waarschuwen of gewoon zwijgen? Wel of niet mensen in verwarring brengen?

“Zodra ik mijn mond open en waarschuw voor het opkomend antisemitisme, word ik door sommigen beschuldigd van nodeloze paniekzaaierei.”

Enige tijd geleden heeft Premier Netanyahu de Joden in Europa opgeroepen om naar Israël te komen. Uiteraard kreeg ik meteen de media over mij heen en moest reageren. Allereerst heb ik duidelijk aangegeven dat als, G’d behoede, inderdaad het klimaat in Europa dusdanig wordt dat Joden elders hun onderkomen moeten zoeken, dat ik dan weet dat ik dan welkom ben in Israël. Mijn ouders konden nergens heen! Ik heb Israël! Maar de beslissing of ik nu al wel of niet naar Israël ga, zal ik niet vanuit vrees voor terreur nemen. Ik houd de regie in eigen handen en de beslissing of ik wel of niet mijn Nederland verlaat, laat ik niet bepalen door angst voor terreur!
Ik vond dat ik het wel goed had gezegd aan de media: angst gaat niet mijn beslissing bepalen!

Strijd

Maar deze week begon ik toch wel even te twijfelen aan mijn moedige antwoord. Ik kreeg een bericht onder ogen waarin een van de grote Chassidische Rebbe’s, de Rebbe van Riminov, opriep om naar de veiligste plek ter wereld te komen: Israël! Zelf zou hij nog in de VS blijven en ook de rabbijnen van de Chabad beweging, die altijd sterk sociaal hun Joodse Gemeentes bedienen en helpen waar mogelijk, moeten op hun post blijven … maar de goegemeente moet naar de enige plek gaan waar de oorlog niet zal toeslaan. Want, zo geeft de Rebbe aan, er is in de VS een burgeroorlog op komst en ook Europa zal meegesleept worden in de strijd.

En terwijl ik nauwelijks ben bijgekomen van deze krachtige oproep, lees ik in Israël Aktueel een artikel over het vertrek van de laatste orthodox-Joodse rabbijn uit Nederland. Aan het eind van de reportage zag ik dat dit stuk als datum droeg: 23 juli 2026. Een soort profetie dus van Christenen voor Israël. Maar als u het artikel leest op bladzijde acht van deze krant dan ziet het artikel er akelig actueel uit.

Ik herkende mijzelf helemaal in de grote lijnen. Eerst de sjechieta, dan de besnijdenis en ondertussen dusdanig veel inhoudelijke eisen aan het onderwijs, dat ik mijn kind nauwelijks nog naar school kan sturen en het Cheider gedwongen zal worden met sluiting! De evolutietheorie wordt aan de leerlingen gebracht als zijnde een bewezen theorie, terwijl de basis van de theorie slechts een hypothese is, een niet bewezen veronderstelling. De nieuwe godsdienst, genaamd secularisatie, verovert Europa. G’ds Naam moet uit school verwijderd worden, want onze kinderen moeten kunnen kiezen en neutraal worden opgevoed?!

Niet zwijgen

Maar zodra ik mijn mond open en waarschuw voor het opkomend antisemitisme, word ik door sommigen beschuldigd van nodeloze paniekzaaierei. Terwijl de overlevenden van vernietigingskampen de Nederlandse overheid en ook vaak de Joodse leiding van vóór de oorlog betichtten van (ver)zwijgen. En dus wordt het hun als het ware aangerekend alsof zij hebben meegedaan met de uitvoering van wat de Endlösung had moeten worden. Dit soort harde beschuldigingen waren er, al dan niet terecht.

En dus wil ik luid waarschuwen, samen met Christenen voor Israël, tegen het opkomend antisemitisme. Ritueel slachten, besnijdenis, restricties aan het onderwijs, dat wij al aan onze kinderen gaven toen de voorlopers van de Europeanen nog in berenvellen rondliepen in een beschaving die van geen kant beschaafd was.

Geen paniek, uiteindelijk komt alles van Boven. Maar de ogen sluiten en doen alsof er niets aan de hand is, kop in het zand, is voor mij niet acceptabel. Ik wil in ieder geval niet en nooit verwijtbaar zijn, dat ik heb gezwegen!

Over de auteur