• Michael helpt met het omhoog duwen van de wagen van de crèche. - Foto: Fraidzjah
Nieuws

Buurman Misha

Fraidzjah - 12 september 2017

Eigenlijk heet hij Michael, maar hij is voor David nog steeds ‘buurman Misha’ die naast ons woonde voor we verhuisden naar het naaste dorpje. Vanuit Rusland is hij al jaren in Israël. David griezelde al toen hij klein was van de dichte baard maar Michael blijft hem onverstoorbaar groeten.

Nu David naar de kleuterschool gaat, is buurman Misha ook onze bewaker geworden. Al jaar en dag is hij de eerste die de scholen opent, controleert, en van 07.00 tot 14.00 uur komt er geen muis ongezien het complex binnen. Glimlachend wacht hij elke dag ieder kind, van baby tot 6-jarige op en verbazingwekkend genoeg kent hij van iedereen de naam.

“Als David met zijn fiets onderuit glijdt, is buurman Misha er als eerste bij en al troostend mompelt hij dan in het Russisch lieve, onverstaanbare dingen.”

Michael bij z’n wachthuisje.

Groot en stoer met pet op, revolver aan de ketting op zijn heup en de baard waar je niet omheen kan. En een man met een hart van goud. De kinderen zijn gek op hem.
Wat in o.a Nederland een ‘high five’ is, heet hier een ‘Kief’. Met uitgestoken hand wacht Michael ieder kind op. Met enthousiastme wordt er heen en weer ‘gekieft’ en ik zag zelfs dat wanneer een moeder gehaast doorliep omdat zij naar haar werk moest, haar kinderen haar verontwaardigd terug riepen. “We hebben nog geen kief gegeven!”

Zelfs wanneer Jonathan ’s morgens dwars is met aankleden en ik hem afleid met ‘gaan we zo weer een kief geven aan buurman Misha?’ werkt dit.

Met de grote box op wielen waar ik de kinderen van de thuischrèche mee wegbreng is het vrij zwaar deze de helling op te duwen. Zeker wanneer ’s middags de temperatuur rond de 40 graden ligt en het in de zon nog veel warmer is. Maar buurman Micha duwt deze als echte gentleman iedere dag weer voor me omhoog. En o wee als ik haast heb en het zelf wil doen en hij net aan komt lopen. Als een vader roept hij me streng terug. Dan luister ik natuurlijk.

Als David de bocht naar rechts omhoog te scherp neemt met zijn fiets, en hij onderuit glijdt, is buurman Misha er als eerste bij en al troostend mompelt hij dan in het Russisch lieve, onverstaanbare dingen. Rond de kerstdagen duwde hij me stralend een foto onder de neus. Zijn zoon, schoondochter en kleinkinderen tonend.

De gelijkenis tussen vader en zoon was treffend en trots noemde hij de namen. Moeilijk om zo ver weg te zijn van hen die hem lief zijn. David vroeg me ernaar en ik legde het hem uit met het voorbeeld dat onze opa en oma ook zo ver weg wonen.

Zijn wachtershuisje doet me denken aan een mini-uitvoering van het huis van Pippi Langkous. Zo fantaseerde ik vroeger altijd hoe het er uit zou moeten zien. De meest niet relevante dingen staan op de meest onmogelijke plaats. En elke moeder die in de ochtenchaos niet aan haar koffie toe is gekomen voordat ze van de school naar haar werk rijdt, mag hier een bakkie leut halen.

Op de laatste dag voor de zomervakantie maken we ook een cadeautje voor onze allerbeste bewaker ter wereld. Zelfgemaakte jam van onze nectarineboom. Via een bekende die ook vanuit Rusland naar Israël is gekomen laat ik het kaartje met de dankwoorden er op in het Russisch opschrijven. Voorzichtig geeft David hem het cadeautje. Verrast bekijkt buurman Mischa en draait zich dat onverwachts om naar het huisje en verdwijnt naar binnen. We mochten immers zijn tranen niet zien …

Over de auteur