Nieuws

Het heen en weer krijgen

Fraidzjah - 27 oktober 2017

We wonen in een dorp met ongeveer vijftig gezinnen, de grootste van de vijf dorpen hier in deze westelijke Negevwoestijn. De dichtsbijzijndste stad met alle winkels en faciliteien is op een heet uur rijden afstand. Ik denk dat dit een belangrijke oorzaak is van de gewoonte hier om goederen en diensten uit te wisselen. Persoonlijk vind ik dit fantastisch om dit als gewoonte te hebben en laatst had ik een dag die van vroeg tot laat hierdoor gekenmerkt werd.

De dag begon met een spoedoproep wie de kleuterschool om 07.30 kon openen en er een half uur de kinderen op wilde vangen tot de juf zou arriveren. Er was een dringend tekort aan personeel vandaag. Geen nood, David en Jonathan zijn altijd heel vroeg wakker en voorlezen kon ik hen ook op de kleuterschool dus hielp ik iedereen even uit de brand.

“Wat een dag vol van geven en ontvangen was dit geweest. Alles ging over en weer.”

Via de Whatsappgroep van het dorp las ik daarna een oproepje van een moeder dat zij twee pakken luiers weg te geven had. Dit was precies de maat van Jonathan en ik reageerde dan ook direct. Met twee pakken ben ik een hele tijd geholpen.

Iets later vroeg een andere moeder me om haar dochter een uurtje op te vangen wanneer de kleuterschool uitging omdat zij weg moest. Geen probleem. Ik voel me nu niet bezwaard om haar oudere dochters te vragen onze dieren te voeren wanneer wij eens weg zijn.

’s Middags reed ik met David en Jonathan naar de granaatappelboomgaard dicht bij de Egyptische grens. De fruitschaal thuis was leeg en de eigenaar van deze boomgaard zei dat hij het te druk had met plukken om bestellingen rond te brengen. Ik was van harte welkom om zelf te komen plukken wat ik nodig had. Heerlijk om met de jongens te doen natuurlijk.

We waren onder de indruk van de prachtige rode vruchten die de takken zwaar naar beneden trokken. Verrast zag ik dat tientallen jonge militairen in de boomgaard hielpen met plukken. Toen ik een doosje vol met granaatappelen wilde betalen lachte Eytan mijn verzoek weg en zei me: “Geniet ervan”! En of ik nog eens wat honing uit onze bijenkasten mee wilde brengen. Dat wordt de volgende keer een mooie pot vol meebrengen natuurlijk!

Bij thuiskomst lag er een enorme plastic tas op tafel. Was de buurvrouw binnen geweest? Ik had goed gegokt en dankbaar bekeek ik de goede winterkleren voor David die ook weer over konden naar Jonathan. Haar zoon was net een jaar ouder dan David. Wat bespaarde me dit een hoop geld en moeite.

Efrat en haar twee jongens met dezelfde leeftijd als de onze kwamen gezellig avond eten. Benauwd hadden we beiden de inhoud van onze koelkasten bekeken en geconstateerd dat er niet veel meer uit te halen was. Over een paar uur zouden de wekelijkse boodschappen uit de stad gebracht worden maar nu moesten we nog even creatief zijn.

De vrienden brachten tomaat, komkommers en mais mee. Ik diepte tonijn op, sneed ui en we maakten met de mais zo een heerlijke salade. Met de laatste tomaat en wortel in partjes, nog warm zelfgebakken brood en de gekookte eieren van onze kippen was het een heerlijke gezamenlijke maaltijd.

Toen de jongens schoon op bed lagen ruimde ik de keuken op. Ik zette de olijfolie op z’ n plek en schoot in de lach. Wat een dag vol van geven en ontvangen was dit geweest. Alles ging over en weer. En kijk nou deze huisgemaakte olijfolie. Ik kreeg deze twee flessen een paar dagen geleden in ruil voor twee van onze jonge haantjes uit het kippenhok!

Over de auteur