Nieuws

Reischaos

Joanne Nihom - 6 oktober 2017

Onlangs vloog ik van Schiphol terug naar Israël, na een familiebezoek in Nederland. Ik had een ochtendvlucht, zo rond half twaalf. Op het vliegveld was het een grote puinhoop. En dat ondanks dat het geen hoogseizoen meer was. Toch te veel mensen en blijkbaar veel te weinig personeel. Overal rijen en lange wachttijden.

Ik maak me er nooit heel erg druk om, want ik denk altijd ‘zonder mij vertrekken ze toch niet’, maar het is en blijft vervelend dat lange wachten. Bij het controleren van de handbagage was het extreem druk. Rijen en rijen. Achter mij stond een bejaard echtpaar uit Australië. “Ik reis toch al mijn hele leven, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt, wat is hier aan de hand?”, vroeg hij zich af.

“Ik maak me er nooit heel erg druk om, want ik denk altijd ‘zonder mij vertrekken ze toch niet’.”

Ik probeerde het hem uit te leggen. Veel te veel passagiers en een Schiphol dat niet is meegegroeid, maar precies wist ik het ook niet. Ik gooide het uiteindelijk op de beveiliging. Vervolgens concludeerden we samen dat het wachten met grote mensenmassa’s in eindeloze rijen toch ook niet heel veilig is.

Bij het uiteindelijk instappen in het vliegtuig was het een totale chaos. Niemand wist precies wat er gebeurde, er waren rijen maar ook weer niet. Ik besloot ergens te gaan zitten, maar het overgrote gedeelte van de passagiers stond zeker drie kwartier in lange rijen te wachten. Toen eindelijk het ‘ja’ was gegeven dat we het vliegtuig in mochten, sloot ik achteraan.

Voor mij stond een jong Nederlands echtpaar. Hij met een baby in de armen. En het arme kindje huilde vreselijk. Ik raadde ze aan naar voren te lopen. “Ouders met kinderen gaan altijd voor.” Eerst wilden ze dat niet, want ‘het was niet omgeroepen’. Maar ik bleef aandringen en uiteindelijk liepen ze naar voren. De vlucht was okay, wel met een uur vertraging, maar dat was ook geen wonder.

Aangekomen op Ben Goerion ging het er wat anders aan toe. Ook hier op het vliegveld enorme drukte. Maar het is gewoon goed georganiseerd. Allereerst een snelle paspoortcontrole en toen ik naar de bagageband liep, kwamen de eerste koffers er al uit gerold. Binnen vijf minuten had ik ook mijn koffer.

Terwijl ik wegliep, zag ik de jonge moeder van het stel. Ze zei me vriendelijk dag, waaruit ik concludeerde dat mijn advies om naar voren te lopen had gewerkt. Ze vertelde me dat ze vakantie gingen houden in Israël. Ik gaf haar mijn visitekaartje en zei: “Mochten jullie in de buurt zijn, jullie zijn altijd van harte welkom.” Ze keek op mijn kaartje en zei toen vervolgens lachend: “Ik heet ook Joanne, en ik heb nog nooit iemand ontmoet die ook zo heet.”

Thema

reizenreizen

Over de auteur