fbpx
  • Vrolijke vliegers in de Negevwoestijn. - Foto: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Vliegeren

    Fraidzjah - 18 oktober 2017

    Met de wind in onze haren zitten we op een zandhoop. David heeft een goede vlieger gekregen voor zijn verjaardag. Enthousiast danst de vlieger boven ons in de wind die standaard elke namiddag de hitte iets aangenamer maakt. Warme woestijnwind, bolderwind van zee, het maakt de vlieger niet uit. Hoger moet ‘ie, nog hoger! De jongens genieten en ik niet minder.

    Ineens bedenk ik dat het erg leuk zou zijn als meerdere kinderen mee zouden vliegeren. Zou dit een echte Hollandse activiteit zijn of zijn er hier nog meer vliegers in dit dorp vlak aan de Egyptische grens? Ik besluit dit te onderzoeken door een spontane vliegerwedstrijd.

    In de Whatsappgroep van het dorp doe ik een oproep om in alle hoeken en gaten van het huis en de schuur de vliegers op te zoeken en morgen om 17.00 te laten vliegen. Maar voordat dit gebeurt, vliegen niet de vliegers maar de reacties me om de oren. Varierend van “Te gek idee”, “Niemand zoals jij” tot de grap “Mijn zoon is zo daas als een vlieger. Is het toegestaan hem op te laten?!”. En een wat oudere vrouw appt verlegen: “Ik wil ook een vlieger …”

    “Zacharia zei dat er ooit weer in de straten van Jeruzalem spelende kinderen zullen zijn. Zelfs hier in de droge woestijn leven zij. En onze vrolijke vliegers zijn hiervan waarachtig een teken aan de hemel.”

    De volgende dag horen we dat kinderen thuis vliegers aan het knutselen zijn. Ik krijg van twee meisjes zelfs een vlieger cadeau, beplakt met schelpen. Hoog zal deze niet komen maar het laat zien dat de kinderen er zin in hebben. Omdat het de laatste dag van het Loofhuttenfeest is zijn er veel gezinnen weg naar hun families in het centrum van het land. Toch komen er voor 17.00 uur al vier jongens aan fietsen.

    Stoer worden de vliegers in de vorm van F15– en F16-gevechtsvliegtuigen uit de verpakking gehaald. Ik zie dat ze nog nooit gevliegerd hebben en help hen de stokjes te bevestigen. Vervolgens lachen we samen omdat er geen vliegertouw bij zit. Hard fietsen ze terug naar huis en komen terug met een enorme klos wit naaigaren. Creatief genoeg en de vliegers vinden het een prima idee.

    Ze steigeren er zo hard van dat een van de jongens het dunne touwtje laat glippen en de F16 werkelijk het luchtruim kiest. Rennen! Mijn man redt het gevechtsvliegtuig van een wisse dood in de cementkuip van het huis in aanbouw aan de overkant.

    David en Jonathan met hun hoogste vlieger.

    Twee vliegers in de originele ruitvorm met lange staarten draaien sierlijke cirkels. De kinderen zijn druk met touw, wind en hun vriendjes en ik zie hen genieten. Een wat oudere jongen probeert zijn Spidermanvlieger omhoog te krijgen en merkt teleurgesteld dat deze niet goed genoeg is. En ze hebben hem speciaal vanmiddag gekocht! Zijn moeder belooft hem op zoek te gaan naar een betere vlieger.

    David komt bij me staan en zegt dat onze vlieger nog steeds de hoogste is. Hadden we dat maar niet gezegd. Ik geef Jonathan het handvat even en draai me om naar een jongen van twee jaar die het genoeg vind en is gaan huilen. En floep, daar gaat onze vlieger. Nog hoger! Jonathan kijkt hem blij na. Manlief moet opnieuw een sprint nemen en haalt hem vlak voor ons buurland weg.

    Heel even wil ik ook onze vlieger zijn. Niet belemmerd door een veiligheidshek van drie meter hoog en bedreigende gevoelens gewoon te vliegen waar ik wil. Zonder ingeperkt te worden in dit kleine landje, vrij te zijn in G’ds luchtruim dat toevallig ook Egypte overspant.

    Als de zon bijna ondergaat, komen er zelfs nog enkele kinderen met hun ouders aan om te vliegeren. Een van de moeders vraagt me of dit een vervolg kan krijgen en ik beloof voor volgende week een medaille te maken en een prijs uit te reiken voor de vlieger die het hoogste komt.

    Schuchter slentert een stel dichterbij dat hier nog maar net is komen wonen. “We zagen de oproep en het leek ons zo leuk om te komen vliegeren! Maar ja het is natuurlijk voor kinderen..” Op mijn protesten en betoog dat ik zelf bijna elke middag met de jongens vlieger besluiten ze voor volgende week een vlieger te kopen en bedanken blij voor het idee. Geweldig toch?

    Met zonsondergang wordt het gelijk donker. Ik fiets met de jongens naar huis en tegen de westelijke hemel in de laatste rode gloed tekenen twee hoge eenzame vliegers zich scherp af. Als ik hen zo goed kan zien, dan zien de Egyptenaren dit een paar honderd meter verder op ook. Benieuwd wat dit hen doet. Zou men het gek vinden? Zou het hen irriteren? Zouden het de kinderen daar op een idee brengen?

    De woorden van profeet Zacharia zingen door mijn hoofd. Dat er ooit weer in de straten van Jeruzalem spelende kinderen zullen zijn. Zelfs hier in de droge woestijn leven zij en spelen in het hun beloofde land. En onze vrolijke vliegers zijn hiervan waarachtig een teken aan de hemel.

    Over de auteur