fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Zo’n momentje

    Joanne Nihom - 24 november 2017

    Vanuit Nederland vloog ik afgelopen week terug naar Israël. Schuin achter mij zat een jong traditioneel uitziend Arabisch echtpaar, het hoofd van de moeder was bedekt. Ze reisden samen met hun dochtertje, een meisje van een jaar of drie.

    Het meisje verveelde zich zichtbaar en had helemaal geen zin in de reis. Ze zat maar te draaien in haar stoel, terwijl ze keihard schreeuwde en huilde. Dikke tranen liepen over haar wangen. Af en toe keek ik om, lachte tegen haar en ging dan weer verder met mijn eigen bezigheden: het bekijken van een mooie film.

    “Resoluut kroop ze op mijn schoot en daar bleef ze zitten tot na de landing.”

    Maar ze bleef huilen en schreeuwen. In plaats van alleen naar haar te kijken, reikte ik haar mijn hand, als een soort afleiding. Eerst durfde ze die niet aan te raken, maar heel langzaam begon ze me enorm interessant te vinden. Het huilen stopte. Ze kwam steeds dichterbij, tot ze naast mijn stoel stond, terwijl ze zachtjes aan mijn vingers, ringen en oorbellen trok.

    Haar ouders geneerden zich er blijkbaar een beetje voor en kwamen ook naast me staan. Toen bleek dat ze alleen Arabisch spraken. Met handgebaren en wat onhandige klanken en woorden die ik zelf ook niet begreep, maakte ik ze duidelijk dat ik het prima vond dat hun dochtertje bij me stond. Ze bleek Maaran te heten.

    Het lukte haar ouders en mij om elkaar duidelijk te maken dat zij uit Palestina kwamen en ik uit Israël. Ik barstte van de vragen over hoe ze daar leefden, waar ze precies woonden, wat ze dachten over de situatie en zo veel meer. Maar het was onmogelijk om met elkaar te praten.

    Maaran trok zich nergens iets van aan, ze trok haar eigen plan. Resoluut kroop ze op mijn schoot en daar bleef ze zitten (een paar uur) tot na de landing. Geen tranen, geen gebrul, helemaal niets. Wel ontzettende pret. Na de landing stapten we allemaal uit. De ouders van Maaran bedankten hun nieuwe ‘oppas oma’ in gebarentaal.

    Daarna verloren we elkaar door de drukte uit het oog. Bij de koffers hoopte ik ze nog te zien, ik had ze graag een keer willen bezoeken. Helaas, heel jammer. Wel een ontmoeting om te koesteren en nooit meer te vergeten.

    Over de auteur