fbpx
  • Het ontsteken van de menora in Heemstede viel niet mee met de regen en het kleine lontje ... - Foto: Dirk P.H. Spits
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Jacobs’ Chanoekatoer – dag 2: Bussum

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 14 december 2017

    ‘Eindelijk thuis en samen zitten we nu bij onze eigen menora bij te komen, nadat we eerst de ‘gewone’ rabbinale problemen hebben weggewerkt.

    Wilt u weten wat voor mij ‘gewoon’ is? Een email met een urgente hulpvraag betreffende een ruzie tussen een man en zijn vrouw. Een man die plotseling naar het ziekenhuis moest en de echtgenote is in alle staten. Blouma, zo heet mijn echtgenote, zit al een uur aan de telefoon om die echtgenote te kalmeren. Een email van een buitenlandse rabbijn die, naar zijn zeggen, vals wordt beschuldigd van kwaadsprekerij en mij vraagt om hem terzijde te staan. Een video bekeken waarop ik dans met drie kleine kleinkinderen rond de menora.

    “Nu heb ik regelmatig te doen met kleine lontjes, maar die ontploffen juist erg snel en makkelijk …”

    Onderweg van Heemstede naar Bussum ben ik tien minuten in Amsterdam gestopt omdat ik een klein kwartiertje over had om de kleintjes op z’n minst één keer gedurende Chanoeka te zien. Ik ben al bijna vergeten waar ik de menora vandaag, inmiddels gisteren, heb aangestoken! Alleen, zonder chauffeur en zonder echtgenote, gereden naar Heemstede waar ik om 17:00 uur de menora heb aangestoken. Was een lastige klus want het regende, was koud en waaide en bovendien had de kaars een erg klein lontje. Nu heb ik regelmatig te doen met kleine lontjes, maar die ontploffen juist erg snel en makkelijk … Hier was het ontsteken van het kleine lontje een hele klus!

    In Heemstede was het gebruikelijke repertoire: toespraak van de voorzitter, de Haarlemse rabbijn Spiero, burgemeester en mijn persoontje. Het was gezellig, knus en warm. Het Ma’oz Tsoer klonk daar voor het stadhuis. Warm dus na afloop in het stadhuis waar de bremzoete soefganiot ons stonden op te wachten, maar gelukkig ook gewone krentenbollen. Toen had ik nog wat tijd over en ben ik dus op weg van Heemstede naar Bussum even naar de drie bovenvermelde kleinkinderen gegaan om de benen te strekken.

    Het nieuwe parochet in de synagoge van Bussum.

    Bussum was binnen. Maar ik had er geen moeite mee, want het bleef buiten maar regenen en regenen. Een nieuw parochet, voorhang in de synagoge, werd in gebruik genomen ter ere van, en ter nagedachtenis aan, Joop Leib, voormalig bestuurder van de Joodse Gemeente en een bekend filantroop.

    Het was volle bak en prachtige muziek . Moeder en zoon, vluchtelingen uit Rusland, zingen en spelen indrukwekkend. Ik had ze al een paar keer gezien en vooral gehoord in Maastricht. Ongelofelijk kundige meesters der kunst! De toespraakjes er omheen, de ceremoniemeester, de ontvangst aan het begin en de prachtige en royale receptie na afloop. Ik kreeg veel waardering voor mijn toespraak, en dat geeft een goed gevoel. Hoewel het eigenlijk een must is omdat de toespraak, Chanoeka, de nieuwe parochet en de reeds overleden schenker herdacht moesten worden. Vreugde en verdriet wisselen elkaar af. Alles liep gesmeerd, alleen het vinden van een parkeerplaats in Bussum is te vergelijken met het vinden van een naald in een hooiberg.

    » Lees verder op Jonet.nl

    Over de auteur