• Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De kleine stapjes van co-existentie

    Joanne Nihom - 6 december 2017

    Een post op Facebook over een winkel in Amstelveen waar het personeel anti-Joodse opmerkingen maakte in het bijzijn van Joodse klanten. Vreselijk, afschuwelijk.

    De reacties op de post logen er niet om: “Saboteren, er nooit meer naar toe …” Ik verwonderde me en durfde er niet goed op te reageren. De opmerkingen van het personeel praat ik niet goed. Maar vaak, heel vaak, is dit gedrag uit onwetendheid, napraten of niet eens weten wat ze precies zeggen. Er keihard tegenin gaan? Voortaan in een andere winkel kopen? Is dat de oplossing?

    “Als je maar open blijft, elkaar respecteert en continu met elkaar in gesprek gaat en vragen blijft stellen.”

    Een sprongetje naar Israël. Co-existentie. Mijn stokpaardje. Hoe wij hier samenleven. Joden, Arabieren en Palestijnen. Dat kan alleen op basis van elkaar begrijpen, met elkaar in gesprek gaan en altijd maar door blijven praten. Dat is wat Israël gebeurt. Op zoveel niveaus.

    Ik maak het van dichtbij mee in de Arabische dorpen waar ik mijn boodschappen doe, veel mensen ken en flink wat tijd doorbreng. Veel begrijp ik niet. We denken niet hetzelfde. Onze gewoontes zijn anders. De manier waarop we leven is niet dezelfde. En dat is okay. Zelfs hardstikke okay. Als je maar open blijft, elkaar respecteert en continu met elkaar in gesprek gaat en vragen blijft stellen. Zelfs als je helemaal niets van de ander begrijpt. Zelfs als je stiekem denkt: wat raar, wat vervelend, wat onaardig.

    Terug naar Amstelveen. Als het mij was overkomen, was ik naar de eigenaar van de winkel gestapt, met hem in gesprek gegaan en ook met zijn personeel. Ik had ze bij me thuis uitgenodigd om te laten zien hoe ik leef. Omdat dat net als ieder ander is. Ik was een open gesprek aangegaan over Joden en het Jodendom. Ik had ze een keer meegenomen naar de synagoge. Ze opgegeven voor een rondleiding van dat bijzondere project van de Liberaal Joodse Gemeente ‘Leer je buren kennen’, ik schreef hier al eerder over.

    Niet elkaar afwijzen, negeren of weglopen. Blijven praten, dan kan het niet anders dan goed gaan. Kleine stapjes die samen een hele grote stap vormen.

    Over de auteur