fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Het gevaar van het noorden

    23 februari 2018

    De “rode lijnen” van Israël zijn duidelijk: Libanese radicale sjiitische Hezbollahmilities mogen geen geavanceerdere wapensystemen ontvangen. Dit is consensus in het gehele politieke spectrum van de Joodse staat. Om deze rode lijn te verzekeren, heeft de Israëlische luchtmacht het afgelopen decennium honderden luchtaanvallen uitgevoerd.

    Na de vernietiging van de Islamitische Staat – althans als een verschijnsel dat op kaarten verschijnt – is er nu een ander no-go voor Israël: de Iraniërs mogen de greep niet permanent vasthouden in Syrië. Zowel de bewapening van Hezbollah als de hegemoniale ambities van Iran zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. “Allah’s partij”, wat de vertaling is van “Hizb Allah”, is niets anders dan een bataljon van het Iraanse leger.

    “In Israël wordt echter niet alleen een andere ‘oorlog in Libanon’ gevreesd, maar een oorlog aan de hele noordgrens.”

    Deze nieuwe rode lijn van de Israëli’s is duidelijk in tegenspraak met de diplomatieke inspanningen van Russen, Turken en Iraniërs. Deze trojka heeft de afgelopen jaren het vacuüm opgevuld dat de Amerikanen in het Midden-Oosten achterlieten. Deze drie machtige spelers op het toneel van machtspolitiek in het Midden-Oosten proberen de invloed van de Verenigde Staten nog meer te bedwingen. En ze streven ernaar hun respectievelijke invloedssferen te behouden en uit te breiden.

    De zogenaamde shi’ite crescent ‘sjiitische wassende halvemaan’ is de werkelijke realiteit geworden sinds de verdwijning van de Islamitische Staat van de kaart. De mullahs in Teheran zijn erin geslaagd hun landverbinding te creëren van de Perzische Golf en de Kaspische Zee tot de Middellandse Zee. Vanuit Iran heersen ze over Irak, Syrië en Libanon. In feite heeft de Hezbollah-militie jarenlang het eens-christelijke Libanon gecontroleerd. Tegelijkertijd trekken vanuit het perspectief van Israël de tangen aan vanuit het zuiden, omdat de Iraniërs massale invloed uitoefenen in Jemen via de Houthi-milities en via Hamas in de Gazastrook.

    Oorlog tegen Hezbollah

    Als het gaat om een oorlog met Hezbollah, staat Israël voor een dilemma: het kan alleen zijn eigen burgerbevolking beschermen door Libanon te vernietigen. Hezbollah heeft meer dan 130.000 raketten gestationeerd in Libanon, waardoor het heel Israël kan bereiken tot Eilat. Deze sjiitische militie bezit nu meer raketten dan alle NAVO-staten samen, met uitzondering van de VS. En dit moorddadige arsenaal is niet gehuisvest in militaire bases, maar meestal opgeslagen in woonwijken van burgers.

    In het geval van een acuut militair conflict, kan Israël het zich niet veroorloven te wachten totdat deze raketten gericht op Israël worden gelanceerd. Het Israëlische leger moet ze zo snel mogelijk vernietigen. De massale nevenschade bij de Libanese burgerbevolking die onvermijdelijk is, zal hoogstwaarschijnlijk door de publieke opinie worden toegeschreven, niet aan Hezbollah, maar aan de Joodse staat. Tegelijkertijd zijn Israëlische politici zich ervan bewust dat beelden van een verwoest buurland ook een enorme impact hebben op de publieke opinie in hun eigen land.

    In Israël wordt echter niet alleen een andere “oorlog in Libanon” gevreesd, maar een oorlog aan de hele noordgrens, van Rosh Hanikra aan de Middellandse Zeekust tot Hamat Gader aan de zuidkant van de Golanhoogte, bij de grensdriehoek Israël-Syrië -Jordanië.

    Onvermijdelijke tegenstellingen

    Dit scenario is een nachtmerrie voor Israël, waar geen winnaars kunnen zijn, laat staan blije overwinnaars. Dat is waarom Israël geen keus heeft. Het moet ervoor zorgen dat het de Russische belangen in Syrië niet fundamenteel schendt. Jeruzalem moet de regels van Moskou accepteren, zelfs als ze zijn eigen rode lijnen schenden.

    Als de Russen hun eigen belangen willen realiseren, mogen ze hun Iraanse bondgenoten niet overdrijven. Tegelijkertijd wil Rusland, een veelvoudig doelwit van islamitische extremisten, Israël niet volledig vervreemden. Daarom zal Rusland waarschijnlijk doorgaan met het accepteren van Israëlische luchtaanvallen op Syrië, hoewel het land het Syrische luchtruim controleert. Maar het zal ook niet voorkomen dat het Syrische leger probeert om Israëlische straaljagers neer te schieten.

    Over de auteur