• Bloeiende bloemen in Israël na regenval en het aanbreken van de lente. - Foto: Flash90
Nieuws

Lente en luchtalarm

Joanne Nihom - 12 februari 2018

Het is weekend. Ik word wakker van het gefluit van de vogels. Als ik de gordijnen en de ramen open doe, ruik ik de lente. Fris, zacht, het heeft iets onschuldigs, ook iets blijs.

Voordat ik begin aan mijn dagelijkse wandeling check ik het nieuws op internet. Luchtalarmen op de Golan. Eén uur en twee uur geleden. Ook zijn er berichten dat de Israëlische luchtmacht Iraanse doelen in Syrië bombardeert. De lente voelt plotseling ver weg. Ik begin aan mijn wandeling en besluit in de buurt van het dorp te blijven. Dat is onzin, want zowel de Golan als Syrië zijn ver weg, heel ver weg.

In de avocado-plantages kom ik een bekende tegen uit een ander dorp. “Loop niet te veel naar het oosten, er ligt zo veel modder, je kunt er bijna niet lopen.” Dat was ik toch al niet van plan, maar om andere redenen. Ik verbeeld me dat ik in de verte gerommel hoor. “Bombardementen”, gaat het door mijn hoofd. Maar dat is eigenlijk onmogelijk, het is te ver weg.

Dan vergeet ik alles. Het is een heerlijke morgen met weinig wind en een blauwe lucht. Veel roofvogels scheren langs, prachtige grote sterke beesten. Hier en daar zie ik in de verte een jakhals. Er vliegen zelfs twee luchtballonnen over. Het maakt me allemaal blij.

Op de terugweg hoor ik in de verte de vrolijk klinkende schoolbel uit het Arabische dorp (op zaterdag hebben de kinderen daar school). Het eerste schooluur begint. Op de Golan en in Syrië zitten de kinderen in schuilkelders en als die er niet zijn, schuilen ze op andere plekken.

2018. Wat een gestoorde wereld.

Over de auteur