• Premier Netanyahu ontmoet president Trump tijdens een bezoek aan Amerika. - Foto: Flash90
Nieuws

VS en Israël tonen duidelijke strategie tegen Iran

Yochanan Visser - 7 maart 2018

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu is momenteel in de Verenigde Staten om de jaarlijkse bijeenkomst van AIPAC, The American Public Affairs Committee, bij te wonen. Netanyahu ontmoette op maandag ook de Amerikaanse president Donald Trump en beide leiders wezen opnieuw op het gevaar dat Iran vormt, niet alleen voor Israël, maar voor de hele wereld.

De VS en Israël werken nauw samen om het Iraanse gevaar te beteugelen, vertelden Trump en Netanyahu tijdens een persconferentie op het Witte Huis na afloop van hun ontmoeting.
Hoe nauw, werd verder niet gespecificeerd om begrijpelijke redenen. Echter wie de gebeurtenissen over de laatste periode nauwlettend volgde, ziet hoe dat in zijn werk gaat.

Ten eerste is er de samenwerking om via de Verenigde Naties de druk op Iran te verhogen. Dit wordt gedaan via de VN Veiligheidsraad waar de Amerikanen resoluties hebben ingediend die beogen om opnieuw een zwaar sanctieregime op Iran in te stellen en om Iran veroordeeld te krijgen over haar expansionisme in het Midden-Oosten.

“De vraag is nu of Israël tijdig zal ingrijpen om een trauma zoals tijdens de Jom Kippoer Oorlog te voorkomen.”

Dit gedeelte van het diplomatieke offensief tegen Iran verloopt niet naar wens omdat Rusland dwars ligt en VN Veiligheidsraadresoluties tegen Iran tegenhoudt met zijn veto. Dat bleek vorige week opnieuw toen een door Engeland ingediende motie die beoogde om de Iraanse interventie in Jemen te veroordelen werd getorpedeerd door de Russen. Die interventie betreft het leveren van wapens aan de sjiitische ‘Houthi’ rebellen en het trainen van leden van deze militie die nu bijna constant Saoedi-Arabië bestoken met door Iran geleverde raketten.

Zoals bekend steunen Rusland en Iran ook het regime van de Syrische dictator Bashar al-Assad en proberen via de Syrische burgeroorlog hun invloedsfeer in het Midden-Oosten uit te breiden.

Een ander traject is om de Europese landen die betrokken waren bij de onderhandelingen over de nucleaire overeenkomst met Iran, zover te krijgen dat ze de deal openbreken om via nieuwe afspraken betere (IAEA) controle te krijgen over Iran’s nucleaire activiteiten.
De Fransen proberen de Iraanse regering zover te krijgen dat men bereid is om te praten over het Iraanse ballistische raketprogramma, maar de Ayatollahs in Teheran zijn niet van plan om concessies te doen op beide punten.

Nieuwe strategie

Dan is er de militaire optie. Wie de gebeurtenissen in Syrië in februari goed volgde ziet dat er een verandering heeft plaatsgevonden in de houding van zowel Israël als de Verenigde Staten ten opzichte van de Iraanse expansionistische activiteiten in het door oorlog geteisterde land.

De Amerikanen waren de eersten die de nieuwe strategie ten opzichte van Iran in Syrië introduceerden. Op 7 februari 2018 vond er in de buurt van de Oost-Syrische stad Deir ez-Zur een incident plaats dat volledig verkeerd werd geïnterpreteerd door de media en waarnemers.

Die dag probeerde Iran om haar invloedssfeer in oost Syrië uit te breiden door een massale aanval te lanceren op de Syrian Democratic Forces (SDF) en Amerikaanse eenheden in de buurt van de stad Deir ez-Zur. De media concentreerde zich uitsluitend op berichten over de vermeende Russische betrokkenheid bij deze aanval die het leven zou hebben gekost aan tientallen of zelfs honderden Russische huurlingen die zich op een basis bevonden nabij het slagveld.

Het Duitse tijdschrift Der Spiegel onthulde vorige week echter dat de Russen niet deelnamen aan het offensief en waarschijnlijk werden aangevallen tijdens het ongekende Amerikaanse antwoord op de Iraanse agressie. Het Duitse tijdschrift onthulde verder dat sjiitische milities uit Pakistan en Irak en lokale, door Iran gesteunde, milities de SDF en de Amerikaanse soldaten aanvielen.

Der Spiegel stuurde een team van journalisten naar Deir ez Zur die vaststelden dat de Russen niet hadden deelgenomen aan de strijd en dat de ‘Syrische’ eenheden onder bevel stonden van niet nader genoemde Iraanse officieren.

Het doel van de aanval was om Iran definitieve controle te geven over het grensgebied met Irak – waar niet alleen de Syrische olie infrastructuur is gevestigd, maar dat ook essentieel is voor de zogenaamde ‘landcorridor’ die de Quds brigade van de Revolutionaire Garde over de laatste drie jaar heeft gerealiseerd. Deze corridor moet Iran verbinden met Israël en de Middellandse Zee waar de Iraniërs een marinehaven willen bouwen.

Het Amerikaanse antwoord op de aanvallen van de Sjiitische milities was overweldigend en een groot deel van de vijfhonderd man tellende aanvalsmacht werden gedood in een zes uur durend offensief waarbij ook vrijwel de hele militaire infrastructuur van de lokale Qudsbrigades werd verwoest.

De regels veranderd

Drie dagen later reageerde Israël op vrijwel identieke wijze nadat de Israëlische luchtmacht een Iraans onbemand vliegtuig neerschoot dat het luchtruim in de buurt van Bet Shean in de Jordaanvallei binnen vloog. Het Israëlische leger reageerde met een bombardement op de Syrische luchtafweer en op Iraanse militaire complexen in Syrië waarbij meer dan de helft van de Syrische luchtafweersystemen werd vernietigd.

Beide reacties hadden als doel om Iran en haar bondgenoten duidelijk te maken dat ‘de regels van het spel’ definitief zijn veranderd en dat de VS en Israël voortaan hun zogenaamde ‘rode lijnen’ met betrekking tot Syrië, dat wil zeggen de Iraanse opmars langs de Irakese grens en richting de Golanhoogvlakte, consequent zullen hanteren.

In Israël zijn experts en commentatoren die de ontwikkelingen rond Irans activiteiten volgen ervan overtuigd geraakt dat de ‘volgende oorlog’ nu slechts een kwestie van tijd is. Die oorlog zal slechts te vergelijken zijn met de Zesdaagse Oorlog zoals Vic Rosenthal uitlegde in een nieuw artikel voor Jewish Press. “Er is een gevoel van ‘stilte voor de storm’” schreef Rosenthal die ervan overtuigd is dat Israël ook deze oorlog zal overleven.

Wat duidelijk is, is dat de Joodse staat en haar bondgenoten in de VS niet langer kunnen toekijken hoe Iran langzaam maar zeker Israël in een wurggreep probeert te krijgen. Sommige commentatoren roepen nu op tot preventieve actie omdat de verwachting is dat die ‘volgende oorlog’ een oorlog op vier of vijf fronten zal worden. Dat wil zeggen Libanon, Syrië, Gaza, Judea en Samaria en wellicht ook de Egyptische grens waar het ISIS-filiaal Wilayat Sinai nu onder druk wordt gezet door zowel het Egyptische leger als de IDF.

Wat betreft het front op de zogenaamde Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria) ook daar is een patroon zichtbaar waarbij de IDF te maken heeft met een toename in schietincidenten en andere terreuraanslagen die lange tijd niet werden gehanteerd door Hamas en andere Palestijnse terreurbewegingen.

De vraag is nu of Israël tijdig zal ingrijpen om een trauma zoals tijdens de Jom Kippoer Oorlog te voorkomen. Afgaande op wat er in Februari in Syrië gebeurde lijkt het er sterk op dat de Israël voor het model van de Zesdaagse Oorlog zal gaan kiezen. Dat wil zeggen preventief ingrijpen met het volledige militair potentieel dat het land tot haar beschikking heeft.

Over de auteur