fbpx
  • Het beton voor de schuur wordt in de bekisting gestort uit een fonkelnieuwe betonwagen. - Foto's: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    En hij stond stil …

    Fraidzjah - 23 april 2018

    Tijd is geld. Toegegeven, in iets mindere mate hier in de zuidelijke woestijn waar de krachtige zon en hete wind je ritme vertragen. Maar toch, als je midden in het bouwproces van een huis zit wil je maar een ding en dat is effectief werken en zo min mogelijk geld en tijd verspillen.

    Een belangrijke dag. Mijn man had iemand gevonden die iets minder dan een lading beton nodig had voor zijn bouwwerkzaamheden. Wij zelf hadden een kleine lading beton nodig om de bekisting voor de vloer van de schuur te vullen. Maar om daar een volle betonwagen voor te bestellen die ook nog eens van 45 kilometer ver weg moet komen is geen denken aan. Dus combineerden zij hun activiteiten. Tegelijkertijd zou er vroeger dan verwacht een vrachtwagen komen om de dakplaten en ijzeren binten voor het huis te leveren.

    Chauffeurs moet je nooit lang laten wachten. Zeker niet als ze zojuist zenuwachtig de eindeloze rechte weg door de woestijn af moesten leggen en bang waren te dicht in de buurt van het veiligheidshek te komen dat tussen ons en Egypte in gebouwd is. “In wat voor gat wonen jullie!” is steevast het antwoord uit het open raampje op je ‘Goedemorgen!”

    “Ik zal mijn leven lang niet vergeten op welke basis wij ons huis bouwen.”

    Mijn man maakte het grondzeil van de bekisting nat terwijl hij zijn mobiel vaster tegen zijn schouder drukte en zijn hete benen tegelijkertijd in enorme rubberen laarzen wurmde. Hij had al drie bekenden gebeld en vroeg nu een vierde om hem tien minuten te komen helpen de dakplaten van de vrachtwagen te tillen. Ik kromde mijn tenen in mijn sandalen toen ik begreep dat ook deze niet in de buurt was en zei maar even helemaal niets. Altijd beter dan olie op het vuur gooien. “Oh maar het komt helemaal goed zo dadelijk!”

    Vertwijfeld draaide ik me maar even om. Bij dit soort grenzeloos optimisme in tegenstelling tot de praktische situatie moet ik altijd even diep ademhalen. Helemaal omdat precies op dat moment de betonwagen het perceel opdraaide.

    Het “In-wat-voor-gat-wonen-jullie!” werd dit keer in het Russisch geroepen dus mocht mijn man hierop antwoorden. De chauffeur smeet een leeg zachte kaas bakje naar buiten op de grond dat hij net als ontbijt genuttigd had. Ik raapte het op en liep er mee naar de vuilnisbak. De betonwagen was spiksplinter nieuw en reed vanmorgen zijn eerste vracht. Zelfs op de banden zat nog geen stof. Als het beton er ook zo goed uitzag zou het nog helemaal goed komen zo.

    Tijd is geld en chauffeurs moet je nooit lang laten wachten. Helemaal niet als ze in de hete zon staan en hun vracht kwijt willen. Mijn man hobbelde op zijn zevenmijlslaarzen naar zijn zelfgemaakte sneeuwschuiver die als zodanig nooit dienst zou doen in de woestijn. De betonwagen draaide zijn lading continu om het beton in beweging te houden en door de sleuf die in positie werd gebracht stroomde het de bekisting in. En toen ging de sirene.

    Dodenherdenking van alle omgekomen kinderen en volwassenen in de holocaust. Tijd is geld, beton droogt in de woestijn net even iets sneller op als in Nederland en de chauffeur wilde hier weg. Maar nu stond de betonwagen stil. Het beton hield op met stromen, de wagen draaide zijn lading niet meer en de chauffeur stond net als wij in diepe ernst en respect stil. Heel stil.

    Twee eindeloze minuten lang. De toon van de sirene galmde over het dorp en ik hoorde ook de sirene van de nabuurige woestijn dorpjes. Het overstemde de vogels. De kleine kinderen van de chreche stonden naast hun leidsters en het leven in heel Israël stond stil. Zoals de levens stil stonden van hen die vermoord werden. En stil liepen tranen naar beneden.

    De betonvloer kwam klaar en de vrachtwagen met materialen werd vlak daarna gelost met de vijfde gebelde vriend die wel in de buurt was en even kwam helpen.

    Maar ik zal mijn leven lang niet vergeten op welke basis wij ons huis bouwen.

    Manlief verspreid het verse beton in de bekisting.

    Over de auteur