• Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Pesach: het vernietigen van hoogmoed

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 6 april 2018

    In een vliegtuig kun je letterlijk en figuurlijk geen kant op. De films interesseren me niet zo erg en dus zit ik maar wat in mijzelf te filosoferen. Omdat ik op weg (of beter: op lucht) was naar Montreal om Pesach door te brengen bij mijn daar woonachtige kinderen en kleinkinderen, gingen de diverse Pesachgedachten door mijn hoofd. En al filosoferend dacht ik: laat ik iets aan het papier toevertrouwen om met mijn niet-joodse vrienden te delen.

    Gedurende de Pesachperiode, acht dagen lang, bevind ik me eigenlijk een beetje buiten de alledaagse wereld. Even geen krant, want die kan niet doorgestuurd worden naar Canada, radio-luisteren doe ik daar ook niet. Een TV hebben mijn kinderen bewust ook niet, dus “even helemaal weg”. Maar na Pesach meteen weer helemaal midden in de wereld. Nu al, nog voor Pesach, weet ik dat ik na Pesach helemaal niets heb gemist van het nieuws. Het nieuws zal zijn gekomen en het nieuws zal zijn gegaan. Of ik het wel of niet heb gevolgd heeft totaal geen invloed op het nieuws, het grote dagelijkse wereldgebeuren.

    Statement

    De beroemde Lubavitcher Rebbe vroeg aan een van zijn volgelingen of hij iedere dag wel de krant las. De man antwoordde dat hij dat trouw deed, maar wel dagelijks eerst het ochtendgebed uitsprak. De Rebbe vroeg hem daarop wat er vanochtend voor nieuws was geweest in de wereld. De volgeling deed meteen verslag van de criminele activiteiten die hadden plaatsgevonden, de oorlogen, bedreigingen en conflicten. “En wat heb je eraan gedaan”, vroeg de Rebbe hem. ” Maar Rebbe,” was zijn antwoord, “wie ben ik om er iets aan te kunnen doen?” En dan reageert  de Rebbe met een duidelijke statement: ”Als je er dan niets aan kan doen, waarom moest je dan die krant lezen?”

    Op deze site van Christenen voor Israël lees ik van alles over Israël en over het Joodse volk. Prima en belangrijk, want zo’n site prikkelt de broodnodige alertheid. Maar desondanks blijft de vraag staan: wat doe ik met al die kennis over Israël, het land en het volk? En toch is er iets wat we allen ermee kunnen en dus moeten doen, namelijk de bron van alle kwaad vernietigen.

    Pesachgedachten

    Als ik nu 12.192 meter boven land vlieg en dan naar beneden kijk, dan is alles piep- en piepklein, zelfs onzichtbaar. En dan denk ik aan een van de Pesachgedachten die zojuist door mijn hoofd schoten. De dag voor Pesach moeten wij al het gerezene verwijderen. Geen kruimeltje brood mogen we meer in ons bezit hebben. En het gerezen deeg dat we toch nog na de grote schoonmaak hebben gevonden, wordt vernietigd. En dan, zodra Pesach echt is begonnen, de matzes.

    Gerezen staat symbool voor hoogmoed. De ongerezen matze duidt op nederigheid. Als ik vanuit mijn vliegtuig naar beneden kijk is al het aardse het summum van nietig, het neemt geen plaats in. Maar als ik dadelijk na Pesach weer midden in het gewone alledaagse sta, dan loop ik het risico om het spirituele, het Goddelijke, nauwelijks te zien, maar wel bijna uitsluitend oog te hebben voor al dat het aardse met zich meebrengt.

    ”Als je er dan niets aan kan doen, waarom moest je dan die krant lezen?”

    En dat is nu precies Pesach: met het vernietigen van al dat gerezen is, worden we geacht om ook afstand te nemen van het gerezene in onszelf. Want mijn hunker naar materialisme is het product van mijn ego. En de matze die we tot ons nemen is gelijk de broodnodige bescheidenheid en nederigheid, bron van naastenliefde en bron van het geloof in de Eeuwige.

    Natuurlijk is het goed om geïnformeerd te zijn over een heleboel dat zich afspeelt in onze samenleving. Maar het doel is wel om met die wetenschap iets te doen. En dat doen is weer gekoppeld aan mijn hoogmoed of mijn bescheidenheid. En dus vraag ik mijzelf steeds af, en speciaal gedurende Pesach: heb ik mijn ego vernietigd en de matze-gedachte voldoende geïmplementeerd?

    Over de auteur