• Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Verdriet en vreugde: onlosmakelijk met elkaar verbonden

    Joanne Nihom - 16 april 2018

    Ik was mijn blog voor vandaag als volgt begonnen:

    Deze week zijn er twee bijzondere dagen in Israël. Dinsdagavond begint Jom Hazikaron. Vierentwintig uur herdenkt Israël haar vermoorde en gesneuvelde zonen en omarmt hun nabestaanden. Woensdagavond begint Jom Ha’atsmaoet. Vierentwintig uur viert Israël de oprichting van de staat, dit jaar zeventig jaar geleden. Ingewikkelde dagen. Momenten om stil te staan, momenten om feest te vieren.

    Jom Hazikaron gaat woensdagavond over in Jom Ha’atsmaoeth. Van treuren naar feest. Een grotere overgang bestaat niet. Het doet bijna pijn, toch hoort het beide bij dit land. Op dit moment lijkt er weinig reden tot vreugde. Met onrust en onduidelijkheid aan de zuidelijke en noordelijke grens van het land. Maar er is ook zoveel om trots op te zijn. In zeventig jaar is Israël uitgegroeid tot een bijzonder en uniek land.

    En toen kreeg ik onderstaande foto van de moeder van Hadar Goldin, onlangs schreef ik over hem.

    Tijdens Operation Protective Edge in 2014, werd de toen drieëntwintigjarige Hadar Goldin ontvoerd en vermoord door Hamasterroristen. Zijn lichaam is door Hamas nooit vrijgegeven. Al jaren reizen zijn ouders de wereld over, hebben ontmoetingen met invloedrijke mensen en spreken op belangrijke bijeenkomsten, om aandacht voor Hadar te vragen en ook voor Oron Shaul, een Israëlische soldaat die in 2014 hetzelfde lot trof als Hadar

    Palestijnse betogers dragen een ‘doodskist’ met daarop foto’s van in Gaza vastgehouden Israëli’s.

    De foto is afgelopen weekend genomen aan de grens bij Gaza. Gruwelijk. Demonstrerende Palestijnen die een zogenaamde lijkkist dragen met daarop foto’s van vermiste en vermoorde Israëliërs in Gaza. De ouders van Hadar zijn een crowdfundingactie gestart om geld bij elkaar te krijgen voor het voeren van actie om het lijk van hun zoon naar Israël te krijgen. Het woord gruwelijk komt weer bij me op.

    Am Yisrael Chai, Israël leeft. Dankzij al die zonen en dochters die er niet meer zijn. Verdriet en vreugde: onlosmakelijk met elkaar verbonden.

    Moge Hadar dit jaar thuiskomen, eindelijk thuiskomen om in het land dat hij verdedigde begraven te worden. Het wordt tijd.

    Over de auteur