• Palestijnen tijdens de onlusten langs het grenshek met Israël eerder deze week.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De morele uitdaging van Gaza

    17 mei 2018

    Gisteravond toen het aantal dode mensen in Gaza bijna 60 was, stelde mijn dochter me een eenvoudige vraag: “Abba, wat schrijft u over Gaza?” Voordat ze me belde, had ik niet de intentie erover te schrijven. Gaza verlamt me tot stilzwijgen.

    Toen ik verslagen las of discussies hoorde over dodelijk wapengebruik door het Israëlische leger tegen demonstranten, kromp ik ineen. Om wat aan de grens met Gaza gebeurt, een demonstratie te noemen is een perversie van de werkelijkheid zoals ik die ken.

    De inwoners van Gaza hebben elk recht en elke reden om te demonstreren tegen de tragedie waaruit hun leven bestaat. Niet alleen leven ze onder onvergeeflijke en erbarmelijke omstandigheden, maar ook niemand neemt verantwoordelijkheid voor hun hachelijke situatie of voor de weg om de leefomstandigheden te verbeteren.

    ” Ik geloof niet dat Israël principieel verantwoordelijk is voor de realiteit van Gaza, maar het draagt wel enige verantwoordelijkheid.”

    Wat aan de grens met Gaza gebeurt, is geen protest tegen de werkelijkheid van het leven in Gaza, maar een aanval tegen de soevereiniteit van Israël en haar recht van bestaan. Palestijnen hebben elk recht om de vorming van de staat Israël als hun Nakna – catastrofe – te zien en te ervaren. Ze hebben elk recht om de Zesdaagse Oorlog en Israëls hereniging van Jeruzalem als een intensivering van deze Nakba te zien.

    Toen echter tienduizenden mensen, burgers waaronder terroristen van Hamas en Islamitische Jihad, zich verspreid hadden en naar onze grens marcheerden met de bedoeling om die te vernielen, Israël binnen te dringen en terroristen toe te staan Israëli’s te vermoorden, dan is dat alleen NIET een vredesdemonstratie. Het is helemaal geen demonstratie. Het is een slagveld waar iedereen die de grens nadert een strijder is.

    Terwijl de Palestijnen elk recht hebben op hun eigen Nakbaverhaal, heeft mijn volk elk recht om onze onafhankelijkheid te vieren en onze overwinning in 1967, en om vreugde te uiten over ons nationaal tehuis in ons eigen land waarvan de hoofdstad Jeruzalem is. En we hebben elk recht om onze rechten te verdedigen.

    Uitdaging

    De uitdaging is, dat wanneer het over Gaza gaat, dat voor Israëli’s ons morele geweten overwegend zwijgt. We beargumenteren dat onze terugtrekking uit Gaza – waaronder ook valt het scheppen van een precedent voor het ontmantelen van nederzettingen – de Gazanen geïnspireerd zou moeten hebben in plaats van het oorlogspad de mogelijkheid van vrede te omarmen of op zijn minst te onderzoeken. Het zou geïnspireerd hebben tot handel in goederen en het aanmoedigen van economische banden; in plaats daarvan leidde het tot rakettenvuur en als reactie daarop, een gedeeltelijke blokkade van Gaza.

    Wij houden de bevolking van Gaza persoonlijk verantwoordelijk voor de keuzes die zij hebben gemaakt. Wij houden het door hen gekozen leiderschap – dat voortdurend verklaart mijn vernietiging op het oog te hebben en dat probeert uit te voeren – zowel verantwoordelijk voor de tragedie van Gaza als voor haar opbouw. Als gevolg daarvan geloven de meeste Israëli’s dat van dit moment af onze morele verantwoordelijkheden beperkt zijn tot de pogingen onszelf te verdedigen. De benarde toestand van de inwoners van Gaza speelt geen rol meer bij onze morele overwegingen.

    Gaza verlamt mij tot zwijgen, want ik ben net als de meeste Israëli’s. Ik ben niet alleen bedroefd over de keuzes die de Gazanen hebben gemaakt en door de weg die ze niet hebben gekozen om in te slaan; ik ben boos. Ik ben een toegewijde tweestatenman die gelooft in het recht van het Palestijnse volk op soevereiniteit in hun eigen staat, levend naast Israël in vrede en veiligheid voor ons beiden.

    Ik ben boos, omdat ik vermoed dat het haatvolle geweld dat Gaza uitbraakt, mogelijk Israëls geloof in de levensvatbaarheid van de tweestatenoplossing in onze tijd van leven, begraven heeft. Elke discussie over een Palestijnse staat in Judea en Samaria wordt ogenblikkelijk verworpen met het argument: “Dat wordt alleen een ander Gaza.” En dit Gaza zal in staat zijn heel Israël lam te leggen met alleen maar mortiervuur.

    Zwart gat

    Maar zoals mijn dochters telefoontje mij te binnen bracht: we kunnen onszelf niet toestaan verlamd te raken, en een ‘zwart gat’ in onze samenleving te scheppen. Ik geloof niet dat Israël principieel verantwoordelijk is voor de realiteit van Gaza, maar het draagt wel enige verantwoordelijkheid.

    Ik geloof niet dat onze soldaten aan de grens met Gaza op demonstranten schieten, maar dat ze verwikkeld zijn in een oorlog. Ik geloof ook niet dat de door Hamas geïnspireerde acties aan de grens een existentiële dreiging voor de staat Israël vormen. Maar ze vormen wel een gevaar van leven-en-dood voor veel Israëli’s. Tegelijkertijd werden in een dag 60 menselijke levens beëindigd en raakten duizenden gewond.

    Terwijl 60 mensen hun leven verloren, en Israëlische soldaten betrokken waren bij de verschrikkelijke uitdaging onze grens te beschermen, waren er tienduizenden Israëli’s bijeen op het Rabin Plein in Tel Aviv om met Netta Barzilai haar en onze overwinning tijdens het Eurovisie Songfestival te vieren.

    ’Mijn schepping verdrinkt’

    Toen de Egyptenaren – een grotere macht en vijand dan de Palestijnen – verdronken in de Rode Zee, haalt onze traditie naar voren dat de engelen een loflied voor God in de hemel begonnen te zingen. God legde hen het zwijgen op met de woorden: “Mijn schepping verdrinkt in de zee, en jullie willen een loflied zingen?”

    Het boek Esther vertelt over een bijzonder afschrikkend moment. Nadat Ahasverus en Haman de verordening lieten uitgaan om alle Joden in het hele rijk in 1 dag te vermoorden en uit te roeien, zegt het: “En de koning en Haman zaten te drinken, maar de stad Susan was in verwarring.” (Esther 3:15)

    “het is in Gaza dat onze toewijding aan de waarde van het menselijk leven op de proef gesteld is en zal worden.”

    We kunnen geloven dat de gebeurtenissen in Gaza oorlog tegen Israël is, we kunnen onze soldaten steunen en ondanks dat, verlangen naar een openbaar debat over de middelen om deze oorlog te winnen. Ik hecht geen waarde aan moreel filosofisch gepraat, of uitdrukkingen van ‘zorg om’ verlies van leven. Ik waardeer serieuze morele reflectie op hoe we ons ervan kunnen verzekeren dat we ons houden aan onze morele militaire gedragscode die erom vraagt dat zelfs wanneer kracht wordt gebruikt voor zelfverdediging, we alleen een noodzakelijke hoeveelheid kracht inzetten in verhouding tot het gevaar waar we mee te maken hebben. En dat we alles doen wat in onze macht ligt om burgerslachtoffers te vermijden. Ik verlang naar een Israëlische samenleving die zo’n debat verwelkomt en eraan deelneemt.

    Ik ben niet van mening dat onze soldaten internationale wetten overtreden. Toch ben ik geïnteresseerd in een openbare discussie over wat onze soldaten aan het front in Gaza ervaren. Ik ben betrokken op het verdedigen van onze soldaten om ze niet in situaties te plaatsen waar hun opdrachten niet duidelijk zijn waardoor onze soldaten in een moreel geschipper terechtkomen.

    Gaza verlamt me omdat mensen sterven door mijn handen en ik niet weet hoe dat te voorkomen. Gaza verschrikt me omdat het zo gemakkelijk is het te vergeten en te zingen, zonder zich te bekommeren om wat daar gebeurt. Gaza daagt ons uit, want het is in Gaza dat onze toewijding aan de waarde van het menselijk leven op de proef gesteld is en zal worden.

    We mogen dan wel niet principieel verantwoordelijk zijn voor de realiteit die Gaza is, maar wij moeten ons zoals elk menselijk moreel wezen, voortdurend afvragen of en hoe we een deel kunnen zijn van de oplossing. Als Joden wordt ons geboden in de weg van God te wandelen Die zegt: “Mijn schepping gaat eraan, en wat gaan jullie eraan doen?”

    Thema

    Gazahamas