fbpx
  • - Foto: Caroline Veronez
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Zeventig jaar van een onopzegbaar 3.330-jarig huwelijk

    2 mei 2018

    Israëls Onafhankelijkheidsdag herdenkt dit jaar de verjaardag van een huwelijk dat meer dan 3000 jaar heeft stand gehouden en dat nu in nieuwe vorm al zeventig jaar duurt. Bijna een kleine gebeurtenis op zichzelf, maar als we het zien in een groter geheel, is het een mijlpaal en een wonder.

    Dit klinkt als een paradox, maar het is de onontkoombare waarheid over het Land van Israël en de Joden.
    Geen huwelijk heeft zo lang stand gehouden en is zo diep in zijn toewijding en zo overweldigend in zijn liefde als dat tussen de Joden en hun thuisland.

    Toch is geen enkel huwelijk zo pijnlijk en zo tragisch geweest. Zo’n 2000 jaar geleden werden de partners door het Romeinse Rijk gedwongen te scheiden, en ze konden al die jaren zich niet opnieuw verenigen.
    Maar bruid en bruidegom beloofden elkaar onvoorwaardelijke liefde. Niets, maar dan ook niets kon de partners emotioneel scheiden zelfs toen ze duizenden kilometers van elkaar verwijderd waren.
    Ten slotte was dit huwelijk niet afhankelijk van de fysieke nabijheid van de partners, maar eerder van waar hun ziel woonde.

    “Het Joodse volk trouwde het land om een modelsamenleving te creëren om door de hele mensheid nagestreefd te worden.”

    Om dit huwelijk te laten voortduren en te groeien, tilden de Joden het Land Israël figuurlijk en op unieke wijze op uit haar inheemse bodem en transformeerden het in een ‘draagbaar thuisland’ dat ze met zich meedroegen naar alle einden der aarde. Alleen in 1948 werden volk en land fysiek weer verenigd.
    De stichting van de Staat Israël is dus niet het begin van het huwelijk tussen het land en het Joodse volk, maar eerder een herbevestiging van de huwelijkstoewijding die duizenden jaren geleden tussen God en Abraham tot stand kwam.

    De Staat Israël was niet in 1948 gesticht, maar was meer dan 3000 jaar geleden gevestigd toen Abraham de Spelonk van Machpela kocht om zijn vrouw Sara te begraven. Het werd een paar honderd jaar later herbevestigd toen de Israëlieten het land beërfden onder het leiderschap van Jozua, onmiddellijk na Mozes’ dood; en toen weer opnieuw in onze eigen tijd.

    Maar geen enkel huwelijk zou als iets vanzelfsprekends gezien moeten worden. Zelfs niet na 3000 jaar. Wanneer een bruidegom zijn nieuwe vrouw een ring aanbiedt als teken van toewijding, weet hij dat dit alleen maar een eerste investering is in een doorgaande belofte. Geen huwelijk kan blijven bestaan als beide partners niet voortdurend opnieuw investeren in hun relatie. Het moment dat een huwelijk eerder in jaren wordt berekend dan op grond van een gedeeld streven naar nieuwe hoogtepunten, is het einde ervan.

    Alleen een opdracht – een gemeenschappelijke droom – kan een huwelijk onderhouden en alleen iets groters dan het zelf is, kan maken dat het succes heeft. Om Aristoteles te parafraseren: een huwelijk is een enkele ziel die in twee lichamen woont. Een ziel die zijn doel kwijt is, heeft zichzelf verloren.

    Ironisch genoeg voeren veel mensen in Israël een strijd om geestelijk met hun land getrouwd te blijven. Buitensporig materialisme, secularisme en godsdienstig fanatisme hebben Israëls gevoel van Joodse identiteit en het historische bewustzijn dat betekenis geeft aan haar nationale bestaan, uitgesleten. Een groot percentage van het volk – vaak niet door eigen schuld – heeft geen Joods zelfverstaan, en velen vragen zich af waarom ze eigenlijk in dit land wonen.

    Het is waar dat bewonderingswaardige Israëlische soldaten bereid zijn hun levens voor ons land op te offeren, maar dat is omdat iets hun vertelt dat Israël meer is dan wat het oog ziet. Zij weten dat dit land niet hetzelfde is als welk ander land dan ook. Diep in hun harten weten ze dat dit een land is met een bovennatuurlijke dimensie, gebouwd uit de zielen van Abraham, Izak en Jakob; van Sara, Rebekka, Rachel en Lea. Maar toch: hoe lang kan dit hen motiveren het land te verdedigen als zoveel Israëlische burgers Israël zien als een gewoon land?

    Mensen zijn bereid om alleen te sterven voor datgene waarvoor ze hebben geleefd. En mensen kunnen zinvol leven alleen wanneer ze weten dat er iets eeuwigs is dat het waard maakt om voor te sterven.
    Het is dus cruciaal om te identificeren wat de twee partners zolang deze duizenden jaren bij elkaar heeft gehouden. Dat element is, onmiskenbaar, Judaïsme en de opdracht om ‘een licht voor de volken’ te zijn, zoals God de profeet Jesaja aankondigde (Jesaja 42:6; 49:6).

    Het huwelijk tussen land en volk was geschapen om een levende bron van godsdienstige en morele onderwijzingen voort te brengen die de mensheid zal overdekken met de kennis dat leven heilig is, en dat God uitziet naar het antwoord van de mensen op Zijn oproep om Zijn wereld te verlossen.

    Dit is dan de taak van het land en het volk van Israël: het mensenras op te heffen zodat het een verbinding wordt tussen het goddelijke en het aardse. Want leven is een opdracht, een voorrecht – niet een spel of alleen maar banaliteit. Het Joodse volk trouwde het land om een modelsamenleving te creëren om door de hele mensheid nagestreefd te worden.

    Het zijn de rabbijnen die een huwelijk voltrekken. Maar dat is slechts een deel van hun taak. Als ‘herders’ is het hun verantwoordelijkheid het succes van het huwelijk te garanderen en bij te sturen als het de draad kwijtraakt of stagneert. Dit is vandaag de dag de taak van Israëls godsdienstige leiders. Zij dienen het Joodse volk te transformeren door een geestelijk verlangen naar z’n unieke opdracht te scheppen en op die manier hun huwelijk tot zijn volle potentie te herstellen na de lange en moeilijke scheiding.

    Oprechte rabbijnen zouden geen eer moeten zoeken, of groot respect. Liever zouden ze als mannen van de waarheid ongeëvenaard ontzag onder Israëli’s en alle Joden moeten wakker roepen en door hun sterke persoonlijkheden en overvloedige liefde mensen dichter tot het doel trekken.

    De tijden vragen om standvastige godsdienstige en morele leiding. Het religieuze leiderschap moet zichzelf losmaken uit het moeras waarin het in moeilijkheden is geraakt. Met een niet eerder voorgekomen initiatief moet het aan het roer staan van een inspirerend en hernieuwd Jodendom en met volle zeilen recht op het hart van de Israëlische samenleving afkoersen.

    Dit zal een impact hebben op elk aspect van het leven. Het kan zich niet langer alleen bezighouden met kasjroet (koosjer voedsel) of met Joods-zijn. Boven alles moet het inspireren tot kasjroet van onze ziel. Net zoals onze profeten van ouds, moeten onze godsdienstige leiders een geestelijke revolutie in gang zetten die een ethisch-religieuze opschudding veroorzaakt die de fundamenten van de staat laat schudden. Israëli’s wachten op een dergelijke beweging. Ongetwijfeld zal hun respons hierop overweldigend zijn.

    Alleen dan zal het Joodse volk zich ten volle opnieuw inlaten met het land. Alleen dan kan het Joodse volk voor eeuwig getrouwd blijven met het eigen land. Alleen dan zal geen derde partij – of het Europese antisemitisme, BDS-pogingen, moslimextremisme, Joodse zelfhaat, of de bedrieglijkheid van de Unesco – het wagen te stoken in dit huwelijksverbond. Dit is Israëls hoop en toekomst.

    Moge God dit eeuwige huwelijk zegenen en Israëls religieuze leiderschap als zij staan voor deze verbijsterende taak.

    Over de auteur