fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Acht seconden… de werkelijkheid van het zuiden

    Joanne Nihom - 20 juni 2018

    Nadat ik onderstaand blog had geschreven en verstuurd om te plaatsen, kwam het bericht dat er vanmorgen vijfenveertig raketten vanuit Gaza op Israël zijn afgevuurd. Vijfenveertig, ik herhaal het nog maar eens even.

    Vijf uur. Ik word wakker, strek me uit en doe mijn mobiele telefoon aan voor het nieuws. Wat ik hoor is een onafgebroken piep.  Dat is de App ‘Red Alert’, die aangeeft dat er een raket- of mortieraanval is ergens in het land. Hij geeft de tijd aan en de plaats waar het gebeurt. Ik heb het geluid ingesteld op een piep. Al een aantal dagen is het weer iedere morgen raak. In het zuiden, bij Gaza. Wat een manier om wakker te worden voor de mensen daar.

    In 2012 schreef ik onderstaand blog. Of het nu tachtig raketten zijn op een dag of vijf, het maakt niets uit. De stress en de angst is hetzelfde. Zeker voor de kinderen aan wie het bijna niet uit te leggen is. 2018, er lijkt niet veel veranderd te zijn. Ik begin aan mijn ochtendwandeling. Het voelt niet prettig, ik voel me schuldig, want hier in het noorden hoor ik alleen het geluid van vrolijk tjilpende vogels.

    De werkelijkheid van het zuiden: 8 seconden!

    In het zuiden gaat het niet goed. Afgelopen maand was er zelfs een dag waarop meer dan tachtig raketten vanuit Gaza op Israël werden geschoten. Een paar maanden geleden tijdens zo’n zelfde golf van geweld was ik in Sderot, nog geen kilometer van Gaza. Daar hebben ze acht seconden om dekking te zoeken. Acht seconden, tel het eens hardop. Een vrouw die ik interviewde vertelde dat er geadviseerd wordt, wanneer je onderweg bent en het alarm gaat, om dan uit te stappen en naast de auto te gaan liggen. Met haar vijf jonge kinderen lukt dat niet. In acht seconden vijf kinderen uit de auto halen is onmogelijk. Dus als ze met zijn allen in de auto zitten zet ze de radio zo hard aan dat de kinderen het alarm niet horen en bidt ze dat er niets zal gebeuren. Dit is de bizarre werkelijkheid van het leven van een miljoen mensen in het zuiden. In Sderot bezocht ik een kinderspeelplaats waar de wrange realiteit nog duidelijker werd. Een gezellig gekleurde lange rups waar kinderen op en in kunnen spelen bleek van beton te zijn en een grote schuilkelder. Als de kinderen daar ’s middags spelen kunnen ze van alle kanten die rups in en zijn ze binnen een paar seconden veilig.  In Askhelon, tien kilometer van Gaza, hebben ze vijftien seconden om in een veilige ruimte te komen. Vergeleken met Sderot is dat een luxe. In de kinderkliniek die ik bezocht was het extra druk. Ouders en kinderen waren erg gespannen. De ouders omdat ze zo snel mogelijk geholpen willen worden om weer snel naar huis te kunnen. De kinderen zijn bang en willen zo dicht mogelijk bij hun ouders zijn. De arts die ik sprak vertelde dat in dit soort stress- situaties de kinderen meer huilen en zeuren dan normaal. Obstipatie is een veel gehoorde klacht. Hun hele bioritme is in de war. Rustig eten is er niet meer bij, want het alarm kan ieder moment af gaan. Maar rustig op de wc zitten ook niet, want je weet maar nooit!  Tel acht seconden… de werkelijkheid van het zuiden.

    Thema

    Gazaterreur

    Over de auteur