fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ons land, vloeiend van honing en tranen

    Fraidzjah - 22 juni 2018

    “David en Jonathan, vandaag haalt abba de honing uit de bijenkasten!” Maanden hebben we er op gewacht en er aan gewerkt. Het werd te vroeg te warm en liet de weinige beschikbare bloemen in deze woestijn snel verdorren.

    Ook is er opnieuw te weinig regen gevallen in de voorafgaande winter. De volken waren niet op volle sterkte toen er ziekten de korf binnenkwamen. Dit alles heeft een groot effect op de hoeveelheid honing die de bijen uiteindelijk binnen konden halen.

    Honey Day

    Maar toch is het vandaag Honey Day en de jongens glunderen bij het vooruitzicht dat zij ongestoord zo veel mogelijk gemorste druppels naar binnen mogen likken. Ik ruim de keuken leeg en poets het aanrecht blinkend schoon, de centrifuge wordt klaargemaakt en de ingekochte potten geopend klaargezet. Al vanaf zonsopgang is mijn man bezig om de volle honingraten uit de korven binnen te brengen.

    Met een bons wordt een zware kast neergezet en ik wuif een meegelifte honingbij uit het raam naar buiten. Jonathan roept dat “je mag naar mama’s bloemen gaan hoor! Maar niet plukken!” Oh boefje van me.. wat weet je het goed. Het eerste stel raten wil abba zelf draaien maar daarna mag David aan de slag. Met alle kracht draait hij er op los en moet vaart minderen omdat de raten anders kapot gedrukt worden door de centrifugale krachten.

    Verbied het maar eens als er zoete zegen binnen stroomt.

    Zoete zegen

    Jonathan heeft de eer om het kraantje aan de onderkant voor de eerste keer te openen. Juichend zien ze de gouden honing uit de centrifuge de emmer in lopen. En voordat ik er erg in heb worden er twee bliksemsnelle vingertjes door de dikke straal gehaald. Verbied het maar eens als er zoete zegen binnen stroomt.

    Aan het eind van een lange dag werken plakt de vloer van het gehele huis van de honing en zoemen de jongens druk van alle suiker. Het is een verdeeld gevoel. Hoewel we geinvesteerd hebben in dubbel zo veel kasten en bijenvolken, hebben we minder kilo’s honing dan we vorig jaar binnen haalden. Dus minder inkomsten. Maar de kwaliteit is goed. Ik besluit om het half volle glas te zien, plant de jongens onder de douche en dank samen met hen G’d voor de gouden honing van abba’s bijen.

    Levend geroosterd

    En toen kwamen de brandende vliegers over het veiligheidshek heen. Een nieuwe manier om de Joden hun land uit de branden. Verstomd zien we een foto van de bijenvolken die levend geroosterd worden. Het maakt geen verschil dat het de onze niet zijn. Ons land is één en verdriet en pijn wordt door iedereen gevoeld. 60 bijenkasten zijn tot nu toe verbrand. Een goed bijenvolk telt zo’n 50.000 bijen. Het raakt me diep. Wijngaarden en weidegebieden van bijen, schapen en koeien worden door haat verbrand. G’ds schepping zindert.

    Ik deel veel met onze kinderen wat er in de natuur om ons heen gebeurd. Maar kan ik dit uitleggen aan een jongen van vijf die op blote voeten in de schepping dartelt? Die laatst vroeg waarom de mensen aan de andere kant van het hek dan zo boos op ons zijn? En waarom ze dan brand maken? Ik zoek voor mezelf naar woorden en kan ze niet vinden. Het lukt me niet in het Nederlands en ook niet in het Ivriet. En dan huil ik. En verberg de foto voor hen.

    Regen in hartje zomer

    We bidden om regen. Om regen in hartje zomer. Om een stortregen die het land zal afkoelen en de vuurhaarden doven. Om zo’n regen als waar Elia om bad. Want onze jongens weten een ding: Dat de G’d van toen de G’d van vandaag is.

    Over de auteur