fbpx
  • Palestijnen demonstreren voor het 'recht op terugkeer'. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Selfmade Nakba

    8 juni 2018

    Elke Palestijnse dode is tragisch. Dat geldt ook degenen die de afgelopen tijd gedood werden. Het waren doden die niet noodzakelijk waren. Zij waren onderdeel van de Nakbacultuur die de Palestijnen nu al zeventig jaar hebben geadopteerd.

    Er was een Nakba. Palestijnse Arabieren ondergingen een verdrijving. Tientallen miljoenen over de hele wereld, waaronder Joden, maakten eenzelfde verdrijving mee. Maar de Palestijnen zijn de enigen die een ethos van verwerping, zelf-slachtoffering, lijden en dood in het leven riepen. Zij kijken niet naar wat goed voor hen zelf is. Zij zijn ‘verslaafd geraakt’ aan een Nakba die volledig selfmade is. Vanaf het eerste moment tot op vandaag.

    Het protest van maandag twee weken geleden was aan Jeruzalem gewijd. Dat roept vraagtekens op. Sinds de bezetting in het jaar 638 was Jeruzalem onder moslimoverheersing – voor de langste tijd. Zij bouwden daar nooit een hoofdstad. Zij verheerlijkten nooit de stad. Niets van dat al.

    “UNRWA, in het leven geroepen het vluchtelingenprobleem op te lossen, heeft het in een agentschap veranderd om vluchteling-zijn altijd te laten voortduren.”

    Jeruzalem bleef onder Arabische overheersing van 1949 tot 1967. Er was geen bezetting. Maar zij stichtten niet de staat Palestina, en daarom riepen zij ook geen hoofdstad uit. Ze lieten Jeruzalem een stad aan de rand zijn, veronachtzaamd en in de steek gelaten. Totdat Israël kwam. En toen alleen herinnerden ze zich hoeveel ze om Jeruzalem geven.

    Musa Alami

    Het begon niet op maandag 21 mei 2018. Musa Alami was een van de belangrijkste leiders van de Arabieren in Palestina onder het Britse Mandaat. Hij studeerde in Engeland, was een hoge officier in het Britse Mandaat, voerde gesprekken met David Ben-Gurion, stond dicht bij de nazi Haj Amin al-Husseini en was lid van het Arabische Hogere Comité. Net zoals alle andere leden van het leiderschap was Alami tegen het Verdelingsplan. Hij nodigde het Jordaanse leger uit om Israël binnen te vallen en het bestaan van een Joodse staat ongedaan te maken. Toen het Arabische plan faalde en het vluchtelingenprobleem was geschapen, riep Alami de Arabische wereld op om zich voor te bereiden op oorlog met de ‘Joodse entiteit’.

    Alami kwam uit een rijke aristocratische familie. Hij probeerde ook een landbouwbedrijf in de buurt van Jericho op te zetten om de wanhopige vluchtelingen op een of andere manier te helpen. Koning Abdullah wees een gebied van ongeveer 22,5 vierkante km aan voor het project. Alami begon te graven en werd bijgestaan door verschillende anderen. Zij vonden waterbronnen.

    Alami begon gelden in te zamelen en het initiatief kreeg vorm. Vluchtelingen vonden werk en levensonderhoud, en de landbouwopbrengsten voedden hen die honger hadden. Het bedrijf begon te bloeien. Op het bedrijfsterrein legden ze een zwembad aan, ze bouwden een kliniek, een school en onderkomens voor honderden wezen die daar veiligheid vonden in hun nood. Het was bedoeld een mooi rehabilitatie-model te zijn in overeenstemming met het mandaat van de internationale gemeenschap. De missie was overgedragen aan UNRWA voor Palestijnse vluchtelingen in het Midden-Oosten.

    Het bloeiende bedrijf was een doorn in het oog van de aan de weg timmerende activisten van de vluchtelingen en de leiders van de Arabische wereld, behalve Abdullah. Ondanks de radicale gezichtspunten van Alami, organiseerden ze een campagne tegen hem, en werd hij uitgemaakt voor een verrader die samenwerkte met zionisten. Eind 1955, volgend op de voortdurende ophitsing, overvielen honderden oproerkraaiers het bedrijf van Alami en maakten er een ruïne van. De komst van Jordaanse politiemannen voorkwam moord en verkrachting.

    Nakba als ethos

    Als we willen begrijpen waarom de afstammelingen van de Palestijnse vluchtelingen in een noodlijdende situatie gebleven zijn, waarom Hamas’ raddraaiers de gasaanvoerpijpen voor de Gazastrook vernielden, en waarom de Arabische wereld zich niet warm maakte de Palestijnen te rehabiliteren – nu al 70 jaar, en waarom de Palestijnen faalden een staat te stichten en zich niet om Jeruzalem bekommerden, moeten we teruggaan naar de vernielzuchtige oproerkraaiers van Alami’s bedrijf. Het is dezelfde logica. Nu al 70 jaar lang is de Nakba niet alleen een herinnering. De Nakba is het ethos, de beweegreden. Het is de identiteit. Het is een levenslange prestatie.

    De geschiedenis van Alami, als onderdeel van het vluchtelingenverhaal, verschijnt in het nieuwe boek The Right of Return War (‘de recht op terugkeer-oorlog’), geschreven door Adi Schwartz en Einat Wilf dat een dezer dagen verschijnt. Het boek is een aanklacht, niet alleen tegen de internationale gemeenschap, niet alleen tegen de Arabische landen maar ook tegen Israël. Omdat allen het samen hebben laten gebeuren dat het monster bekend als het ‘vluchtelingenprobleem’ zulke schokkende heeft bereikt.

    In precies dezelfde jaren dat het bedrijf van Alami bestond – van 1951 tot 1955 – werd 200 miljoen dollar vrijgezet voor ontwikkelings- en rehabilitatieprojecten voor vluchtelingen. (Omgerekend naar onze tijd: een bedrag van bijna 2 miljard dollar.) Slechts 7 miljoen werd daarvoor gebruikt, 3.5 %. Zij waren niet geïnteresseerd in rehabilitatie. UNRWA, in het leven geroepen het vluchtelingenprobleem op te lossen, heeft het in een agentschap veranderd om vluchteling-zijn altijd te laten voortduren.

    De doden aan de grens met Gaza zijn het voortbrengsel van Iraanse betalingen, van verslaving aan zelf-slachtoffering, zichzelf bedriegen en het koesteren van de terugkeer-fantasie. Ook UNRWA doet daaraan mee.

    Het bloedvergieten en het lijden kan gestopt worden. De vrije wereld zou het duidelijk moeten maken aan de Palestijnen: vrede, welvaart en voorspoed zullen komen wanneer jullie ophouden met ‘dromen’ over afbraak, vernieling en terugkeer. Maar de vrije wereld ‘veroordeelt beide kanten’, gedeeltelijk aangemoedigd door politiek Links. De Palestijnen betalen daarvoor de prijs.

    Thema

    NakbaUNRWA

    Over de auteur