• Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De familieleden die achterblijven na terreur

    Joanne Nihom - 10 juli 2018

    Je hoort en leest over terreuraanslagen. Het is een paar dagen nieuws en dan gaat iedereen weer verder met zijn eigen leven. Behalve de getroffen families. Zij blijven achter met veel verdriet. Onlangs las ik hierover een artikel in The Jewish Telegraphic Agency JTA.  Hier wat losse stukken daaruit.

    […  Achttien dagen lang was de kidnapping van Eyal Yifrach, Naftali Fraenkel en Gil-ad Shaer wereldnieuws. Israëlische veiligheidstroepen en vrijwilligers zochten uitputtend naar de drie jongens. Uiteindelijk werden de lichamen van de tieners gevonden op 30 juni 2014. Ze waren, zo bleek, doodgeschoten en gedood op de dag dat ze vermist werden, binnen enkele minuten nadat ze waren ontvoerd. Vanaf de verdwijning van hun zoons werden de families uitvoerig geïnterviewd. De moeders vlogen naar Genève, Zwitserland, om een ​​beroep te doen op de VN-Mensenrechtenraad. Racheli Fraenkel, de enige onder hen die vloeiend Engels sprak, werd het gezicht van de campagne “Bring Our Boys Home” in de internationale media.

    Van een anoniem privéleven werden de drie families bekend.  De gezamenlijke begrafenis van hun zoons werd live op de televisie uitgezonden en de shiva (de treurperiode van zeven dagen na een Joodse begrafenis) waren openbare aangelegenheden …]

    [ … Vier jaar later blijven de pijn en het verlies bestaan. Maar de familieleden van de jongens hebben een balans gevonden in hun verdriet. Het is niet dat ze hun trauma hebben achtergelaten; ze zijn erdoor gevormd …]

    [ … Voor Iris Yifrach is reizen naar het buitenland – iets wat ze nooit echt had gedaan vóór de moord op haar zoon – uiterst therapeutisch geweest. Haar familie heeft in de afgelopen vier jaar verschillende reizen naar Europa en Amerika gemaakt. “Samen tijd doorbrengen is erg belangrijk geworden. Het is alsof we elkaar eindelijk leren kennen,” zei ze. “Net na de moord was het overweldigend allemaal. Iedereen kwam bij ons langs. Het leger, de politie, familie, vrienden, buren en ook heel veel onbekenden. Heel goed bedoeld, maar we kregen geen privéruimte. Ik kon zelfs niet in mijn eentje huilen. We waren onszelf een beetje kwijtgeraakt …]

    [ … Een maand na de begrafenis bevonden de Yifrachs zich alleen in hun huis in Elad, in centraal Israël. “Ik zag zijn lege plek aan de Shabbat-tafel en toen raakte het mij,” zei Yifrach. “Ik besefte dat we iets moesten doen om de stukken op te rapen.” Het gezin begon met psychotherapie en dat doen ze tot op de dag van vandaag. Yifrach zegt dat het hun huwelijksband heeft versterkt en dat ze daardoor ook hun zes andere kinderen (in de leeftijd van zeven tot vierentwintig jaar) hebben kunnen helpen. “Ik begreep dat ik onbewust Eyal zocht in de andere kinderen. Dat was niet goed en ik werk er hard aan om dat nu niet meer te doen,” aldus Yifrach. “Elk van de kinderen heeft hard gewerkt aan het definiëren van zijn eigen identiteit los van Eyal.” …]

    [ … Vader Shaer ontdekte dat hij meer tijd nodig had voor zijn eigen genezing. Tussen werk, familie, en spreekbeurten, schreef hij zich in voor een video-therapie, een cursus voor nabestaanden van slachtoffers van terreur of gesneuvelden in het leger …]

    [ … Zijn vrouw, Bat-Galim, vond het schrijven therapeutisch. Vorig najaar publiceerde ze de memoires van haar eerste rouwjaar, het werd een bestseller. Het boek bevat pagina’s uit het dagboek van haar overleden zoon, dat was gevonden in de verbrande auto van de terroristen en dat de familie tien maanden na de ontvoering en moord terugkreeg …]

    [ …  ”Het belangrijkste dat ik sinds de moord op Eyal heb geleerd, is dat lijden zelf geen deugd is. Als we lijden, zal het hem niet terugbrengen,” zei ze. “We hebben besloten om voor het leven te kiezen.” …]

    Over de auteur