Nieuws

Oslo heeft afgedaan: tijd voor mind-set vanuit overwinning?!

18 juli 2018

Het vinden van een oplossing voor een conflict of onenigheid tussen twee partijen vereist van beide wilskracht en wederzijds begrip. Het kan niet tot stand gebracht worden door één van de partijen alleen. 

Dit geldt evenzeer voor de zogenaamde ‘tweestatenoplossing’, een oplossing die in praktisch opzicht nooit meer was dan een ‘twee-staten slogan’ of een theoretisch idee – en zeer zeker geen speciaal succesvol idee. Het is zelfs theoretisch onvruchtbaar, omdat Israël niet leven kan met de onvermijdelijke uitkomst ervan: het verlies van controle tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, vanuit veiligheidsoverwegingen en demografisch.

Palestijnse afwijzingen

Wat kunnen we leren van de geschiedenis? In ons geval hebben we het over een geschiedenis van 100 jaar. De ‘twee-staten slogan’ heeft nooit gewerkt. De Palestijnen zeiden altijd ‘nee’ tegen elke oplossing gebaseerd op dit idee, ongeacht waar de grenslijnen getrokken werden of hoe het land verdeeld was. We zagen dit al in het jaar 1937 toen de Commissie Peel z’n voorstel deed, en opnieuw in 1947 toen het VN Verdelingsplan was aangenomen – hoewel de Palestijnen zelfs het grootste deel van het land kregen aangeboden. Hetzelfde geldt voor de genereuze aanbiedingen door de voormalige premiers Ehud Barak (in 2000) en Ehud Olmert (in 2008), die beide nota bene de meeste Palestijnse eisen inwilligden.

Deze Palestijnse afwijzing verklaart ook waarom bilaterale onderhandelingen – die een generatielang geduurd hebben sinds Oslo – niet alleen gefaald hebben het conflict op te lossen, maar ons niet dichter bij vrede, veiligheid en stabiliteit gebracht hebben.

Wat is dan de reden achter dit verwerpen van onderhandelingen? Heel eenvoudig: de Palestijnse kant wilde nooit een einde maken aan het conflict. Hun doel was altijd om het conflict steeds beter te beheersen. Het Palestijnse doel was en blijft niet het einde van het conflict, maar het einde van Israëls bestaan. Als we dit zien dan is er geen verschil tussen de verschillende Palestijnse facties zoals Hamas en Fatah; er is verschil in hoe effectief hun verschillende methoden zijn om hun doel te bereiken.

”Zo lang Israël gekant was tegen een Palestijnse staat, gebeurde dit niet.”

Wanneer deze werkelijkheid goed tot ons doorgedrongen is, begrijpen we ook dat bijna elk Palestijns resultaat schadelijk is voor Israël. Dit geldt ook omgekeerd (op een enkele uitzondering na). Palestijnse resultaten hebben onze situatie verslechterd zonder dat ze ons zelfs maar ietsje dichter bij een oplossing brachten.

Resultaat van onze acties

Het is ook belangrijk te begrijpen dat alles wat de Palestijnen bereikt hebben resultaat is van onze acties. Bij voorbeeld als het gaat om grondgebied: de Palestijnen verkregen geen meter grondgebied via militair optreden. De Palestijnse Autoriteit was opgericht op land dat onder de Oslo Akkoorden door Israël overhandigd was. Dit was nadat Israël de PLO gangsterbendes uit Tunis terugstuurde (die uit Libanon verdreven waren tijdens de Eerste Libanonoorlog in 1982). Een ander gebied is hun gegeven na de eenzijdige Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook als gevolg van een Israëlische beslissing.

Voor wat betreft politieke status: de Palestijnse politieke status als een zogenaamde ‘staat’ bij de VN en andere internationale instituten was alleen toegekend nadat Israël het model van de ‘tweestatenoplossing’ accepteerde – d.w.z. het aanvaarden van hun recht op een staat tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan. Zo lang Israël gekant was tegen een Palestijnse staat, gebeurde dit niet.

Alternatieve benadering

Sinds de eerste dagen van het conflict stelde Ze’ev Jabotinsky een alternatieve benadering voor tegenover het linkse denken: de centrale gedachte van hem was dat er geen mogelijkheid bestaat een overeenkomst te bereiken tegen hun wil. Jabotinsky schreef over het concept van de Kir Barzel (IJzeren Muur). Dit is de correcte basis om ook de realiteit van vandaag te begrijpen.
Wat hij zei, blijft relevant: “Dit betekent niet dat er geen overeenkomst kan zijn met de Arabieren in het land van Israël; het is alleen niet mogelijk een overeenkomst te sluiten tegen hun wil. Zolang de Arabieren nog steeds een sprankje hoop hebben ons om zeep te helpen, zullen ze die hoop niet opgeven, niet in ruil voor mooi gepraat en niet voor andere beloften… De enige manier om een overeenkomst in de toekomst te bereiken, is de IJzeren Muur… Met andere woorden: de enige manier een overeenkomst in de toekomst te bereiken, is het volledig opgeven van pogingen een overeenkomst in het heden te bereiken.”

Volgens de visie van Jabotinsky zou natuurlijk het soort overeenkomst dat mogelijk in de toekomst te bereiken zou zijn, nogal verschillend van aard zijn (van wat we in het heden eenzijdig niet kunnen bereiken).

Als we deze analyse aanvaarden, moeten we een tweevoudige benaderingspositie innemen m.b.t. alle aspecten van de strijd tussen ons en de Palestijnen, en wel het concept van ‘geen-winst-geen-verliessituatie’. Dit overwinningsparadigma veronderstelt – net als de IJzeren Muur – dat een overeenkomst mogelijk kan zijn in de toekomst, maar slechts nadat Israëls overwinning volkomen duidelijk en absoluut is. Anders gezegd: wanneer er aan de kant van hen die geen compromis willen, (de Palestijnen) geen keuze overblijft. Daar komt bij dat we moeten inzien dat het Israël-overwinningsparadigma vereist dat we volledig afstand nemen van het Oslo-concept, namelijk dat vrede en veiligheid bereikt zouden kunnen worden door twee staten tussen de Middellandse Zee en de Jordaan.

”We hebben veel vrienden die erop wachten dit te horen – en ze wachten erop deze dingen van ons te horen.”

Aan het eind van alles is de enige oplossing een manier te vinden om de Palestijnse autonomie in Judea en Samaria te verbinden met het Koninkrijk Jordanië. Vergeet niet dat de Palestijnen van Judea en Samaria tot 1988 burgers van Jordanië waren, toen de Jordaanse koning eenzijdig en illegaal hun burgerschap van hen afpakte.

Het klassieke zionisme

Israël moet terugkeren naar het klassieke zionistische idee om een stevige bufferzone tussen de Middellandse Zee en de Jordaan te creëren die de veiligheid bevordert.
Wat betekent dat? Hier zijn een paar voorbeelden. Op het politieke vlak prijs ik  premier Benjamin Netanyahu’s pogingen meer ambassades naar Jeruzalem te laten verhuizen. Ik zou eraan willen toevoegen dat de Joodse meerderheid in Jeruzalem versterkt dient te worden; ook is er de noodzaak om op grote schaal woningbouw te realiseren in de Joodse wijken van Jeruzalem. De toekomst van Jeruzalem zal vooral bepaald worden door de feiten ‘op de grond’ – door de duidelijke Joodse demografische meerderheid die nu uitgedaagd wordt.

Het Israël-overwinningsconcept vereist een duidelijke Israëlische claim op Gebied C.  Het is voor ons noodzakelijk het doel van Israëlische soevereiniteit in dit gebied te bereiken, waaronder de Israëlische nederzettingen in Judea en Samaria en in de Jordaanvallei. Het Israël-overwinningsconcept vereist van Israël dat het de PA tegenhoudt stukken grond in Gebied C onder beheer te krijgen waarvoor de Palestijnen steun van de EU krijgen.

De klassieke zionistische benadering verstond het belang en de noodzaak om in actie te komen om positieve verandering te zien, speciaal in het demografische evenwicht. Het ondernam geen poging om een niet werkelijk bestaand conflict tussen onze territoriale en demografische belangen te scheppen. We moeten het onderwerp aliyah (Joodse immigratie) terugbrengen in het hart van onze nationale agenda. Laten we ons voordeel doen met de gelegenheden die er vandaag zijn om de droom het Joodse volk terug naar hun thuisland te brengen, te steunen en te realiseren.

Al deze belangrijke beleidspunten worden geleid door het principe dat Israël aan de overwinnende kant staat. Zo’n beleid zou ook een verandering teweeg moeten brengen in de manier waarop Israël haar publieke relaties wereldwijd onderhoudt en over haar principes spreekt. In plaats van blijven doorgaan met loyaliteit bewijzen aan een gevaarlijk en onrealistisch idee, moeten de vertegenwoordigers van Israël aan de wereld de waarheid vertellen en uitleggen hoe de werkelijkheid van het conflict in elkaar steekt en wat onze werkelijke belangen zijn.
We hebben veel vrienden die erop wachten dit te horen – en ze wachten erop deze dingen van ons te horen.

Dit artikel is geschreven door Gideon Sa’ar, en stond vrijdag 6 juli 2018 in The Jerusalem Post. Vertaling: Evelien van Dis