fbpx
  • - Foto: Clodagh Da Paixao
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Schreeuwen als het pijn doet

    Rabbijn mr. drs. R. Evers - 9 augustus 2018

    Ik zeg altijd dat de Bijbel uitermate open is – ook over seksuele zaken. Open en duidelijk. Vandaag de dag is er veel aandacht voor bescherming tegen aanranding, en terecht want seksueel geweld is het absolute kwaad en wordt in de Talmoed zelfs binnen het huwelijk verboden en van sancties voorzien.

    De Thora vergelijkt aan het einde van het vijfde boek Devarim (Deuteronomium) (22:26-27) verkrachting met moord. Erger kan het dus niet: “Maar het meisje zult u niets doen; het meisje heeft geen doodszonde begaan; want het is te vergelijken met een man die tegen zijn naaste opstaat om hem te vermoorden, zo is ook deze zaak. Want hij heeft haar in het veld gevonden; …het meisje riep, maar er was niemand, die haar verloste.” Het is bekend hoeveel therapie nodig is om mensen na seksuele misdrijven weer te helen.

    “Seksualiteit wordt gepropageerd als een accessoire, dat gebruikt kan worden als vrijetijdsbesteding. Dit is on-Bijbels omdat de vrouw gereduceerd wordt tot lustobject, tot een stuk speelgoed, dat naar gelang de behoeften van de man gebruikt kan worden.”

    In onze welvaartsstaat maken we ons vooral zorgen om de fysieke aspecten van seksualiteit. Natuurlijk belangrijk, maar we vergeten de relationele aspecten, onze verantwoordelijkheid tegenover onze medemens, tegenover onszelf en met name ook tegenover G’d en het G‘ddelijk deel in de mens, de vraag naar het bredere kader van de verhouding man-vrouw en de verhouding gezin-maatschappij. Dit ervaar ik als uiting van extreme uitholling: seksualiteit wordt besproken als een kwestie van techniek met hygiëne als voornaamste deugd.

    Onmenselijk

    Een typerend voorbeeld van de toenemende intermenselijke onverschilligheid is de man-vrouw filosofie, zoals die uitgedragen wordt in seksbladen. Met kritiek op hun obsceniteit raken we de kern niet. Het grootste gevaar schuilt in de houding tegenover de vrouw als medemens.

    Seksualiteit wordt gepropageerd als een accessoire, dat gebruikt kan worden als vrijetijdsbesteding. Dit is on-Bijbels omdat de vrouw gereduceerd wordt tot lustobject, tot een stuk speelgoed, dat naar gelang de behoeften van de man gebruikt kan worden. De vrouw houdt op te bestaan als persoon die gerespecteerd wordt. Ze wordt een object, dat na afloop van het speelkwartier wordt afgedankt.

    Deze houding vind ik onmenselijke trekjes vertonen; anti-humaan omdat het de mens tot een robot reduceert, geleid door lichamelijke instincten, voor wie dit deel van het leven slechts een spel is. Ik vind dit psychologisch ongezond, omdat het de intermenselijke waardigheid geweld aandoet en een uiterst irreëel en vertekend beeld schetst van een waarachtige man-vrouwverhouding. De fictieve vriendinnetjes vragen niets en eisen geen relatie van geven en nemen. Het zijn afgedrukte prostituees, die franco worden thuisbezorgd.

    Spirituele vervuiling

    Er bestaat een interessante samenloop van materiële en spirituele vervuiling, juist in onze dagen. Het is ironisch dat de wereldopinie volledig vooringenomen is met milieuvervuiling maar er nauwelijks aandacht lijkt te bestaan voor de constante vervuiling van ons zedelijk besef. Dag in, dag uit worden wij gebombardeerd met indrukken van geweld, seks en misdaad. Alleen met de Bijbel in de hand zijn wij in staat onze kinderen te beschermen tegen gevaren van spirituele vervuiling.

    We reageren niet meer omdat de we aannemen dat onze omgeving nu eenmaal is zoals ze is. Als we onze stem niet verheffen, zoals het meisje uit het Bijbelvers, zal onze levensfilosofie nooit gehoord worden.

    De Brisker Rav (Rabbi Yitzchak Zev Soloveitchik (1886–1959, Jeruzalem) brengt in dit verband het verhaal van Job. Toen de wrede Farao de Joodse jongetjes in de Nijl wilde gooien, ging hij te rade bij zijn drie raadsmannen, Jetro, Bileam en Job. Jetro ontvluchtte Egypte. Hij wilde dit ultieme kwaad niet steunen. Zijn dochter Tsippora trouwde met Mosje (Mozes). Bileam ging akkoord en stierf een onaangename dood. Job zweeg en werd zwaar op de proef gesteld.

    De Brisker Rav legt het uit: “Wanneer iemand in nood is, wanneer iets werkelijk pijn doet, schreeuwt men het uit, ook al helpt het schreeuwen niets.”

    Over de auteur