fbpx
  • Een met loopgraven doorkliefde heuvel herinnert aan een bloedig verleden op Ramat Rachel. - Foto's: Petra van der Zande
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Terug in eigen land

    Petra van der Zande - 3 augustus 2018

    “Zo zegt de HEERE: Er is een stem gehoord in Rama, een rouwklacht, een zeer bitter geween: Rachel weent over haar kinderen. Zij weigert zich te laten troosten over haar kinderen, want zij zijn er niet meer. Zo zegt de HEERE: Bedwing uw stem van geween, en uw ogen van tranen, want er is loon voor uw werk, spreekt de HEERE. Zij zullen uit het land van de vijand terugkomen, en er is hoop voor uw nakomelingen, spreekt de HEERE, uw kinderen zullen terugkomen naar hun gebied.” Jeremia 31:15-17

    Ramat Rachel (heuvel van Rachel) ligt hoog boven de Refaim vallei, halverwege de Oude Stad van Jeruzalem en Bethlehem. In Bijbelse tijden was dit een van de hoofdwegen die naar het zuiden en de kustvlakte leidden.

    De in 1926 gestichte kibboets werd tijdens de Arabische pogroms van 1929 verwoest, en weer herbouwd. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 werd zij aangevallen door het Arabische Legioen. Na zware gevechten kwam Ramat Rachel weer terug in Israëlische handen. En werd de verwoeste kibboets opnieuw opgebouwd.

    De enclave werd in 1967 tijdens de Zesdaagse oorlog voor de derde keer verwoest – dit keer door Jordaanse artillerie. Tweeënveertig kibboetsniks, onder hen een aantal oorlogsweduwen, keerden naar hun huis terug dat nu binnen Jeruzalem’s stadsgrenzen lag. Ramat Rachel werd opnieuw herbouwd. De succesvolle jeugdherberg groeide uit tot een kibboetshotel met sportcentrum. Er was hoop voor de toekomst.

    Tijdens de zes opgravingen die tussen 1931 en 2004 plaatsvonden werden op Ramat Rachel bijzondere archeologische vondsten gedaan, daterend uit de eerste Tempelperiode tot aan het Byzantijnse tijdperk. Het huidige archeologische park laat veel van deze vondsten zien.

    Ook kunst is in allerlei vormen op Ramat Rachel te vinden. Jeremia’s tekst staat op het standbeeld van aartsmoeder Rachel. David Polus beeldde haar uit als niet langer wenend over haar kinderen, maar uitkijkend naar hun terugkeer.

    Kunst met levende bomen

    Ran Morin, wiens opa een van de oprichters was, staat bekend om zijn kunstwerken met levende bomen. Zeventien rijen olijfbomen leiden naar het centrale monument: drie, 80 jaar oude olijfbomen, op 15 meter hoge pilaren die door een computersysteem worden geïrrigeerd.

    Het kunstwerk zit vol symboliek: De verborgen wortels van de olijfboom, het verleden symboliserend, zetten de boom in het heden en zorgen ervoor dat deze ook in de toekomst zal blijven groeien.

    Het getal drie wordt door verschillende culturen gebruikt. Minimaal drie elementen zijn nodig om een fysieke- of geestelijke structuur te creëren. Op Ramat Rachel zien we drie pilaren, drie olijfbomen; drie treden in drie richtingen; drie keer verleden, heden en toekomst.

    Vanuit de Joodse cultuur kennen we de drie Patriarchen en drie Matriarchen. Binnen het Christendom is het de drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest.

    De olijfboom is een van de zeven soorten die in Eretz Israël groeit. Dit kunstwerk symboliseert de terugkeer van het Joodse volk naar het Land, waar hun wortels opnieuw met de aarde verbonden worden. Precies zoals de Heere God het beloofd heeft:

    “…er is hoop voor uw nakomelingen, spreekt de HEERE, uw kinderen zullen terugkomen naar hun gebied.”

    Over de auteur