fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Mam op zolder

    Fraidzjah - 17 september 2018

    Zelfstandig een nieuw huis(je) bouwen is een heel project. Zeker wanneer je in een klein woestijndorpje woont en je alle bouwmaterialen vanuit de stad een uur verder op moet laten komen. Of zelf halen als je iets vergeet. Dat je dan weer ruim een halve dag kost omdat je dit combineert met andere dingen die daar gedaan moeten worden en op de terugweg constateert dat je opnieuw iets vergeten bent …

    Maar het blijft een prachtig proces. Kwaliteiten worden ontdekt door dingen gewoon te doen. Ik nam zo vaak mijn petje af voor manlief in het afgelopen jaar dat ik er geen meer in voorraad heb. Hij legde zelf de riolering en waterleiding aan en bedacht het elektriciteits net in en om het huis. De eerste keer dat we het lichtknopje indrukten nadat we de lampen er in hadden gedraaid was een plechtige aangelegenheid. Jonathan van drie had de eer. En verdraaid, we hadden licht! We waren er werkelijk verrast van. Ik had de blaren nog in mijn handen van het door trekken van de elektriciteitsdraden door de buizen dat een stug en langdurig werkje was. Gelukt.

    “‘k Heb m’n vrouw op zolder, lekker rustig man, ongekend!”

    Al doende leert men en al doende vraagt men. Er zijn verschillende mannen die recent gebouwd hebben en een schat aan ervaring kunnen delen. Ook gereedschappen gaan nog steeds over en weer omdat als je zelf bouwt, nooit klaar bent.

    Zo moesten er op een middag lijmtangen gehaald worden bij de overbuurman. “Help me nou eerst even de vliering op, ik moet echt iets hebben uit de dozen”. De vliering op is nog een heel gedoe. De schildersladder is veel te kort en het lukt me niet om me op te trekken aan de balken. We hebben uitgevonden dat ik eerst op de bovenste sport van de ladder ga staan, manlief daarna de ladder op komt en ik op zijn schouders ga staan. Zo kom ik precies het gat in.

    Wat een ruimte tussen het platte dak en het houten plafond, geweldig om alle winterdekens en -kleding, tenten en slaapzakken kwijt te kunnen. Ik was een klein kwartier bezig in de halve meter ruimte, al schuivend op mijn buik over de stutbalken. Ik zou dwars door het plafond gaan als ik van de balken af zou wijken dus deed dat maar niet. Het beton daar benenden zou best hard zijn bedacht ik. Mijn shirt plakte aan me vast van de opstijgende hitte. Zo, klaar.

    Nu nog naar beneden. Lijmtangen halen was zeker nog een hele klus. Geen stutschouders te bekennen. Ik keek door het gat en grimaste naar de ladder. Net buiten mijn bereik. Ik kon me niet aan een balk vasthouden en laten zakken om bij de ladder te komen omdat deze weggewerkt waren onder de plafondlatten. Nou, maar even wachten dan. Een gebroken heup had ik er niet voor over. Verderop hoorde ik David en Jonathan op de zandberg spelen. Man wat een hitte hier, zweet droop in straaltjes van me af.

    Ik riep David die ver weg antwoorde: “heb geen zin!” Na vijf keer roepen hoorde ik Jonathan lief zeggen: “David, mam roept je”. Daarop kwam hij aandaveren. “Jahaaa! Waar ben je mam?” “Hier!” Stomverbaasd zag hij een gat met een hoofd. Een rood hoofd.

    “David, geef eens een fles water aan, ‘k heb dorst joh! Waar is abba?”
    “Die liep weg, naar de buurman”
    Nou, lekker dan. David worstelde zich met een anderhalve liter fles water de ladder op en raakte uit zijn evenwicht toen hij probeerde deze naar het gat te steken. En wilde het niet meer proberen uit angst dat hij de ladder af zou vallen. Na mijn smeekbede en een uitschuifarm lukte het ons toch. Goed zo vent.

    Ik bekeek maar eens op mijn gemak de grote ruimte en hoorde toen de voetstap van manlief. Die iets sneller liep dan gewoonlijk. “Shalom, wil je koffie buur? Ga effies zitten joh! Ja graag, hoe is ’t zo, alles z’n gangetje? Ja gaat best joh, ‘k heb m’n vrouw op zolder, lekker rustig man, ongekend!” Gilde ik hem vanaf de vliering toe. Haastig ging hij in de stutstand staan en ik zakte naar beneden. En de slappe lach overspoelde mijn verontwaardiging. Zelden heb ik hem met een rood hoofd gezien dat niet van de warmte kwam. Dit was een van deze keren en ik voeg hem bij het rijtje kostbare bouwperikelen.

    Over de auteur