fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Alef, Bet

    Julia - 31 oktober 2018

    Boqer tov,” roep ik enthousiast en ik stap vrolijk mijn klaslokaal in. Ik neem plaats op mijn vaste plaats, pak mijn studieboeken erbij en open mijn studieboek zoals gewoonlijk aan de verkeerde kant. Ik moet nog steeds wennen aan het feit dat het boek vanaf de andere kant begint. De lerares komt binnen en aan verschillende studenten wordt gevraagd om een Hebreeuwse zin die op het bord staat te vertalen naar de eigen taal. Omdat ik de enige Nederlandse student ben sta ik op en schrijf de zin in mijn eigen taal onder het Hebreeuws, Arabisch, Grieks, Portugees en Frans. De lerares vraagt of ik de Nederlandse zin op wil lezen en vol trots lees ik de zin in mijn eigen taal.

    Gedurende het tweede jaar van mijn verblijf in Israël volgde ik Hebreeuwse les bij een taalschool,  beter bekend als de ‘ulpan’. De klas bestond uit verschillende nationaliteiten, maar het merendeel van de studenten waren Arabische mensen die de Hebreeuwse taal moeten leren om te kunnen studeren aan de universiteit.

    Daarnaast waren er meerdere artsen die in de Israëlische ziekenhuizen gaan werken en daarom de taal onder de knie moeten krijgen. Ik was de enige Nederlander en ik genoot van de verschillende culturen om mij heen. De eerste cursus bestond uit drie maanden, 4 ochtenden in de week intensief Hebreeuws leren. Ik leerde mijn klasgenoten kennen en zij leerden mij kennen.

    Of ik alleen, zonder familie, als jonge meid in het land woonde, was de vraag. Vierentwintig paar ogen keken mij indringend aan. ”Uh, ja,” antwoordde ik een beetje verlegen. Ik ben blij dat de aandacht wordt gevestigd op de vrouw die naast mij zit, maar ik zie vanuit mijn ooghoeken een stel Arabische meiden mij aandachtig opnemen. Niet veel later in de pauze komen de meiden op mij af om mij vervolgens te adopteren als Europees zusje. De band die ik met deze meiden opbouwde zal ik nooit vergeten…

    Een bijzondere groep mensen met wie ik dagelijks in de klas zat. Onder de Arabische mensen waren ook christelijke Arabieren. Christenen, moslims en Joden zaten dagelijks met elkaar in een kleine ruimte en de interactie was bijzonder. Er was geen spanning en iedereen werd geaccepteerd en gerespecteerd. Samen werd er geleerd, veel gelachen en gegeten, want blijkbaar is dit iets wat verbindt.

    Tranen schieten in mijn ogen als er wordt gezegd dat wij voor elkaar familie zijn.

    Elke dag kreeg ik een nieuwe culturele snack aangeboden. Samen bikkelden we door de toch wel moeilijke leerstof die we kregen voorgeschoteld. Het leren van de Hebreeuwse taal bij de ulpan was een ervaring die ik nooit zal vergeten. Een van de momenten die voor altijd in mijn geheugen staat gegrift, was mijn 22e verjaardag; een normale studiedag in Israël. De eerste helft van de les verliep rustig totdat het pauze was.

     ”Pauze!” roept mijn lerares door de klas. Ik kijk op van mijn studieboek en zie dat enkele vrienden niet meer in de klas zitten. Ik sta op en op dat moment begint iedereen te zingen voor mijn verjaardag. Een grote zelfgemaakte taart wordt binnengebracht en al mijn studiegenootjes staan om mij heen. Tranen schieten in mijn ogen als er wordt gezegd dat wij voor elkaar familie zijn. Ik blaas de kaarsjes op mijn verjaardagstaart uit en doe een wens: laat deze school een plaats zijn van verzoening en vrede.

    Over de auteur